Τα νέα του Ιερού Ναού μας για τον Νοέμβριο

1. Αγρυπνίες 16 & 17 Νοεμβρίου
Διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.

2. Υπενθυμίζουμε τις Συνάξεις μας
• Κάθε Τρίτη, η ώρα 9:00π.μ. Ομιλίες για νεαρές μητέρες. Έναρξη στις 30 .10.2018
• Κάθε Τετάρτη, η ώρα 4:30μ.μ Παράκληση και στις 5:00μ.μ. Κύκλος γραφής - Ομιλία για άντρες, γυναίκες, νέους & νέες
• Κάθε Σάββατο θα λειτουργούν τα κατηχητικά μας. Περισσότερες λεπτομέρειες για ώρες και ημέρες κοιτάξτε εδώ.

3. Δωρεάν παιδιατρική εξέταση
Κάθε Κυριακή 10 - 11 το πρωί στην αίθουσα της Εκκλησίας μας.

4. Εξωκλήσι Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης και Ιωσήφ του Μνήστορος - Ανακοίνωση - Έκκληση
Θερμά ευχαριστούμε όλους, όσοι έχουν βοηθήσει με οποιοδήποτε τρόπο μέχρι σήμερα οικονομικά και με εθελοντική εργασία. Περιμένουμε και τη δική σου δωρεά… και η πιο μικρή εισφορά είναι μεγάλη.
Για τις εικόνες και τον εξοπλισμό του υπό ανέγερση νέου εξωκλησίου αγίων Ιωακείμ και Άννης και Ιωσήφ του μνήστορος έχουν παραγγελθεί τα απαραίτητα εκκλησιαστικά είδη για τα οποία δεχόμαστε εισφορές. Υπάρχει ειδικό φυλλάδιο στην εκκλησία μας.
Όσοι επιθυμούν να ενισχύσουν οικονομικά στην αποπεράτωση του εξωκλησιού των οσίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης και Ιωσήφ του μνήστορος μπορούν να αποταθούν στον κ. Μάριο Πέροικο τηλ. 23721465.

5. Κατά το μήνα Οκτώβριο ο Εσπερινός αρχίζει στις 4:30 μ.μ. Ο Όρθρος τις Κυριακές στις 6:30-9:45 π.μ. και τις καθημερινές 6:30-8:30 π.μ.

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Ο Θεός δεν είναι Θεός ισότητας, αλλά Θεός αγάπης

Ο Θεός δεν είναι Θεός ισότητας, αλλά Θεός αγάπης.
Η ισότητα θα απέκλειε όλο το δίκαιο και όλη την αγάπη, θα απέκλειε όλο το ήθος.

Ο άνδρας αγαπά την γυναίκα του λόγω ισότητας;
Και η μάνα αγαπά το παιδί της λόγω ισότητας;
Και ο φίλος αγαπά τον φίλο λόγω ισότητας;

Η ανισότητα είναι η βάση του δικαίου και υποκινητής της αγάπης.

Όσο διαρκεί η αγάπη, κανένας δεν ξέρει για την ισότητα.

Όσο βασιλεύει το δίκαιο, κανείς δεν μιλάει για την ισότητα.

Όταν χάνεται η αγάπη, οι άνθρωποι μιλούν περί δικαίου και εννοούν την ισότητα.

Όταν μαζί με την αγάπη εξαφανίζεται και το δίκαιο, οι άνθρωποι μιλούν περί ισότητας και εννοούν την ανηθικότητα.

Δηλαδή, όταν εξαφανίζεται το ήθος το αντικαθιστά η ανηθικότητα.
Από τον τάφο της αγάπης ξεφυτρώνει το δίκαιο, από τον τάφο του δικαίου ξεφυτρώνει ισότητα.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Από το βιβλίο "Στοχασμοί περί καλού και κακού"

Αναδημοσίευση από: Αγιορείτικο Βήμα

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Επάγγελμα μωρό, επάγγελμα γονιός


Επάγγελμα μωρό 
Το μέλλον και η μοίρα των παιδιών περνάνε μέσα από την κούνια τους. Ήδη από τη στιγμή της γέννησής του, το μωρό αναμετριέται με τις επιθυμίες των γονιών και μαθαίνει να είναι συνεπές με το ρόλο που εκείνοι προσδοκούν από αυτό.

