Τα νέα του Ιερού Ναού μας για τον Ιούνιο

1. Τρισάγιο και αγρυπνία εις μνήμην του πατέρα Χαρίτωνα, 12 Ιουνίου 2019
Για παρισσότερες πληροφορίες, πατήσε εδώ.

2. Προσκυνηματική Εκδρομή Στην Ελλάδα
Η ενορία μας διοργανώνει προσκυνηματική εκδρομή στην Ελλάδα από 4-11-2019 μέχρι 11-11-2019. Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ.

3. Υπενθυμίζουμε τις Συνάξεις μας
Κάθε Τετάρτη, η ώρα 7:00μ.μ. Παράκληση και Ομιλία για άντρες, γυναίκες, νέους & νέες.

4. Δωρεάν παιδιατρική εξέταση
Κάθε Κυριακή 10 - 11 το πρωί στην αίθουσα της Εκκλησίας μας.

5. Κατά το μήνα Ιούνιο ο Εσπερινός αρχίζει στις 7:00 μ.μ., ο Όρθρος τις Κυριακές στις 6:30-9:45 μ.μ. και τις καθημερινές 6:30-8:30 μ.μ.

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

Άγιοι Τρεις Ιεράρχες


Ὁμοῦ δίκαιον τρεῖς σέβειν Ἑωσφόρους,
Φῶς τρισσολαμπὲς πηγάσαντες ἐν βίῳ.
Κοινὸν τὸν ὕμνον προσφέρειν πάντας θέμις,
Τοῖς ἐκχέασι πᾶσι κοινὴν τὴν χάριν.
Ἔαρ χελιδὼν οὐ καθίστησι μία·
Αἱ τρεῖς ἀηδόνες δὲ τῶν ψυχῶν ἔαρ.
Τὴν μὲν νοητὴν ἡ Τριὰς λάμπει κτίσιν,
Τριάς γε μὴν αὕτη δὲ τὴν ὁρωμένην.
Ἀπώλεσαν μὲν οἱ πάλαι Θεοῦ σέβας,
Ἐξ Ἡλίου τε καὶ Σελήνης ἀφρόνως·
Κὰλλoς γὰρ αὐτῶν θαυμάσαντες καὶ τάχος,
Ὥσπερ θεοῖς προσῆγον οὐκ ὀρθῶς σέβας.
Ἐκ τῶν τριῶν τούτων δὲ φωστήρων πάλιν,
Ἡμεῖς ἀνηνέχθημεν εἰς Θεοῦ σέβας,
Κάλλει βίου γάρ, τῇ τε πειθοῖ τῶν λόγων,
Πείθουσι πάντας τὸν μόνον Κτίστην σέβειν.
Κτίσιν συνιστᾷ τὴν δὲ τὴν ὁρωμένην,
Τὸ Πῦρ, Ἀήρ, Ὕδωρ τε, καὶ Γῆς ἡ φύσις.
Οἱ δ᾿ αὖ συνιστῶντές τε κόσμον τὸν μέγαν,
Τὴν πρὸς Θεόν τε Πίστιν, ὡς ἄλλην κτίσιν
Στοιχειακῆς φέρουσι Τριάδος τύπον.
Μέλει γὰρ αὐτοῖς οὐδενὸς τῶν γηΐνων,
Καὶ γήϊνον νοῦν ἔσχον οὐδὲν ἐν λόγοις.
Ὁ Γρηγόριος γὰρ πῦρ πνέει νοῦς τὸν λόγον,
Πρὸς ὕψος αὖ πείθοντα πάντα ἐκτρέχειν.
Τοῖς λιποθυμήσασι δ᾿ ἐκ παθῶν πάλιν,
Ἀναπνοὴ τις οἱ Βασιλείου λόγοι.
Μιμούμενος δὲ τὴν ῥοὴν τῶν ὑδάτων,
Ὁ καρδίαν τε καὶ στόμα χρυσοῦς μόνος,
Τοὺς ἐκτακέντας ἐκ παθῶν ἀναψύχει.
Οὕτω πρὸς ὕψος τὴν βροτῶν πᾶσαν φύσιν,
Ἐκ τῆς χθονὸς φέρουσι τοῖς τούτων λόγοις.

Λάμψεν ἑνὶ τριακοστῇ χρυσοτρισήλιος αἴγλη.

Βιογραφία
Η αιτία για την εισαγωγή της εορτής των Τριών Ιεραρχών στην Εκκλησία είναι το εξής γεγονός:

Κατά τους χρόνους της βασιλείας του Αλεξίου του Κομνηνού (1081 - 1118 μ.Χ.), ο οποίος διαδέχθηκε στη βασιλική εξουσία τον Νικηφόρο Γ’ τον Βοτενειάτη (1078 - 1081 μ.Χ.), έγινε στην Κωνσταντινούπολη φιλονικία ανάμεσα σε λόγιους και ενάρετους άνδρες. Άλλοι θεωρούσαν ανώτερο τον Μέγα Βασίλειο, χαρακτηρίζοντάς τον μεγαλοφυΐα και υπέροχη φυσιογνωμία. Άλλοι τοποθετούσαν ψηλά τον ιερό Χρυσόστομο και τον θεωρούσαν ανώτερο από τον Μέγα Βασίλειο και τον Γρηγόριο και, τέλος, άλλοι, προσκείμενοι στον Γρηγόριο τον Θεολόγο, θεωρούσαν αυτόν ανώτερο από τους δύο άλλους, δηλαδή από τον Βασίλειο και τον Χρυσόστομο. Η φιλονικία αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να διαιρεθούν τα πλήθη των Χριστιανών και άλλοι ονομάζονταν «Ιωαννίτες», άλλοι «Βασιλείτες» και άλλοι «Γρηγορίτες».

Στην έριδα αυτή έθεσε τέλος ο Μητροπολίτης Ευχαΐτων, Ιωάννης ο Μαυρόπους. Αυτός, κατά την διήγηση του Συναξαριστή, είδε σε οπτασία τους μέγιστους αυτούς Ιεράρχες, πρώτα καθένα χωριστά και στη συνέχεια και τους τρεις μαζί. Αυτοί του είπαν: «Εμείς, όπως βλέπεις, είμαστε ένα κοντά στον Θεό και τίποτε δεν υπάρχει που να μας χωρίζει ή να μας κάνει να αντιδικούμε. Όμως, κάτω από τις ιδιαίτερες χρονικές συγκυρίες και περιστάσεις που βρέθηκε ο καθένας μας, κινούμενοι και καθοδηγούμενοι από το Άγιο Πνεύμα, γράψαμε σε συγγράμματα και με τον τρόπο του ο καθένας, διδασκαλίες που βοηθούν τους ανθρώπους να βρουν τον δρόμο της σωτηρίας. Επίσης, τις βαθύτερες θείες αλήθειες, στις οποίες μπορέσαμε να διεισδύσουμε με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, τις συμπεριλάβαμε σε συγγράμματα που εκδώσαμε. Και ανάμεσά μας δεν υπάρχει ούτε πρώτος, ούτε δεύτερος, αλλά, αν πεις τον ένα, συμπορεύονται δίπλα του και οι δύο άλλοι. Σήκω, λοιπόν, και δώσε εντολή στους φιλονικούντες να σταματήσουν τις έριδες και να πάψουν να χωρίζονται για εμάς. Γιατί εμείς, και στην επίγεια ζωή που είμασταν και στην ουράνια που μεταβήκαμε, φροντίζαμε και φροντίζουμε να ειρηνεύουμε και να οδηγούμε σε ομόνοια τον κόσμο. Και όρισε μία ημέρα να εορτάζεται από κοινού η μνήμη μας και καθώς είναι χρέος σου, να ενεργήσεις να εισαχθεί η εορτή στην Εκκλησία και να συνταχθεί η ιερή ακολουθία. Ακόμη ένα χρέος σου, να παραδόσεις στις μελλοντικές γενιές ότι εμείς είμαστε ένα για τον Θεό. Βεβαίως και εμείς θα συμπράξουμε για τη σωτηρία εκείνων που θα εορτάζουν τη μνήμη μας, γιατί έχουμε και εμείς παρρησία ενώπιον του Θεού».

Έτσι ο Επίσκοπος Ευχαΐτων Ιωάννης ανέλαβε τη συμφιλίωση των διαμαχόμενων μερίδων, συνέστησε την εορτή της 30ης Ιανουαρίου και συνέγραψε και κοινή Ακολουθία, αντάξια των τριών Μεγάλων Πατέρων.

Η εορτή αυτής της Συνάξεως του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, αποτελεί το ορατό σύμβολο της ισότητας και της ενότητας των Μεγάλων Διδασκάλων, οι οποίοι δίδαξαν με τον άγιο βίο τους το Ευαγγέλιο του Χριστού. Είναι εκείνοι, οι οποίοι εξ’ αιτίας της ταπεινώσεώς τους μπροστά στην αλήθεια, έχουν λάβει το χάρισμα να εκφράζουν την καθολική συνείδηση της Εκκλησίας και ότι διδάσκουν δεν είναι απλώς δική τους σκέψη ή προσωπική τους πεποίθηση, αλλά είναι επιπλέον η ίδια η μαρτυρία της Εκκλησίας, γιατί μιλούν από το βάθος της καθολικής της πληρότητας.

Περί τις αρχές του 14ου αιώνα μ.Χ. ανεγέρθη ναός των Τριών Ιεραρχών κοντά στην Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης, δίπλα σχεδόν στη μονή της Παναχράντου.


Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος α’.
Τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας τῆς Τρισηλίου θεότητος, τούς τήν οἰκουμένην ἀκτῖσι δογμάτων θείων πυρσεύσαντας, τούς μελιῤῥύτους ποταμούς τῆς σοφίας, τούς τήν κτίσιν πᾶσαν θεογνωσίας νάμασι καταρδεύσαντας, Βασίλειον τόν μέγαν, καί τόν Θεολόγον Γρηγόριον, σύν τῷ κλεινῷ Ἰωάννη, τῷ τήν γλῶτταν χρυσοῤῥήμονι, πάντες οἱ τῶν λόγων αὐτῶν ἐρασταί, συνελθόντες ὕμνοις τιμήσωμεν· αὐτοί γάρ τῇ Τριάδι, ὑπέρ ὑμῶν ἀεί πρεσβεύουσιν.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τούς ἀσφαλεῖς.
Τούς Ἱερούς καί θεοφθόγγους Κήρυκας, τήν κορυφήν τῶν Διδασκάλων Κύριε, προσελάβου εἰς ἀπόλαυσιν τῶν ἀγαθῶν σου καί ἀνάπαυσιν· τούς πόνους γάρ ἐκείνων καί τόν κάματον, ἐδέξω ὑπέρ πᾶσαν ὁλοκάρπωσιν, ὁ μόνος δοξάζων τούς Ἁγίους σου.

Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Τοὺς μεγάλους φωστῆρας τοὺς φεραυγεῖς, Ἐκκλησίας τοὺς πύργους τοὺς ἀρραγεῖς, συμφώνως αἰνέσωμεν, οἱ τῶν καλῶν ἀπολαύοντες, καὶ τῶν λόγων τούτων, ὁμοῦ καὶ τῆς χάριτος· τὸν σοφὸν Χρυσορρήμονα, καὶ τὸν μέγαν Βασίλειον, σὺν τῷ Γρηγορίῳ, τῷ λαμπρῷ θεολόγῳ· πρὸς οὓς καὶ βοήσωμεν, ἐκ καρδίας κραυγάζοντες· Ἱεράρχαι τρισμέγιστοι, πρεσβεύσατε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν Ἁγίαν μνήμην ὑμῶν.

Ὁ Οἶκος
Τὶς ἱκανὸς τὰ χείλη διᾶραι, καὶ κινῆσαι τὴν γλῶσσαν πρὸς τοὺς πνέοντας πῦρ, δυνάμει Λόγου καὶ Πνεύματος; ὅμως τοσοῦτον εἰπεῖν θαρρήσω, ὅτι πᾶσαν παρῆλθον τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν οἱ τρεῖς, τοῖς πολλοῖς καὶ μεγάλοις χαρίσμασι, καὶ ἐν πράξει καὶ θεωρίᾳ, τοὺς κατ᾿ ἄμφω λαμπροὺς ὑπεράραντες· διὸ μεγίστων δωρεῶν τούτους ἠξίωσας, ὡς πιστούς σου θεράποντας, ὁ μόνος δοξάζων τούς Ἁγίους σου.

Μεγαλυνάριον
Ρήτορες σοφίας θεοειδεῖς, στῦλοι Ἐκκλησίας, οὐρανίων μυσταγωγοί, Βασίλειε πάτερ, Γρηγόριε θεόφρον, καὶ θεῖε Ἰωάννη, κόσμῳ ἐδείχθητε.

Αναδημοσίευση από: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

Μα γιατί πάτε εκκλησία, τι κάνετε τόσες ώρες εκεί;


Ρωτάνε μερικοί :"Μα γιατί πάτε εκκλησία, και αυτός είναι ένας χώρος όπως το σπίτι μας, τι καταλαβαινετε,τι κάνετε τόσες ώρες εκει;

Και απαντω: "Tίποτα δεν κάνουμε,όταν είσαι εννιά μήνες στην κοιλιά της μάνας σου τι κάνεις; τίποτα. Περιμένεις να βγεις στον αληθινό κόσμο. Η μάνα σου και ο οργανισμός της προσπαθούν να σε γεννήσουν υγιή. Έτσι και στην εκκλησία, κυοφορεισαι μέσα στο «σώμα »της εκκλησίας, του Θεού και προσπαθείς από εκεί μέσα να σταθείς όρθιος ως τον θάνατο σου για να μπεις στην Βασιλεία του Θεού. Παλεύεις με τον εαυτό σου και τον αντίθετο."

Αυτό είναι η εκκλησία, η μήτρα που μας κυοφορει για να αναγεννηθουμε εν Χριστω και κριμα αλλα ματαιοπονούν όσοι νομίζουν ότι κάτι θα πετύχουν εκτός αυτής.Ουδεις μπορεί να γεννηθεί φυσιολογικά εκτός της μήτρας.

Αναδημοσίευση από: Ελληνορθόδοξος Παλμός

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2019

Αγρυπνία 1η Φεβρουαρίου 2019


Με ιδιαίτερη χαρά σας ανακοινώνουμε ότι την Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2019, 8:00μ.μ -12:30π.μ, θα τελεστεί Αγρυπνία στο ξωκλήσι των αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης και Ιωσήφ του μνήστορος στην Αγία Νάπα επί ευκαιρίας της εορτής της Υπαπαντής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού .

Ακολουθίες Φεβρουαρίου 2019

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ – ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝAΓΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ
ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019

1. Παρασκευή Τρύφωνος μάρτυρος, Βασιλείου του Ομολογητού Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης – Αγιασμός
2. Σάββατο Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

3. ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Συμεών του Θεοδόχου, Άννης της Προφήτιδος, Σταματίου νεομάρτυρος, Αγάθης μάρτυρος, Φωτίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Ισιδώρου Πηλουσιώτου, Θεοκτίστου μάρτυρος
6. Τετάρτη 4:30μ.μ. Παράκληση - Ομιλία για άντρες, γυναίκες, νέους, μαθητές και φοιτητές
7. Πέμπτη Παρθενίου Επισκόπου Λαμψάκου, Λουκά Οσίου Εσπερινός και Θεία Λειτουργία στο ξωκλήσι της Αγίας Άννας
8. Παρασκευή Θεόδωρου Στρατηλάτου, Μακαρίου Επισκόπου Πάφου, Ζήνωνος Οσίου, Χρήστου του Κηπουρού, Μελετίου Αντιοχείας, Χρήστου Νεομ.
9. Σάββατο Παναγίας της Μαλαματένιας, Άμμωνος και Φιλαγρίου επ.Κύπρου, Αλεξάνδρου Κυπρίου, απόδοση εορτής της Υπαπαντής

10. ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Χαραλάμπους Ιερομάρτυρος, Βλασίου Ιερομ., Θεοδώρας Αυγούστης
13. Τετάρτη 4:30μ.μ. Παράκληση - Ομιλία για άντρες, γυναίκες, νέους, μαθητές και φοιτητές

17. ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ - (Τελώνου και Φαρισαίου), Λέοντος Ρώμης, Αγαπητού ομολ., Αρίστωνος επ. Αρσινόης, Πολυκάρπου Σμύρνης, Κασσιανού 

Σήμερα αρχίζει η περίοδος του Τριωδίου. Την εβδομάδα αυτή έχουμε κατάλυση εις πάντα

20. Τετάρτη 4:30μ.μ. Παράκληση - Ομιλία για άντρες, γυναίκες, νέους, μαθητές και φοιτητές - κατάλυση εις πάντα

24. ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ ΛΟΥΚΑ Ασώτου, Α΄ και Β΄ Εύρεσις Τιμίας Κάρας Τιμίου Προδρόμου, Ρηγίνου, Ταρασίου Κωνστ., Μαρκέλλου Απαμείας,
26. Τρίτη Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, Πορφυρίου γάζης, Θεοκλήτου μάρτυρος Βασιλείου Ομολογητού, Νυμφά και Ευβούλου , Αποστόλων Κασσιανού του Ρωμαίου.
27. Τετάρτη 4:30μ.μ. Παράκληση - Ομιλία για άντρες, γυναίκες, νέους, μαθητές και φοιτητές

Την Τετάρτη (27) έχουμε Αυστηρή Νηστεία και την Παρασκευή (1 Μαρτίου) χωρίς 1 κατάλυση οίνου και ελαίου

Κατά το μήνα Φεβρουάριο ο Εσπερινός αρχίζει στις 4:30 μ.μ.,
ο Όρθρος τις Κυριακές στις 6:30-9:45 π.μ. και τις καθημερινές 6:15-8:30 π.μ.

Πέντε τρόποι μετανοίας

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πρακτικά μας δείχνει πέντε δρόμους της μετανοίας. Μας λέγει:

Πρώτος δρόμος μετανοίας είναι ν' αυτοκαταδικάζεσαι για τις αμαρτίες σου. Ο Κύριος εκτιμά ιδιαίτερα αυτή σου την πράξη. Αυτός που μόνος του καταδίκασε τ' αμαρτήματά του πολύ δύσκολα θα τα επαναλάβει. Η έγκαιρη εξέγερση της συνειδήσεως σου διά της αυτοκατηγορίας δεν θα έχει κατήγορο στο ουράνιο κριτήριο.

Δεύτερος αξιόλογος δρόμος μετανοίας είναι να μη βαστάς κακία για κανένα, ακόμα και γι' αυτούς τους εχθρούς σου. Να συγκρατείς πάντοτε την οργή σου, να συγχωρείς τ' αμαρτήματα των άλλων, γιατί έτσι θα εξαλείψει και τα δικά σου ο Κύριος. Είναι αυτό ένα αποτελεσματικό καθαρτικό, αφού μας το υπέδειξε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας: Αν συγχωρέσετε τους χρεώστες σας, τότε θα σας συγχωρήσει σίγουρα και ο ουράνιος πατέρας μας (Ματθ. 6. I).