Επομένως, το μωρό επωμίζεται ένα επάγγελμα (που δεν είναι βέβαια καθόλου ξεκούραστο): θα πρέπει να «δουλέψει σκληρά» προκειμένου να είναι σύμφωνο με το ρόλο που περιμένουν οι γονείς του να παίξει, λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη του τις δικές του επιταγές. Στον ερχομό ενός μωρού υπάρχει κάτι που πυροδοτεί τις πλέον παράξενες αντιδράσεις: το μωρό μπορεί να είναι ο λυτρωτής, αυτός που δίνει μια νέα πνοή στις πληγωμένες φιλοδοξίες των γονιών, αυτός που υπόσχεται μια τέλεια σχέση αγάπης, έτσι όπως την ονειρευόμαστε. Μπορεί να είναι το ιδανικό πρόσωπο που καλύπτει όλα τα κενά, τις ελλείψεις, ο άλλος μας εαυτός, σύντροφος σε σιωπηρές συνενοχές.

Όμως μπορεί εξίσου να είναι αυτός που φέρνει την απομυθοποίηση, γιατί αποτελεί αντανάκλαση από το κομμάτι του εαυτού μας που υποτιμάμε, ή ενσάρκωση ενός γονέα που μισούμε, ή ακόμα επειδή φέρει στη σάρκα του το σημάδι μιας αποτυχίας, ενός ελαττώματος: στην όψη, στο φύλο ή στην υγεία του. Ένα μωρό μπορεί εξίσου να προκαλέσει μια «τρελή αγάπη», την ανησυχία και ακόμα και το μίσος.

Επάγγελμα γονιός
Οι γονείς είναι οι αρχιτέκτονες της οικογένειας. Ακόμη και στις καλύτερες συνθήκες η δουλειά του γονιού είναι κάθε άλλο παρά εύκολη. Οι γονείς διδάσκουν στο πιο δύσκολο σχολείο του κόσμου: το Σχολείο Διάπλασης Ανθρώπων. Οι γονείς είναι το συμβούλιο καθηγητών, ο δ/ντής, ο δάσκαλος, ο επιστάτης, όλα αυτά μαζί σε 2 πρόσωπα. Θεωρούνται ειδικοί για όλα τα θέματα, όσα αφορούν τη ζωή και το βίο των ανθρώπων. Τα θέματα πληθαίνουν όσο μεγαλώνει η οικογένεια. Και λίγα σχολεία βρίσκονται που να τους εκπαιδεύσουν για τη δουλειά σας, χωρίς μάλιστα να υπάρχει κάποιο γενικά δεκτό πρόγραμμα σπουδών. Αυτό πρέπει να το φτιάξουν μόνοι τους.

Το σχολείο τους δεν έχει διακοπές, παύσεις, επαγγελματικές ενώσεις ούτε και καθιερωμένες προαγωγές ή μισθολογικές αυξήσεις. Εργάζονται ή τουλάχιστον είναι διαθέσιμοι 24 ώρες την ημέρα, 365 ημέρες το χρόνο, 18 χρόνια το λιγότερο για κάθε παιδί που αποκτούν. Αλλά αναγκάζονται κιόλας να αντιμετωπίζουν σε κάθε ζήτημα μια διοίκηση με δύο ηγέτες ή αφεντικά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εργάζονται για τη διάπλαση ανθρώπων.

Δεν υπάρχει δουλειά πιο δύσκολη, πιο περίπλοκη, πιο γεμάτη από αγωνία και άγχος. Για την επιτυχία σε αυτή απαιτείται η πιο μεγάλη υπομονή, κοινή λογική, αφοσίωση, χιούμορ, διάκριση, αγάπη, σοφία, επίγνωση και γνώση. Την ίδια στιγμή όμως, τους ξεπληρώνονται όλες οι προσπάθειές τους με τη χαρά της εμπειρίας μιας ολόκληρης ζωής, ότι δηλαδή υπήρξαν οι καθοδηγητές ενός νέου και μοναδικού ανθρώπινου πλάσματος.

Η κοινωνία αποτελείται από ανθρώπους. Ο σύζυγός, ο γείτονας, ο δάσκαλος, ο προϊστάμενος, ο διοικητικός υπάλληλος, ο αρχηγός κράτους, όλοι είναι άνθρωποι. Έχοντας κατάλληλους ανθρώπους με συναίσθηση του ρόλου τους και της επιρροής τους, σιγά-σιγά, η κοινωνία μας μπορεί να αρχίσει να μεταμορφώνεται. Και πώς γίνεται ένας άνθρωπος «κατάλληλος άνθρωπος» ;

Όλα ξεκινάνε από το πώς βλέπω τον εαυτό μου. Οι απαντήσεις που θα δώσω θα καθορίσουν και τη συμπεριφορά μου. Η κοινωνία μας ολόκληρη κινείται βάσει του πώς απαντά ο καθένας από εμάς σε αυτές τις ερωτήσεις για τον εαυτό του. Πού μαθαίνω να απαντώ σε αυτά τα ερωτήματα; Στην οικογένειά μου μέσα. Η αλλαγή του κόσμου ξεκινά από την αλλαγή της οικογένειας. Η οικογένεια πλάθει τους ανθρώπους που θα γίνουν «τιμονιέρηδες» της κοινωνίας. Αλλάζω τον κόσμο ίσον αλλάζω την οικογένεια.

Κάθε οικογενειακή ζωή έχει 4 πλευρές:

α) ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ – τα συναισθήματα και οι ιδέες που έχει κανείς για τον εαυτό του

β) ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ – οι τρόποι με τους οποίους τα άτομα συνεννοούνται μεταξύ τους.

γ) ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ – οι κανόνες για το πώς πρέπει να αισθάνονται και να ενεργούν τα μέλη της.

δ) ΔΕΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωπο σχετίζονται με τους εκτός της οικογένειας θεσμοθετημένους οργανισμούς.


Οι οικογένειες λοιπόν αντιμετωπίζουν παντού τα ίδια ζητήματα:

α) Κάθε άτομο έχει συναίσθηση της αξίας του, θετική ή αρνητική – Ποια είναι αυτή;

β) Κάθε άτομο επικοινωνεί – Πώς και με ποια αποτελέσματα;

γ) Κάθε άτομο ακολουθεί κανόνες – Ποιους και πόσο τον εξυπηρετούν;

δ) Κάθε άτομο συνδέεται με την κοινωνία – Πώς και με ποια αποτελέσματα;

Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγος

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Αγιος Παΐσιος: Εμπιστοσύνη στο Θεό, Απλότητα και Ταπείνωση


- Γέροντα, ακόμη αντιμετωπίζω το καθετί ανθρώπινα και όχι πνευματικά, κι έχω αγωνία.
- Εσύ βάζεις τα προγράμματα σου μπροστά από τα προγράμματα του Θεού, γι’ αυτό βασανίζεσαι. Με την εμπιστοσύνη στον Θεό και με την ταπείνωση όλα τα προβλήματα λύνονται. Να κάνεις αυτό που μπορείς εσύ και μετά να αφήνεσαι στην θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα. Η ελπίδα στον Θεό είναι τονισμένη πίστη είναι η μεγαλύτερη ασφάλεια για τον άνθρωπο.