Τρίτος ασφαλής δρόμος μετανοίας είναι η ορθή, θερμή και εκ βαθέων καρδιακή προσευχή. Μη λησμονάμε την ευαγγελική χήρα που επέμενε στο αίτημα της στον δύστροπο δικαστή και τελικά έλαβε το ποθούμενο (Λουκ. 18, 1-8). Αν εκείνη έλαβε για την επιμονή της από τον αδιάντροπο δικαστή, πόσο μάλλον εμείς που έχουμε ουράνιο πατέρα ήμερο, φιλικό και φιλάνθρωπο και οπωσδήποτε θα μας δωρίσει τα προς τη σωτηρία μας αιτήματα.

Τέταρτος σίγουρος δρόμος μετανοίας είναι της ελεημοσύνης, που η δύναμή της είναι ανέκφραστα μεγάλη. Ο προφήτης Δανιήλ είπε στον βασιλέα Ναβουχοδονόσορα να ξεπλύνει τις πολλές αμαρτίες του μ' ελεημοσύνη και τ' ανομήματά του με το να ευσπλαγχνισθεί τους φτωχούς. Η αγάπη είναι ικανή να εξαλείψει αμαρτήματα. Ο μετανοημένος παραβάτης με τη φιλανθρωπία επανορθώνει τα πάντα με τον αγώνα του και τη χάρη του Θεού.

Πέμπτος δρόμος σταθερός ο συνδυασμός πηγαίας μετριοφροσύνης κι εγκάρδιας ταπεινοφροσύνης. Μάρτυρας προς τούτο ο τελώνης της ευαγγελικής παραβολής. Η γνήσια ταπεινοφροσύνη του αποτίναξε όλο το βαρύ φορτίο των αμαρτημάτων του.

Καταλήγει λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί, ο ιερός Χρυσόστομος: Να καταδικάζουμε τις αμαρτίες μας, να συγχωρούμε τις αμαρτίες των αδελφών μας, να 'χουμε κερδοφόρα προσευχή, καρπούς ελεημοσύνης και ταπεινοφροσύνης, δίχως να καθυστερούμε, δίχως να χάνουμε ούτε μία μέρα και ώρα βαδίζοντας τους πέντε αυτούς σωτήριους δρόμους καθημερινά.

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Χριστός χριστιανούς χαρά χαρίζει», εκδ. Τήνος

Αναδημοσίευση από: Ψήγματα Ορθοδοξίας

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2019

Κυριακή ΙΕ' Λουκά (Λουκ. ιθ΄ 1-10) (Εβρ. ζ΄ 26- η2)


Ουράνιες ενατενίσεις

«Και εζήτει ιδείν τον Ιησούν τίς εστί…»

Μετάνοια, δύναμη ζωής
Η πορεία διά μέσου της μετάνοιας καταξιώνει τον άνθρωπο σε πνευματικές κορυφογραμμές. Ακριβώς, σ’ αυτή τη χρονική στιγμή η Εκκλησία προβάλλοντας το παράδειγμα του Ζακχαίου, στέλνει το πιο ισχυρό μήνυμα στον άνθρωπο. Όσο και αν έχει πέσει στη ζωή του, όσο και αν βιώνει την τραγική οδύνη στο χώρο της αμαρτίας, όσο κι αν βρίσκεται στο περιθώριο της ζωής, η αγάπη του Κυρίου απλώνεται σ’ ένα εύρος που δεν μάς επιτρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας να βυθίζεται στο σκοτάδι της απελπισίας. Αντίθετα, η εκζήτηση της χάρης του Θεού, ανοίγει τους ορίζοντες της ελπίδας και της χαράς και μεταβάλλεται σε οδοδείκτη αληθινής ζωής. Αυτό έπραξε και ο Ζακχαίος, ο οποίος, ζητούσε μετά μανίας να ιδεί τον Ιησού. Γιατί ακριβώς γνώριζε ότι μόνο η αγάπη του προσφέρει την αληθινή σωτηρία.

Το ισχυρό παράδειγμα
Γιατί όμως η Εκκλησία επιμένει να προβάλλει ως παράδειγμα την περίπτωση του Ζακχαίου; Είναι ακριβώς μέσα απ’ αυτό που αποκρυπτογραφούνται μηνύματα ουράνιας ακτινοβολίας και αιώνιας εμβέλειας.
Ο Ζακχαίος, δεν ήταν από τους ανθρώπους, απέναντι στον οποίο οι υπόλοιποι συνάνθρωποί του έτρεφαν εκτίμηση και σεβασμό. Χρησιμοποιούσε κάθε είδος αδικίας, εκμετάλλευσης, καταπίεσης, απάτης. Ήταν ο τύπος του ανθρώπου, ο οποίος κατέκλεβε τους άλλους και ιδιαίτερα τις χήρες και τα ορφανά. Τους ανθρώπους αυτούς, όπως ο Ζακχαίος της περικοπής, συνήθως τούς έχουμε ξεγραμμένους αλλά και καταδικασμένους στην οδό της απώλειας. Και όμως, αυτός ο αμαρτωλός άνθρωπος, ζητούσε να δει τον Ιησού. Τι ήταν εκείνο που δημιούργησε μέσα του αυτή την επιθυμία; Οι αδικίες που διέπραττε καθημερινά τον είχαν χωρίσει τόσο από την αγάπη του Θεού όσο και από τους συνανθρώπους του. Αυτή η παγερή μοναξιά που βίωνε, όχι μόνο δεν τον οδήγησε στην απελπισία, αλλά τον βοήθησε να μαζευτεί στον εαυτό του. Άφησε μια ισχυρή δύναμη που αναδυόταν από τα βάθη της ψυχής του να ενεργοποιηθεί για να αρχίσει να εισέρχεται στις τροχιές της θείας αγάπης και παρουσίας. Αυτή η δύναμη είναι η σφραγίδα της «εικόνας του Θεού» στον άνθρωπο. Η οποία όμως, όταν αφήνουμε τον εαυτό μας να κυριεύεται από την αμαρτία, αμαυρώνεται και αναποδογυρίζεται, με αποτέλεσμα αισθανόμαστε την οδύνη της απουσίας του Θεού ως μια φοβερή τραγικότητα.

Η υπέρβαση
Η υπέρβαση που αποτόλμησε ο Ζακχαίος με την επιμονή του να επιζητεί να ιδεί τον Ιησού, βρίσκει την αντιστοιχία της στην κίνηση που καλούμαστε να κάνουμε όλοι στη ζωή μας. Να αναζητούμε, σε όποια κατάσταση κι αν βρισκόμαστε, το Αρχέτυπό μας, που είναι ο Χριστός. Είναι το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα. Όπου κι αν είμαστε, όσο κι αν έχουμε διολισθήσει στη ζωή, έχουμε τη δυνατότητα να αναζητήσουμε τον Χριστό και να συναντηθούμε μαζί Του, όπως τότε ο Ζακχαίος, που δεν δίστασε προκειμένου να επιτύχει τον ευγενή αυτό του στόχο να «ανέβη επί συκομορέαν». Ο Ζακχαίος δεν πτοείται μπροστά στα ανυπέρβλητα εμπόδια που υψώνονται μπροστά του, φυσικά, κοινωνικά και πνευματικά. Τα πνευματικά αφορούν την αμαρτωλότητά του που τον κρατούσε σε απόσταση από την αγάπη του Θεού. Τα φυσικά αφορούσαν το ότι ήταν μικρόσωμος. Τα κοινωνικά ήταν ακόμα πιο έντονα, αφού είχαν να κάνουν με μια έντονη προκατάληψη και στιγματισμό που απέρρεαν από το επάγγελμα του τελώνη που ασκούσε στην καθημερινή του ζωή.

Τίποτε όμως από τα πιο πάνω δεν αναστέλλει την μεγάλη επιθυμία του Ζακχαίου να δει τον Χριστό. Πλημμύριζε ολόκληρη η ύπαρξή του από χαρά που έβλεπε το Πρόσωπο του Κυρίου. Η Πατερική σοφία μάς διδάσκει ότι, όποιος θέλγεται από τη θέα του προσώπου του βρίσκεται σε ανεπτυγμένη πνευματική κατάσταση. Άλλωστε ο Παράδεισός μας, ο Χριστός, είναι η θέα του Προσώπου Του, που μάς χαρίζει την ατέλειωτη μακαριότητα. Είναι «ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος και η απέραντος ηδονή των καθορώντων τού Σού Προσώπου το κάλλος το άρρητον».

Αγαπητοί αδελφοί, η οδός της εκζήτησης της θέας του Προσώπου του Χριστού, είναι η μόνη ασφαλής στη ζωή μας. Αυτό το δρόμο που ακολούθησε ο Ζακχαίος βάδισαν και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι κοσμούν το ευλογημένο στερέωμά της. Αυτό έπραξε και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, του οποίου τη μνήμη τιμούμε σήμερα. Άλλωστε και ο ίδιος ο Χριστός όταν λέει «θάρσει τέκνον, θάρσει θύγατερ», μάς παραπέμεπει στην «εικόνα του Θεού» μέσα μας και την θεϊκή συγγένεια μας μαζί Του κατά τρόπο που μάς ελκύει πάντοτε στην αναζήτησή Του. Ας μη διστάσουμε, λοιπόν, μπροστά στην πιο ευλογημένη πρόκληση της ζωής μας. Η ευκαιρία προσφέρεται σε κάθε ώρα και στιγμή. Επιβάλλεται να την αδράξουμε.

Χριστάκης Ευσταθίου, θεολόγος

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019

Των Αγίων Ξενοφώντος, Μαρίας, Αρκαδίου, Ιωάννου


Ο Άγιος Ξενοφώντας έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού (527-565 μ. Χ.). Καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και ήταν άνθρωπος πλούσιος και ευσεβής. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία και είχε δύο υιούς, τον Αρκάδιο και τον Ιωάννη, τους οποίους έστειλε για σπουδές στη Βηρυττό.

Στο ταξίδι τους προς την Βηρυττό το πλοίο στο οποίο επέβαιναν βούλιαξε, τα δύο αδέλφια όμως σώθηκαν και η θάλασσα τους έβγαλε στα μέρη της Τύρου, τον μεν Ιωάννη στην Μελφηθά, τον δε Αρκάδιο στην Τετραπυργία.

Ο Ιωάννης μετά απ’ τη διάσωση του σκεπτόμενος την ματαιότητα του βίου άφησε τον κόσμο και αποσύρθηκε σε μοναστήρι. Εκεί αφιερώθηκε στη νηστεία, την αγρυπνία και την προσευχή. Είχε όμως στεναχώρια γιατί θεωρούσε ότι ο αδελφός του είχε πνιγεί.
Ο Αρκάδιος ,αφού και αυτός διασώθηκε από τον πνιγμό, αποφάσισε και αυτός να γίνει μοναχός. Πήγε για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους και εκεί συνάντησε έναν άγιο και προορατικό γέροντα, ο οποίος τον έκειρε μοναχό, στην Μονή του Αγίου Σάββα, και του είπε ότι ο αδελφός του ζει και θα τον συναντήσει. Ο γέροντας έμεινε με τον Αρκάδιο ένα χρόνο και κατόπιν έφυγε στην έρημο αφού του υποσχέθηκε ότι θα γυρίσει σε τρία χρόνια να τον δει.

Ο πατέρας των παιδιών, ο Ξενοφώντας, επειδή για δύο χρόνια δεν είχε νέα τους, έστειλε άνθρωπο στην Βηρυτό για να μάθει τι κάνουν. Εκεί τον πληροφόρησαν ότι τα παιδιά δεν είχαν πάει στη Βηρυτό. Εκείνος ψάχνοντας για τα ίχνη του Ιωάννου και του Αρκαδίου αναχώρησε για την Αθήνα. Στο δρόμο συνάντησε κάποιον ο οποίος ταξίδευε με τα παιδιά. Εκείνος τον πληροφόρησε για το ναυάγιο και του είπε ότι τα παιδιά πνίγηκαν. Ο απεσταλμένος του Άγίου Ξενοφώντα επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και διηγήθηκε τα καθέκαστα στο ευλογημένο ζευγάρι, την Οσία Μαρία και τον Όσιο Ξενοφώντα. Αφού άκουσαν τα νέα, αντί να πέσουν σε θρήνο, έκαναν προσευχή και στο όνειρο τους είδαν τα παιδιά τους να στέκονται μπροστά στο Χριστό φορώντας στο κεφάλι τους λαμπρά στεφάνια. Τότε πίστεψαν ότι τα παιδιά δεν πνίγηκαν, αλλά ζουν και αποφάσισαν να πάνε στα Ιεροσόλυμα για προσκύνημα και αναζήτηση των τέκνων τους. 

Καθώς επισκέπτονταν τα Ιερά προσκυνήματα και μοίραζαν ελεημοσύνη, συνάντησαν τον γέροντα του Αρκαδίου, ο οποίος με το προορατικό χάρισμα που είχε τους αναγνώρισε και τους χαιρέτισε με τα ονόματά τους. Κατόπιν τους είπε να πάνε για προσκύνημα στον Ιορδάνη ποταμό και στην επιστροφή θα τους δείξει που είναι τα παιδιά τους.

Ο γέροντας πήγε στον Γολγοθά όπου κατά θεία Οικονομία ήρθε και ο Ιωάννης και ο Αρκάδιος για προσκύνημα. Σε δύο ημέρες επέστρεψαν και οι γονείς τους και ο γέροντας τους είπε να ετοιμάσουν πλούσια τράπεζα και εκεί θα τους δείξει τα παιδιά τους. Πήρε τον Αρκάδιο και τον Ιωάννη και πήγαν στο τραπέζι όπου ετοίμασαν οι γονείς τους και εκεί συναντήθηκε ολόκληρη η οικογένεια.

Αφού δόξασαν και ευχαρίστησαν το Θεό, ο Όσιος Ξενοφώντας και η Οσία Μαρία παρακάλεσαν τον γέροντα να τους κάνει μοναχούς. Και τα μεν παιδιά τους, Αρκάδιος και Ιωάννης, ακολούθησαν τον γέροντα στην έρημο, όπου έμειναν μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής τους, αξιωθέντες από τον Θεό να θεραπεύουν ασθένειες. Η μητέρα τους, Οσία Μαρία, πήγε σε γυναικείο μοναστήρι, όπου έφτασε σε μεγάλα ύψη αγιότητας και αξιώθηκε από το Θεό να θεραπεύει δαιμονισμένους και ο Άγιος Ξενοφώντας, αφού πούλησε όλη την περιουσία του και την μοίρασε στους πτωχούς, έζησε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του στην έρημο, αξιώθηκε μεγάλων χαρισμάτων από τον Φιλάνθρωπο Κύριο και κοιμήθηκε στις αρχές του έκτου αιώνα. 

Η αγία οικογένεια, πατέρας, μητέρα και τα παιδιά τους εορτάζονται από την Εκκλησία μας στις 26 Ιανουαρίου.

Πρεσβείαις Κύριε των Αγίων σου, αξίωσε και εμάς. της ακράδαντης πίστεως και εμπιστοσύνης στο πρόσωπο Σου, της υπομονής, του χαρίσματος της ελεημοσύνης και όλων των αρετών που στόλιζαν την αγία αυτή οικογένεια και ελέησε και σώσε όλους εμάς. Αμήν!

Ακούστε το απολυτίκιον του Αγίου Ξενοφώντος:

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2019

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος


Ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, θεωρείται ως «τῶν θεολόγων ὁ νοῦς ὁ ἀκρότατος». Είναι ο ένας από τους τρεις εκκλησιαστικούς άνδρες, που η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά με την προσωνυμία «Θεολόγος». Οι άλλοι δύο είναι ο Ευαγγελιστὴς Ιωάννης και ο όσιος Συμεὼν ο Νέος Θεολόγος.

Καταγόταν από από την Αριανζό, μία κοινότητα πλησίον της πόλης Ναζιανζού στην Μικρά Ασία. Γεννήθηκε μεταξύ των ετών 328-330 μ.Χ. Ήταν μέλος μίας αγίας οικογένειας∙ ο πατέρας του Γρηγόριος, Επίσκοπος Ναζιανζού, η μητέρα του Νόννα, η αδελφή του Γοργονία και ο αδελφός του Καισάριος ο ιατρός τιμώνται, επίσης, ως Άγιοι της Εκκλησίας μας.

Ο Γρηγόριος έμαθε τον Χριστιανισμό από τη μητέρα του Νόννα. Διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα από τον εξάδελφο του Καρτέριο και το θείο του Αμφιλόχιο. Για την περαιτέρω μόρφωσή του φοίτησε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, στην Παλαιστίνη, στην Αλεξάνδρεια και στην Αθήνα, όπου παρέμεινε για αρκετά χρόνια.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά διάρκεια των σπουδών του γνώρισε μεγάλους εκκλησιαστικούς άνδρες• στην Καισάρεια τον Μέγα Βασίλειο, με τον οποίο, μετέπειτα, σύναψε σχέσεις ισχυρής και αρραγούς φιλίας, και στην Αλεξάνδρεια τον Μέγα Αθανάσιο και τον Μέγα Αντώνιο.

Μετά τις πολυετείς σπουδές του, το 359 επέστρεψε στη πατρίδα του, όπου εργάστηκε ως ρητοροδιδάσκαλος. Επειδή, όμως, είχε έφεση προς την ησυχία, σύντομα διαπίστωσε ότι η ζωή στον κόσμο δεν τον ικανοποιούσε, γι’ αυτό και πήρε την απόφαση να ασκητέψει στην έρημο. Μετέβη, λοιπόν, στον Πόντο, κοντά στον Ίρι ποταμό, στο κτήμα όπου ήδη ασκήτευε ο Βασίλειος. Έτσι, μαζί, πλέον, οι δύο φίλοι επιδόθηκαν στην άσκηση για να ζήσουν, ό,τι η ψυχή τους ποθούσε περισσότερο. Ακόμη, παράλληλα με την άσκηση, μελέτησαν τα θεολογικά γράμματα, φιλοτέχνησαν τη Φιλοκαλία, αλλά και συνέταξαν διάφορους κανόνες που ρυθμίζουν τη μοναχική ζωή.

Λίγο αργότερα, μεταξύ των ετών 361-362, ο Γρηγόριος γύρισε στην πατρίδα του, λόγω της αδυναμίας του πατέρα του να αντιμετωπίσει την έξαρση των αιρέσεων, όπου και πείσθηκε να χειροτονηθεί ιερέας, ώστε να συμβάλει στο δύσκολο έργο, που είχε να φέρει εις πέρας ο γηραιός πατέρας του. Ωστόσο, λόγω των δυσχερειών, δεν παρέμεινε για αρκετό καιρό, καθώς τον επόμενο χρόνο αναχώρησε για το ασκητήριο του στον Πόντο, όπου βρισκόταν ο φίλος του Βασίλειος. Ο Βασίλειος, βλέποντας το Γρηγόριο να υποχωρεί, κάτω από το βάρος των νέων του καθηκόντων και του ανελέητου πολέμου των αιρετικών, φιλοξένησε το φίλο του, ωσότου μπορέσει ν’ ανακτήσει τις δυνάμεις, που θα του επέτρεπαν να συνεχίσει το έργο του. Πράγματι, όταν ο Γρηγόριος βρήκε το κουράγιο, επέστρεψε στην Ναζιανζό, όπου εργάστηκε με ζήλο και πολύ ενδιαφέρον για το ποίμνιό του, καταφέρνοντας, τελικά, να ελκύσει και πάλι στην Εκκλησία πιστούς, που πλανήθηκαν από την αίρεση του Αρείου.