Μικρό πράγμα είναι να έχει κανείς σύμμαχο τον Θεό; Θυμάμαι, πριν πάω στο στρατό, έκανα προσευχή στην Αγία Βαρβάρα να με βοηθήσει - την είχα σε ευλάβεια, γιατί πήγαινα στο εξωκκλήσι της από μικρός και προσευχόμουν. «Ας κινδυνεύσω στον πόλεμο, είπα, αλλά μόνον άνθρωπο να μη σκοτώσω». Και πώς τα οικονόμησε ο Καλός Θεός! Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα, ενώ άλλους που ήταν μορφωμένοι τους έστειλαν στην πρώτη γραμμή σαν απλούς στρατιώτες, τουφεκιοφόρους, εμένα που ήμουν του δημοτικού με πήραν για ασυρματιστή! Μου έλεγαν οι άλλοι: «Έχεις μεγάλο μέσο». «Βρε τί μέσο έχω; Δεν έχω κανένα γνωστό». «Τι; μας κοροϊδεύεις;», μου έλεγαν. «Ποιον έχεις στο Γενικό Επιτελείο;». Αφού επέμεναν, τους έλεγα κι εγώ: «Έχω στο Γενικό Επιτελείο τον Χριστό». Έτσι δεν χρησιμοποίησα ποτέ ντουφέκι.

- Γέροντα, πώς αυξάνει η ψυχική αντοχή;
- Με την ελπίδα και την εμπιστοσύνη στον Θεό, οι οποίες δίνουν δυνάμεις πολλές. Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού με απόλυτη εμπιστοσύνη και να βλέπουμε την κάθε δοκιμασία σαν δώρο σταλμένο από την αγάπη του Θεού. Ο άνθρωπος που έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό χαίρεται τα πάντα. Είτε είναι άρρωστος, είτε μένει νηστικός, είτε τον αδικούν, είτε…, είτε…, πιστεύει ότι ο Θεός τα έχει επιτρέψει, ελπίζει στον Θεό και είναι πάντα ασφαλισμένος στο λιμάνι της ελπίδος του Θεού.

Από το βιβλίο «Πάθη και Αρετές», Γέροντος Παΐσιου Αγιορείτου Λόγοι Ε΄

- Γέροντα, για να πάρει κανείς την πνευματική στροφή, τι χρειάζεται;
- Φιλότιμος αγώνας με ελπίδα και εμπιστοσύνη στον Θεό!
Η εμπιστοσύνη στον Θεό και η απλότητα με τον φιλότιμο αγώνα φέρνουν την εσωτερική γαλήνη και σιγουριά, και τότε γεμίζει η ψυχή από ελπίδα και χαρά!
Χρειάζεται υπομονή, φιλότιμο και πνευματική παλικαριά, για να στεφανωθεί ο αθλητής.

Η παλικαριά ξεπηδάει από την φιλότιμη καρδιά. Και όταν κανείς κάνει κάτι με την καρδιά του για τον Χριστό, ούτε κουράζεται ούτε πονάει, γιατί ο πόνος για τον Χριστό είναι γλέντι πνευματικό.
Η πνευματική ανάπτυξη μπορεί να γίνει πολύ σύντομα με λίγη φιλότιμη θέληση και παρακολούθηση του εαυτού μας. Στην συνέχεια θα βοηθιέται η ψυχή από τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγγέλους και τους Αγίους. Πολύ βοηθάει επίσης η μελέτη, η προσευχή, η εσωστρέφεια, και να ησυχάζει κανείς λίγο.

Ο Χριστός μας δυναμώνει, αυτούς που αγωνίζονται «τον καλό αγώνα», τον οποίο έκαναν όλοι οι Άγιοι, για να υποτάξουν την σάρκα στο πνεύμα.
Ακόμη και όταν τραυματισθούμε, δεν πρέπει να χάσουμε την ψυχραιμία μας, αλλά να ζητήσουμε την βοήθεια του Θεού και να συνεχίσουμε τον αγώνα με γενναιότητα. Θα ακούσει ο Καλός Ποιμήν και θα σπεύσει αμέσως, όπως ο βοσκός, μόλις ακούσει ένα αρνάκι να βελάζει θλιβερά, όταν πληγώνεται, ή κάποιος λύκος ή σκύλος το δαγκώνει, τρέχει, για να το βοηθήσει.
Περισσότερο έχω αγαπήσει, έχω πονέσει και τους έχω στο νου μου συνέχεια αυτούς που είχαν ελεεινή ζωή και αγωνίζονται, παρά αυτούς που δεν βασανίζονται από πάθη. Και ο τσομπάνος το πληγωμένο ή αρρωστιάρικο αρνί πονάει περισσότερο και το περιποιείται ιδιαίτερα, μέχρι να πάρει επάνω του και αυτό.

Εάν πάλι αγωνιζόμαστε σωστά, αλλά δεν βλέπουμε καμιά πρόοδο, συμβαίνει μερικές φορές το εξής: Ο δαίμονας, επειδή του κηρύξαμε τον πόλεμο, ζήτησε ενίσχυση από τον σατανά. Έτσι, εάν πέρυσι πολεμούσαμε με έναν δαίμονα, εφέτος πολεμάμε με πενήντα, του χρόνου θα πολεμάμε με περισσότερους κ.ο.κ. Αυτό δεν επιτρέπει ο Θεός να το δούμε, για να μην υπερηφανευθούμε. Χωρίς εμείς να το καταλαβαίνουμε, ο Θεός εργάζεται στην ψυχή μας, όταν βλέπει καλή διάθεση.

- Γέροντα, όταν κανείς αγωνίζεται και πράγματι δεν προοδεύει, τι φταίει;
- Μπορεί να αγωνίζεται υπερήφανα. Αλλά να σας πω και τί παθαίνουν μερικοί και δεν προοδεύουν; Ενώ έχουν προϋποθέσεις, τις σπαταλούν σε μικροπράγματα και μετά δεν έχουν δυνάμεις, για να ανταποκριθούν στον πνευματικό αγώνα. Ας πούμε ότι ξεκινάμε να κάνουμε μια επίθεση στον εχθρό και ετοιμαζόμαστε με όλα τα απαραίτητα, για να τον αντιμετωπίσουμε. Εκείνος όμως, επειδή φοβάται ότι δεν θα τα βγάλει πέρα, προσπαθεί να μας διασπάσει και να τραβήξει αλλού την προσοχή μας με σαμποτάζ και προσβολές σε άλλα σημεία. Εμείς στρέφουμε την προσοχή μας εκεί. Στέλνουμε δυνάμεις δεξιά και αριστερά. Ο καιρός περνά. Τα πολεμοφόδια και τα τρόφιμα λιγοστεύουν. Δίνουμε παλιό ρουχισμό στο στράτευμα. Οι στρατιώτες αρχίζουν να γογγύζουν. Και το αποτέλεσμα είναι να εξαντληθούν όλες οι δυνάμεις μας και να μην αντιμετωπίσουμε τον εχθρό. Έτσι κάνουν και μερικοί πάνω στον πνευματικό αγώνα.

- Γέροντα, στην πνευματική πρόοδο δεν βοηθάει και το περιβάλλον;
- Ναι, βοηθάει, αλλά μερικές φορές μπορεί ένας να ζει ανάμεσα σε Αγίους και να μην κάνη προκοπή. Υπήρχε μεγαλύτερη προϋπόθεση για τον Ιούδα, που ήταν συνέχεια μαζί με τον Χριστό; Ο Ιούδας δεν είχε ταπείνωση ούτε καλή διάθεση. Και μετά την προδοσία του πάλι δεν ταπεινώθηκε. Βρόντησε τα αργύρια με θυμό και εγωισμό και πήγε με πονηριά στην αγχόνη. Και οι Φαρισαίοι κινήθηκαν σαν τον διάβολο. Αφού έγινε η δουλειά τους, είπαν στον Ιούδα: «Σύ ὄψει». Ο Θεός ενεργεί ανάλογα με την κατάσταση του ανθρώπου. Το Πνεύμα το Άγιο, δεν εμποδίζεται από τίποτε. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι, όπου κι αν βρεθεί κανείς, αν αγωνιστεί φιλότιμα, μπορεί να πετύχει το ποθούμενο, την σωτηρία της ψυχής του. Εδώ ο Λωτ ζούσε μέσα στα Σόδομα και στα Γόμορρα και σε τι πνευματική κατάσταση ήταν! Τώρα, είτε το θέλουμε, είτε δεν το θέλουμε, πρέπει να αγωνισθούμε να γίνουμε καλύτεροι, ώστε να ενεργή η Θεία Χάρις μέσα μας. Τα γεγονότα μας αναγκάζουν και θα μας αναγκάζουν να πλησιάσουμε περισσότερο στον Θεό, για να έχουμε θεϊκή δύναμη, ώστε να αντιμετωπίζουμε σωστά κάθε κατάσταση -και φυσικά ο Καλός Θεός δεν θα μας αφήσει. Θα μας προστατεύει.