Μάλιστα, όταν ο Βασίλειος αντιμετώπισε δυσκολίες, λόγω της κακής συμπεριφοράς του Ευσεβίου Καισαρείας, ο Γρηγόριος ανταπέδωσε τη συμπαράσταση, μένοντας με το φίλο του στο ησυχαστήριο του Πόντου, μέχρι που απέθανε ο Ευσέβιος. Τότε, ο Γρηγόριος έπεισε το φίλο του να επιστρέψει στην Καισάρεια ως υποψήφιος Επίσκοπος. Η παρουσία του στην πόλη, όμως, προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις, γι’ αυτό και ο Βασίλειος ειδοποίησε το Γρηγόριο να προστρέξει προς υποστήριξή του. Ο Γρηγόριος, παρόλο που στην αρχή προβληματιζόταν, πείσθηκε από τον πατέρα του να μεταβεί στην Καισάρεια, για να βοηθήσει το Βασίλειο.

Έτσι, μετά την άφιξή του στην πόλη, το 372, ο φίλος του Βασίλειος και ο πατέρας του, τον χειροτόνησαν Επίσκοπο Σασίμων, παρά τη θέλησή του, προκειμένου ο Βασίλειος να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις ενέργειες του Αυτοκράτορα Ουάλεντου. Ωστόσο, λόγω της ιδιοσυγκρασίας του, ο Γρηγόριος δεν θέλησε να εμπλακεί στη διαμάχη του Βασιλείου με τον Ουάλεντο, γι’ αυτό και επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου συνεργάστηκε με τον πατέρα του μέχρι το 374, χρονιά κατά την οποία κοιμήθηκε τόσο ο γηραιός πατέρας του Γρηγόριος, όσο και η μητέρα του Νόννα.

Τη Ναζιανζό υπηρέτησε, για λίγο ακόμη χρονικό διάστημα, μέχρι που αντιλήφθηκε ότι οι κάτοικοι της πόλης καθυστερούσαν την εκλογή νέου Επισκόπου, με σκοπό να τον αναδείξουν Επίσκοπο της πόλης. Επειδή όμως δεν ήθελε να αναλάβει την έδρα, αποσύρθηκε στην Ιερά Μονή της Αγίας Θέκλας, στη Σελεύκεια, για να ησυχάσει. Ωστόσο την ησυχία του διατάραξε ο θάνατος του φίλου του Βασιλείου. Τόσο πολύ συγκλονίστηκε ο Γρηγόριος, ώστε έφθασε στο σημείο να λέγει πως «μία μοι των κακών λύσις, ο θάνατος».

Βέβαια, όταν η Σύνοδος, που έγινε στην Αντιόχεια το 379, αποφάσισε την αποστολή του στην Κωνσταντινούπολη ανταποκρίθηκε με θέρμη, διότι οι αιρετικοί έπνιγαν κάθε φωνή Ορθοδοξίας, τόσο στον εκκλησιαστικό, όσο και στον πολιτειακό χώρο της περιοχής. Ευτυχώς, στην αρχή δεν ελήφθη σοβαρά υπόψη η παρουσία του, γι’ αυτό και μπόρεσε να μετατρέψει ένα δωμάτιο σε εκκλησάκι, ώστε να λειτουργεί και να κηρύσσει. Με τη πάροδο του χρόνου οι πιστοί που συνέρρεαν για να λειτουργηθούν, αλλά και για να ακούσουν του λόγους του Γρηγορίου ολοένα και αυξάνονταν, ώστε να μην τους χωράει, πλέον, το μικρό εκείνο εκκλησάκι. Γι’ αυτό διεύρυναν το χώρο και του έδωσαν το όνομα Αγία Αναστασία (αφού εκεί αναστήθηκε ο ορθόδοξος λόγος). Σ’ αυτό, επίσης, το ναό εκφώνησε ο Γρηγόριος τους πέντε περίφημους και απαράμιλλους σε θεολογικό περιεχόμενο λόγους του.

Η ανάσταση της Ορθοδοξίας στην Κωνσταντινούπολη, όμως, δεν ενόχλησε μόνο τους αιρετικούς, αλλά έδωσε και την ευκαιρία σε ματαιόδοξους συνεργάτες του Γρηγορίου να κινηθούν προς κατάληψη του αρχιεπισκοπικού θρόνου της Πόλης, πριν ο λαός απαιτήσει την άνοδο του Γρηγορίου. Τα λυπηρά αυτά γεγονότα, όμως, πλήγωσαν ιδιαίτερα τον Άγιο Γρηγόριο, διότι σημειώθηκαν, όχι από αιρετικούς, αλλά από δικούς του ανθρώπους, γι’ αυτό, και πάλι, αναγκάστηκε να πάρει το δρόμο της φυγής. Ο λαός, όμως, επειδή τον αγαπούσε πολύ, τον παρακάλεσε με θέρμη να επιστρέψει. Τότε, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος, εις ένδειξη εκτίμησης και από μέρους του, παρέδωσε τον Καθεδρικὸ Ναὸ στους Ορθοδόξους, ώστε να μπορεί να επιτελείται το εκκλησιαστικό έργο κατά τρόπο απρόσκοπτο και εποικοδομητικό προς δόξαν Χριστού.

Το μέγεθος της προσωπικότητας του Γρηγορίου και το σπουδαίο ποιμαντικό έργο, που επιτελούσε, ενέπνευσε το λαό να τον προωθήσει στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο. Ο Γρηγόριος αρνήθηκε, βέβαια, λέγοντας ότι η Σύνοδος θα πρέπει ν’ αποφασίσει ποιός θα αναλάβει το θρόνο της Κωνσταντινούπολης. Έτσι, όταν το 381, ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος συνεκάλεσε στην Πόλη τη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, μεταξύ άλλων αποφάσεων, η Σύνοδος ανακήρυξε το Γρηγόριο Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως. Η απόφαση αυτή, όμως, πυροδότησε νέες αντιδράσεις απ’ όσους τον αντιπαθούσαν και απ’ οσους ορέγονταν την έδρα της Κωνσταντινούπολης. Γι' αυτό έβρισκαν ή επινοούσαν διάφορες αφορμές, ώστε να εξαναγκάσουν το Γρηγόριο να παραιτηθεί• ελεγαν, για παράδειγμα, ότι η ανακήρυξη του ως Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως ήταν αντικανονική, επειδή διατελούσε, δήθεν, Επίσκοπος Σασίμων. Ασφαλώς, το επιχείρημά τους στερείτο σοβαρότητας, διότι ο Γρηγόριος ποτέ δεν λειτούργησε εκεί.

Τελικά, λόγω των σφοδρών αντιδράσεων, ο Γρηγόριος πήρε την απόφαση να αποχωρήσει από την Κωνσταντινούπολη, για να μην προκληθεί περαιτέρω ζημιά στην Εκκλησία. Έτσι, αφού είπε, ενώπιων της Συνόδου, πως αν πραγματικά είναι υπαίτιος των κακών, ας πάθει ό,τι και ο Προφήτης Ιωνάς, ανεχώρησε για την πατρίδα του.

Ασφαλώς, όταν έφθασε στη Ναζιανζό δεν παρέδωσε τα όπλα, αλλά πάλι ενδιαφέρθηκε με θέρμη για τους πιστούς της πατρίδας του. Αντιμετώπισε, λοιπόν, και εκδίωξε τους πάσης φύσεως αιρετικούς, υψώνοντας το ανάστημά του, ως κορυφαίος Θεολόγος και άριστος φιλόσοφος.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος κοιμήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 390/391.

Η τίμια κάρα του φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, στο Άγιον Όρος.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 25 Ιανουαρίου, ημέρα της κοιμήσεώς του, ενώ στις 30 Ιανουαρίου συνεορτάζεται μαζί με το Μέγα Βασίλειο και τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο.

Απολυτίκιο
«Ὁ ποιμενικός αὐλός τῆς θεολογίας σου, τάς τῶν ρητόρων ἐνίκησε σάλπιγγας• ὡς γάρ τά βάθη τοῦ Πνεύματος ἐκζητήσαντι, καί τά κάλλη τοῦ φθέγματος προσετέθη σοι. Ἀλλά πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν».

Παναγιώτης Θεοδώρου, Θεολόγος

Αναδημοσίευση από: Εκκλησία της Κύπρου

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019

Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος

Εξέχουσα θέση στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας µας έχει ο αναχωρητής Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος. Μια μορφή που αγιάζει την Πάφο και τους προσκυνητές του ασκητηρίου του, που το επισκέπτονται από όλη την Κύπρο.

Ο Άγιος Νεόφυτος γεννήθηκε το 1134 στα Λεύκαρα. Σε ηλικία 18 ετών εγκατέλειψε τους γονείς του και το γάμο που του ετοίμαζαν και αναχώρησε για τη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στους πρόποδες του Πενταδάκτυλου, µε σκοπό να γίνει μοναχός γιατί έβλεπε το μάταιο του κόσμου τούτου, όπως ο ίδιος αφηγείται.

Στη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, έμαθε τα πρώτα γράµµατα, γιατί όταν πήγε εκεί ήταν εντελώς αναλφάβητος, και αποστήθισε ολόκληρο το Ιερό Ψαλτήριο.

Στο Μοναστήρι του ανέθεσαν το διακόνηµα του εκκλησιάρχη και έτσι ερχόταν σε επαφή µε πολύ κόσμο, πράγμα που το δυσαρεστούσε. Έτσι μετά από επτά χρόνια παραμονής του εκεί, αποφάσισε να φύγει για πιο ήσυχο τόπο. Διάλεξε τους Αγίους Τόπους, τους οποίους και επισκέφθηκε, προσκύνησε τον Παν άγιο Τάφο και µη βρίσκοντας κατάλληλο τόπο για άσκηση, επέστρεψε στην Κύπρο, µε σκοπό να πάει στο όρος Λάτρους στη Μικρά Ασία.

Στο λιμάνι της Πάφου οι τότε κρατικοί υπάλληλοι τον ταλαιπώρησαν γι' αυτό και άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να μείνει στην Κύπρο. Επισκέφθηκε τον Μελισσόβουνο που βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης της Πάφου, βρήκε ένα μικρό σπήλαιο και έμεινε εκεί τέσσερις μήνες, για να βεβαιωθεί ότι ο τόπος είναι ήσυχος. Αφού βεβαιώθηκε για το απόμερο του τόπου, εγκαταστάθηκε οριστικά στο σπήλαιο το οποίο ονόμασε Εγκλείστρα και το αφιέρωσε στον Τίμιο Σταυρό. Αργότερα μεγάλωσε την Εγκλείστρα και τη χώρισε σε Ναό, Τράπεζα και άλλα βοηθητικά μέρη και τα αγιογράφησε.

Η φήμη της αγιότητας του Νεοφύτου έφθασε σε όλα τα μέρη της Κύπρου και η Εγκλείστρα έγινε προσκύνημα για πολλούς πιστούς. Ο άγιος ποτέ δεν έφυγε από την Εγκλείστρα του, μάλιστα όταν οι επισκέπτες άρχισαν να πληθαίνουν, ανέβηκε πιο ψηλά σε άλλο σπήλαιο και συμβούλευε από εκεί. Παρά το γεγονός όμως ότι δεν έφυγε ποτέ από το ασκητήριό του, είχε πλήρη εικόνα των γεγονότων της εποχής του, τα οποία και κατέγραψε. Οι πληροφορίες του είναι και ακριβείς και σημαντικές για τα γεγονότα της εποχής εκείνης και τον καθιστούν ένα από τους σημαντικότερους ιστορικούς των χρόνων του. Ανάμεσα σ' άλλα µας πληροφορεί για την πτώση της Ιερουσαλήμµ από το στρατό του Σαλαδίνου το 1187, θρηνεί για την πτώση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το 1204, ζει και υποφέρει από τα δεινά που έπληξαν την Κύπρο µε τον αποστάτη τύραννο Ισαάκιο Κοµνηνό και την παράδοση της Κύπρου στο Ριχάρδο το Λεοντόκαρδο, το 119-1, την πώληση της μετά από λίγο στους Ναίτες και τους Λουζινιανούς και την αρχή της Φραγκοκρατίας στην Κύπρο.

Αγία Ξένη

Η Αγία Ξένη καταγόταν από τη Ρώμη και από γενιά τιμημένη και εύπορη. Οι γονείς της επιθυμούσαν αν την νυμφεύσουν. Ενώ όμως είχαν τα πάντα ετοιμασθεί για τον γάμο, εκείνη εγκατέλειψε τη νυφική παστάδα, παίρνοντας μαζί της και δύο πιστές της θεραπαινίδες και διά θαλάσσης έφθασε στην πόλη των Μυλασών. Στα Μύλασα μάλλον πήγε και εγκαταστάθηκε, ύστερα από συμβουλή του μακαρίου μοναχού Παύλου, ο οποίος εμφανίστηκε στην Οσία μετά από θείο φωτισμό, όταν εκείνη πέρασε από την Αλεξάνδρεια και έγινε ο πνευματικός της καθοδηγητής.

Στην πόλη των Μυλασών, η Οσία Ξένη έκτισε ιερό ναό προς τιμήν του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Εκεί κτίσθηκαν και κελιά όπου διέμεναν η Ξένη, οι δύο θεραπαινίδες και λίγες άλλες παρθένες. Η Οσία Ξένη, αφού διήλθε την ζωή της θεοφιλώς και οσίως, κοιμήθηκε με ειρήνη. Όταν παρέδωσε την αγία της ψυχή στον Θεό, ενώ ο ήλιος φώτιζε την γη, φάνηκε στον ουρανό Σταυρός, που τον σχημάτιζαν αστέρες. Τουν ουράνιο αυτό Σταυρό τον περιέκλειε χορός αστέρων, σαν να ήταν, καθώς φαίνεται, στεφάνι της Οσίας Ξένης, με το οποίο την επιβράβευε ο Θεός για τις νηστείες της, τις αγρυπνίες της και την αγνότητα του σώματος και της ψυχής.

Η μνήμη της Αγίας Ξένης τιμάται στις 24 Ιανουαρίου.

Αναδημοσίευση από: Ηλιαχτίδα

Ακούστε το απολυτίκιον της Αγίας Ξένης:

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

Αγάπη καθαρή

Αυτός, που αγαπά τον πλησίον του με την αληθινή, τη σύμφωνη με το θέλημα του Θεού αγάπη, νοιώθει μέσα του απέραντη ειρήνη και χαρά. Αυτός, που «αγαπά» με την ψεύτικη, την επιφανειακή, την υποκριτική, τη σαρκική, τη φιλήδονη «αγάπη», νοιώθει μέσα του σύγχυση και ταραχή.

Η αληθινή αγάπη είναι συνυφασμένη με πνεύμα ταπείνωσης, θυσίας και προσφοράς. Αυτός, που αγαπά σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, θυσιάζει τις επιθυμίες του και την ανάπαυσή του χάριν αυτού, που αγαπά.
Η αγάπη, που δεν είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού, συνδέεται με πνεύμα εγωισμού, και αυτός, που έχει τέτοια «αγάπη», αντί να θυσιάζεται για τον άλλο, όλο ζητά να θυσιάζεται ο άλλος γι' αυτόν.

Η αγάπη προς τον εχθρό μας κρύβει μεγάλη σοφία. Όταν ανταποδίδουμε καλό αντί κακού, γινόμαστε μιμητές του Χριστού. Τότε έρχεται και μας επισκιάζει η Χάρις Του! Μας πλημμυρίζει η Χάρις του Αγίου Πνεύματος! Οι Άγιοι αγαπούσαν ακόμα και τους διώκτες τους. Και αυτό ακριβώς το γεγονός ήταν καθοριστικό, ώστε να αναδειχθούν από τον Χριστό γνήσιοι φίλοι Του, Άγιοί Του!

Η αγάπη προς τον πλησίον μας δεν πρέπει να μένει μόνο στα λόγια, αλλά κυρίως να προχωρά στα έργα. Η αληθινή αγάπη φωτίζει με υπερφυσικό φως το πρόσωπο αυτού, ο οποίος αγαπά. Το πρόσωπο εκείνου, ο οποίος μισεί, είναι συνωφρυωμένο και συννεφιασμένο, μέχρι και σκοτεινό.

Η αληθινή αγάπη δεν χαίρεται με τις συμφορές του πλησίον, ούτε λυπάται με τις επιτυχίες του.

Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτου

Αναδημοσίευση από: Κύριος Ιησούς Χριστός

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Δρ Παναγιώτης Δημακάκος: "Ο Χριστός εφημερεύει"

Ὁ ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς Ἰατρικῆς Ἀθηνῶν, Παναγιώτης Δημακάκος, περιγράφει περίπτωση θείας παρέμβασης στὸ χειρουργεῖο… στὸν Γιῶργο Ρήγα.

Ὁ πραγματικὸς ἐρευνητὴς ἀναζητᾶ τὴν ἀλήθεια καί, τελικά, ἐκεῖ εἶναι ποὺ συναντᾶ τὸν Θεό. Τέτοιο εἶναι τὸ παράδειγμα τοῦ Παναγιώτη Δημακάκου, ὁμότιμου καθηγητῆ τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος σημειώνει στὴν «Κιβωτὸ τῆς Ὀρθοδοξίας»:
  
«Θρησκεία καὶ ἐπιστήμη εἶναι δίδυμες ἀδελφές. Δὲν συγκρούονται, ἀλλὰ εἶναι πυλῶνες τοῦ κτιρίου ποὺ λέγεται ἀλήθεια».


Φλογερὸς εὐπατρίδης καὶ πρωτοπόρος στὸν τομέα τῆς ἀγγειοχειρουργικῆς, μὲ χιλιάδες ἐπεμβάσεις στὸ ἐνεργητικό του, γνώρισε τὴν ἀναγνώριση σὲ μεγάλα ἰατρικὰ κέντρα στὸ ἐξωτερικό, ἀλλὰ ἐπέστρεψε γιὰ νὰ δημιουργήσει στὸν τόπο του. Παρὰ τὶς πολλὲς διακρίσεις του, μὲ σεμνότητα καὶ συγκίνηση ἐξομολογεῖται πὼς ἔχει τὴν προσευχὴ ὡς νοερὸ ὅπλο. Μὲ προσωπική του φροντίδα, τὸ δωμάτιο στὸ ὁποῖο ἐκοιμήθη ὁ Ἅγιος Νεκτάριος στὸ Ἀρεταίειο Νοσοκομεῖο ἔγινε χῶρος προσκυνήματος, ἐνῶ τὸ παρεκκλήσι τοῦ ἁγίου στὸ νοσοκομεῖο ἁγιογραφήθηκε μὲ τὰ θαύματά του.

Ἀπὸ τὴ μακρὰ ἐμπειρία σας στὸ χειρουργικὸ τραπέζι, ἔχετε ζήσει περιπτώσεις θείας παρέμβασης

Τὰ παραδείγματα εἶναι πάρα πολλά. Μπορῶ νὰ σᾶς πῶ τὴν περίπτωση ἑνὸς ἀρρώστου 52 ἐτῶν ἀπὸ τὴ Σαμοθράκη, μὲ 5 παιδιά, ὅπου εἶχε...ἀποφραγμένη τὴν ἀορτή του. Καθάρισα τὴν ἀορτὴ καὶ εἶδα ὅτι οἱ βλάβες αὐτὲς προχωροῦσαν καὶ στὶς νεφρικὲς ἀρτηρίες. Ἂν μείνουν οἱ νεφροὶ μία ὥρα χωρὶς ροὴ αἵματος καὶ ὀξυγόνο, νεκρώνουν. Αὐτὸ τότε δὲν φαινόταν στὶς ἐξετάσεις καὶ εἶχε ἤδη περάσει μισὴ ὥρα, ὥσπου νὰ καθαρίσω τὴν ἀορτὴ καὶ νὰ τὴν κλείσω. Συνειδητοποιῶ πλέον ὅτι θὰ ἔχω ἕναν νεφροπαθῆ ἀσθενῆ, ποὺ θὰ πρέπει 2 καὶ 3 φορὲς τὴν ἑβδομάδα νὰ ὑποβάλλεται σὲ αἱμοκάθαρση. Μὲ λούζει κυριολεκτικὰ κρύος ἱδρώτας, τὰ νεότερα παιδιὰ βέβαια δὲν συνειδητοποιοῦν τίποτα, καὶ ἐκείνη τὴν ὥρα ψελλίζω μέσα ἀπὸ τὴ μάσκα τρεῖς φορές, σὰν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, ἅπλωσε τὰ χέρια Σου καὶ κατηύθυνε τὰ δικά μου δάχτυλα». Ὅπως ἔχω ἀνοιχτὴ τὴν ἀορτὴ καὶ ἐκφύονται τὰ ἀγγεῖα, «τυφλὰ» βγάζω μὲ τὶς λαβίδες ὅ,τι σκληρὰ ἀθηρώματα καὶ σὲ λιγότερο ἀπὸ μισῆ ὥρα κάνω τὴν πιὸ «τρελὴ» ἐπέμβαση ποὺ θὰ μποροῦσα νὰ κάνω. Πέντε παιδιὰ τὸν περίμεναν ἐκεῖ ἔξω κι ἐγὼ ἔκανα κάτι ἀνορθόδοξο!
Ὅταν κάναμε τὴν ἑπομένη μία ἐνδοφλέβια ἀγγειογραφία, ποὺ μᾶς φωτογραφίζει τὶς ἀρτηρίες, ὁμολογῶ ὅτι ὁ ἀσθενὴς φαινόταν, ὄχι σὰν νὰ εἶναι χειρουργημένος, ἀλλὰ ὅπως τὸν γέννησε ἡ μάνα του. Σὰν νὰ μὴν εἶχε ἀρρωστήσει ποτέ! Τότε στὴν ἐπίσκεψή μου ἐπάνω ἔκανα ὁμολογία στοὺς νέους συναδέλφους μου: «Δὲν χειρούργησα ἐγώ, παρακάλεσα καὶ χειρούργησε κάποιος ἄλλος». Δὲν τὸ ξεχνῶ ποτὲ αὐτό.
Ψελλίζω μέσα ἀπὸ τὴ μάσκα τρεῖς φορές, σὰν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, ἅπλωσε τὰ χέρια Σου καὶ κατηύθυνε τὰ δικά μου δάχτυλα».

Μποροῦμε νὰ μιλήσουμε καὶ γιὰ περιστατικὰ ποὺ ἔχουν ἐπανέλθει;

Θυμᾶμαι τὸ παράδειγμα ἑνὸς ἀσθενοῦς ποὺ παρουσίασε ἀνακοπὴ τῆς καρδιᾶς καὶ εἶχε  διάρκεια ἀνάνηψης πλέον τῆς μίας ὥρας. Ὅταν ἐπανῆλθε, μὲ σοβαρότητα καὶ ἱκανοποίηση, σὰν νὰ συμμετεῖχε ἐνεργὰ στὴν ὅλη διαδικασία. «Γιατρέ, εἴχατε σοβαρὸ πρόβλημα μαζί μοῦ. Ἀργήσατε καὶ κουραστήκατε πολύ», μοῦ εἶπε καὶ μὲ εὐχαρίστησε. Οἱ ἄρρωστοι σὲ «ἀποχωρητικὲς» καταστάσεις, ὅταν καταβάλλουμε προσπάθειες ἐπανόδου τους στὴ ζωή, φαίνεται ὅτι συμμετέχουν στὴ διαδικασία αὐτή. Κάποιοι μαρτυροῦν ὅτι βρέθηκαν σὲ κάποιον κόσμο φωτεινὸ καὶ ὄμορφο. Εἶναι ἱκανοποιημένοι. Κάποιοι ἄλλοι περιγράφουν λεπτομέρειες ἀπὸ τὶς ἰατρικὲς μᾶς ἐνέργειες, ἀκόμη κι ἀπὸ συζητήσεις, κατὰ τὸν χρόνο τῆς ανάνηψης.

Ἐσεῖς προσωπικὰ ἔχετε προσευχηθεῖ γιὰ ἀσθενεῖς σας;


Χειρούργησα μία γυναίκα 65 ἐτῶν στὴν καρωτίδα, σὲ μία, κατὰ τὰ ἄλλα, ἐπέμβαση ρουτίνας. Ἡ ἀσθενὴς ὅταν ξύπνησε ἀπὸ τὴ νάρκωση ἦταν ἡμιπληγικὴ ἀπὸ τὴ μία πλευρά, στὸ χέρι καὶ στὸ πόδι, δὲν ἐπικοινωνοῦσε κι ἔλεγε πράγματα ἀσυνάρτητα. Στὴν ἀγγειογραφία καὶ στὸ κρανίο ὅλα ἔδειχναν ἀπολύτως φυσιολογικά. Μιλῶ μὲ τοὺς συγγενεῖς κι ἀνοίγω γιὰ δεύτερη φορά, προκειμένου νὰ ἐλέγξω. Ἀκολούθησε συμβούλιο καθηγητῶν, εἰδικῶν, ἀλλὰ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ δώσει ἀπάντηση. Ἀποφασίσαμε τὴν παραμονὴ τῆς ἀσθενοῦς στὴ Μονάδα Ἐντατικῆς Θεραπείας μέχρι τὴν ἄλλη ἡμέρα τὸ πρωί, σὲ βαθιὰ νάρκωση. Δὲν θὰ ξεχάσω τὴν ἡμερομηνία: 8 Νοεμβρίου 2006, παραμονὴ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Δὲν μποροῦσα νὰ ἐκκλησιαστῶ, γιατί εἶχα στὶς 7 τὸ πρωὶ προγραμματισμένο χειρουργεῖο.

Γινόταν ἀγρυπνία στὸν Ι.Ν. τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου στὸ Νέο Ἡράκλειο. Στάθηκα γιὰ πολλὴ ὥρα, παρακάλεσα τὸν ἅγιο καὶ κοινώνησα. Τὴν ἑπομένη νωρὶς τὸ πρωὶ ἄνοιξα τὸν μικρὸ ναὸ ποὺ ἔχουμε φτιάξει γιὰ τὸν ἅγιο στὸ Ἀρεταίειο, ἄναψα ἕνα κεράκι, ζήτησα καὶ πάλι τὴ βοήθειά του καὶ πῆγα καὶ χειρούργησα. Ἡ ἀσθενὴς ξύπνησε, εἶχε θαυμάσια ἐπικοινωνία μὲ τὸ περιβάλλον, κινοῦσε ἐλεύθερα ὅλα τὰ ἄκρα, πῆρε τὸ πρόγευμά της κανονικά, σὰν νὰ μὴν εἶχε συμβεῖ τίποτα, μὲ φυσιολογικὴ ἐπικοινωνία μαζί μᾶς.

Νιώθετε τὴν παρουσία τοῦ ἁγίου στὸ Ἀρεταίειο;

Ὁ ἅγιος, ἀφότου ἐγκαταστάθηκε μόνιμα τὸ 1908 στὴν Αἴγινα, σπάνια τὴν ἐγκατέλειπε. Ἀπέκρυπτε, μάλιστα, τὸ πρόβλημα τῆς ὑγείας του, ὑποφέροντας σιωπηλά τούς σωματικοὺς πόνους καὶ τὸ βαρὺ μαρτύριο. Ὅταν, ὅμως, ἡ κατάστασή του ἐπιδεινώθηκε, δέχθηκε τὴν ὑπόδειξη τοῦ γιατροῦ γιὰ εἰσαγωγὴ σὲ νοσοκομεῖο τῆς Ἀθήνας. Ἔκτοτε παραμένει μεγάλη ἡ εὐλογία του γιὰ τὸ Ἀρεταίειο καὶ τὸ πανεπιστήμιό μας, ἀφοῦ φιλοξένησε γιὰ νοσηλεία τὸν μεγάλο ἅγιό τοῦ 20ού αἰώνα. Σύμφωνα μὲ προσωπικὴ μαρτυρία τοῦ ἰατροῦ Καραπλῆ, οἱ γάζες ποὺ εἶχαν χρησιμοποιηθεῖ μὲ τὴν κοίμησή του εὐωδίαζαν καὶ γι’ αὐτὸ δὲν τὶς πέταξαν, ἀλλὰ τὶς τοποθέτησαν μέσα στὴ γῆ. Νοσηλεύτηκε στὴ γ’ θέση (ἀπορίας), ὅπου στὴν παρακείμενη κλίνη νοσηλευόταν ὕστερα ἀπὸ ἀτύχημα ἕνας παραπληγικὸς ἀσθενής. Ἀπὸ τότε κιόλας, ἀμέσως μετὰ τὴν κοίμησή του, ἐκδηλώθηκε τὸ πρῶτο ἀπὸ μία σειρὰ θαυμάτων τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου στὸ νοσοκομεῖο μας. Κατὰ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἱεροῦ λειψάνου, ἡ μοναχὴ Εὐφημία τοποθέτησε τὴ φανέλα τοῦ ἁγίου στὸ κρεβάτι τοῦ παραπληγικοῦ, ὁ ὁποῖος αἰφνίδια σηκώθηκε καὶ ἄρχισε νὰ βηματίζει ἐλεύθερα. Ἔκτοτε, στὸ δωμάτιο ὑπάρχει ἡ εἰκόνα του, ἕνα καντήλι ποὺ καίει συνεχῶς καὶ ἀπὸ τὸ 2000 εἶναι τόπος προσκυνήματος, χωρὶς νὰ νοσηλεύονται ἀσθενεῖς. Ὄνειρό μου ἦταν ὁ χῶρος αὐτὸς νὰ γίνει ἐκκλησία καὶ μάλιστα εἶχα βρεῖ καὶ τὰ οἰκονομικὰ μέσα γιὰ νὰ τὸ ὑλοποιήσω… ἀλλὰ ἡ διοίκηση δὲν ἤθελε νὰ ἀκούσει τίποτα ἀπὸ αὐτά.

Πολλοὶ ἐπιστήμονες κοιτάζουν μὲ δυσπιστία ὅ,τι δὲν ἐξηγεῖται μὲ ὅρους ἐπιστημονικούς. Τί θὰ τοὺς λέγατε;

Ὁ ἀληθινὸς ἐπιστήμονας ἀναζητᾶ τὴν ἀλήθεια. Ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἀλήθειά ἐστι, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν Θεό. Γίνεται ἔτσι λάτρης, μύστης, ἀκόλουθος, μαθητής του. Ὁ ἴδιος, ὁμολογῶ, δεκαετίες τώρα, δὲν χειρουργῶ χωρὶς νὰ ἔχει προηγηθεῖ προσευχὴ καί, κατὰ κανόνα, καθαρίζω μὲ τὸ ἀντισηπτικὸ τὴν περιοχὴ τοῦ δέρματος ποὺ θὰ χειρουργήσω, ξεκινώντας μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ γιὰ εὐλογία.

Ἄν, μάλιστα, βρεθῶ σὲ δύσκολα χειρουργεῖα, κάνω νοερὰ προσευχή. Σᾶς ἐξομολογοῦμαι ὅτι πολλὲς φορὲς «ἐφημερεύει» ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ ζοῦμε τὴν παρουσία του…

Μὲ τὶς μαρτυρίες αὐτὲς μπορῶ νὰ πῶ σὲ κάθε συνάδελφο: τὸ ἀπόλυτο εἶναι θεία κτίση. Τὸ σχετικὸ μὲ τὴν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης, τὴν πείρα, τὴν Τέχνη, τὴν τόλμη καὶ τὴν ἀρετὴ χειρουργοῦμε. Δὲν ἀνήκει, ὅμως, σὲ ἐμᾶς τὸ 100%. Μπορεῖ νὰ ἔχω ἐκτελέσει μία ἐπέμβαση 200.000 φορὲς καὶ ὕστερα ἀπὸ τόση πείρα νὰ παρουσιάσει κάποιος μία ἐμπλοκή, ἕνα κακό. Γι’ αὐτὸ ὁ ἴδιος προσωπικὰ ἔχω τὴν προσευχὴ ὡς νοερὸ ὅπλο.Ἡ ἀσθένεια εἶναι κρίκος θρησκείας καὶ ἐπιστήμης. Αὐτὲς οἱ δύο εἶναι δίδυμες ἀδελφές. Δὲν συγκρούονται, ἀλλὰ εἶναι πυλῶνες τοῦ κτιρίου ποὺ λέγεται ἀλήθεια.

Ἀπὸ τὴ μακρὰ ἐμπειρία σας, ἔχετε γνωρίσει ἀσθενεῖς πού ξεπέρασαν τὸ κλινικὸ πρόβλημα μὲ ὅπλο τὴν πίστη τους;

Ἀσθενεῖς μὲ πίστη ἔχουν ἰδιαίτερο χάρισμα, εἶναι γαλήνιοι, ἤρεμοι, γεμάτοι ἐλπίδα καὶ προσευχόμενοι συγκεντρώνουν περισσότερη δύναμη. Τὸ θαῦμα, ἄλλωστε, εἶναι προϊὸν πίστεως, δῶρο μέγιστο γιὰ ὅσους τὴν κατέχουν, δύναμη ἀνεξάντλητη. Τὸ θαῦμα ἐμφανίζεται σιωπηλά, ἀθόρυβα, καί, ξαναλέω, ἐπιτυγχάνεται μέσω πίστεως, ἡ ὁποία οὔτε ὑποχρεωτικὴ οὔτε καταναγκαστικὴ εἶναι, ἀλλὰ ἑδρεύει καὶ πηγάζει ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη βούληση τοῦ ἀνθρώπου.

Ποιὰ ἐφόδια πρέπει νὰ ἔχει ἕνας νέος γιατρός;


Τὸ κάλλος τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης βρίσκεται στὴν ἐμπιστοσύνη, τὴν ὁποία ὁ ἴδιος ὁ Δημιουργὸς ἔχει ἐκδηλώσει γιὰ τὴν ἱπποκράτεια ἐπιστήμη, γιὰ τὸν διάκονο τοῦ ἀνθρώπινου πόνου στὴν Παλαιὰ Διαθήκη: «Καὶ ἰατρῶ δὸς τόπον, καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος». Ὁ γιατρὸς εἶναι τὸ πρῶτο καὶ τὸ τελευταῖο πρόσωπο ποὺ βλέπει κανεὶς ὅταν ἔρχεται καὶ ὅταν ἐγκαταλείπει τὰ γήινα. Στὴν ἐνδιάμεση λοιπὸν ζωή, ἡ ἀποστολὴ τοῦ εἶναι νὰ φροντίζει τὴν καλὴ ποιότητα ὑγείας, διότι χαρὰ μεγαλύτερη δὲν ὑπάρχει ἀπὸ τὸ νὰ εἶναι κανεὶς ὑγιής. Ὅλοι καταλαβαίνουμε πόσο εὐτυχὴς εἶναι ὁ ζητιάνος, ὅταν εἶναι ὑγιής, συγκριτικὰ μὲ ἕναν ἄρρωστο βασιλιά. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ὁ γιατρὸς πρέπει νὰ εἶναι ἕνας οἰκουμενικὸς εὐπατρίδης, ὅταν πλησιάζει τὸν ἄρρωστό του, στοργικὸς πατέρας, ὅπως ὁ Κύριος ποὺ μᾶς δημιούργησε, μὲ τριπλῆ προσωπικότητα: καλὸ ἐπιστήμονα, ἀνθρωπιστὴ καὶ μὲ πίστη στὸν Χριστό. Ἂν ἔχει αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις, τότε μπορεῖ νὰ δεῖ καὶ τὶς περιπτώσεις ποὺ ἀναφέραμε μὲ τὴ θεία παρέμβαση σὲ πολλὲς στιγμὲς τῆς ζωῆς του.
Ἔχουμε ἕναν γερασμένο πληθυσμό, μὲ 120.000 θανάτους καὶ μόνο 100.000 γεννήσεις…
Μὲ τὴν Ἑλλάδα νὰ ψυχορραγεῖ στὴν ἐντατικὴ μονάδα, ἔχουμε ἐλεύθερες τὶς ἐκτρώσεις, μὲ 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί!

Τί φοβάστε ἀπὸ τὴν κρίση στὸν τόπο;


Ἕνα ἔθνος καὶ μία πατρίδα μπορεῖ νὰ ἐλπίζουν, ἂν ἡ νεολαία ὑπερέχει τῶν γερόντων, ἂν οἱ γεννήσεις ὑπερέχουν τῶν θανάτων. Τώρα ἐμεῖς ἔχουμε ἕναν γερασμένο πληθυσμό, μὲ 120.000 θανάτους καὶ μόνο 100.000 γεννήσεις. Μὲ τὴν Ἑλλάδα νὰ ψυχορραγεῖ στὴν ἐντατικὴ μονάδα, ἔχουμε ἐλεύθερες τὶς ἐκτρώσεις, μὲ 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί! Χίλια ἑλληνόπουλα κάθε πρωὶ σκοτώνονται. Ἂν κοιτάξεις τὸ καρδιογράφημα ἑνὸς ἐμβρύου, θὰ δεῖς τὴν καρδιά του νὰ χτυπᾶ ἀπὸ τὴν 4η ἑβδομάδα. Μιλᾶμε γιὰ δολοφονίες σὲ ἄτομα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀμυνθοῦν. Δεῖτε τὰ νούμερα: Πετᾶμε στοὺς ὀχετοὺς 350.000 ζωὲς τὸν χρόνο, δηλαδὴ μία πόλη σὰν τὴν Πάτρα. Ἀντὶ νὰ στηρίξουμε, λοιπόν, τὴν οἰκογένεια καὶ τὰ νέα ζευγάρια, ποὺ φοβοῦνται ἐξαιτίας τῆς οἰκονομικῆς ἀνασφάλειας, δημιουργοῦμε ἀφύσικους στὴν οἰκογένεια θεσμούς.

Πηγή: Ποιμήν