Πάντως να ξέρουμε, όταν καλυτερεύουμε την πνευματική μας κατάσταση, τότε και εμείς νιώθουμε καλύτερα, αλλά και τον Χριστό χαροποιούμε. Ποιος μπορεί να φαντασθεί την μεγάλη χαρά που αισθάνεται ο Χριστός, όταν τα παιδιά Του προχωρούν; Εύχομαι να κάνουν όλοι οι άνθρωποι πνευματική προκοπή και να ενωθούν με τον Χριστό, που είναι το Α και το Ω. Όταν από το Α και το Ω εξαρτάται όλη η ζωή μας, τότε όλα είναι αγιασμένα.

«Πνευματική Αφύπνιση» Γέροντος Παΐσιου Αγιορείτου Λόγοι Β΄

Αναδημοσίευση από: Αγιορείτικο Βήμα

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος γενννήθηκε στην Ουκρανία το έτος 1690. Στους πολέμους που άρχισαν το 1711 και τελείωσαν το 1718 ήταν στρατιώτης του Τσαρικού Στρατού του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσσίας. Στις μάχες για την ανακατάληψη του Αζώφ με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες του, αιχμαλωτίζεται και οδηγείται στην Κωνσταντινούπολη. Απ' εκεί στο Προκόπιο, κοντά στην Καισάρεια της Καππαδοκίας της Μ. Ασίας, στην κατοχή ενός Αγά που διατηρούσε στρατόπεδο των Γενιτσάρων. Καταδικασμένος ψυχολογικά στην περιφρόνηση και το μίσος των Τούρκων, είναι ο «κιαφίρ», ο «άπιστος» που του αξίζουν σκληρά βασανιστήρια. Και τον χτυπούν με χοντρά ξύλα ραβδιά, τον κλωτσούν, τον φτύνουν, του καίνε τα μαλλιά και το δέρμα της κεφαλής του με πύρινο τάσι. Τον πετούν στις κοπριές του σταύλου και τον υποχρεώνουν να ζει με τα ζώα. Υπομένει όλα τα βασανιστήρια με καρτερία και αξιοθαύμαστη γενναιότητα. Δέχεται ο Όσιος Ιωάννης τους σκληρούς όρους της μαρτυρικής ζωής, τα βασανιστήρια, τη διαμονή με τα ζώα στο σταύλο που του θύμιζε, όπως έλεγε, το σταύλο της Βηθλεέμ. Παράλληλα, με τις ασκήσεις, τις νηστείες, τις αγρυπνίες, τις προσευχές δαμάσθηκε η θηριωδία των Τούρκων και έκπληκτοι τον ονομάζουν «βελή», άγιο.

Σε συνεστίαση Τούρκων αξιωματούχων θαυματουργικά έστειλε με Άγγελο Κυρίου φαγητό σε χάλκινο πιάτο από το Προκόπιο της Μ. Ασίας στην Μέκκα της Αραβίας και ο Τούρκος Αγάς το έφαγε εκεί ζεστό. Επιστρέφοντας έδειξε το πιάτο με το οικόσημο στους αξιωματούχους τρεις μήνες μετά. Το θαύμα αυτό που έγινε από τον Όσιο κατά παραχώρηση του Κυρίου, σταμάτησε το μίσος και την αδιάλλακτη μανία των βασανιστών του. Η πνευματική και ηθική ακτινοβολία του εδάμασε την θηριωδία των Τούρκων.

Ένα στήριγμα είχε σε όλους τους αγώνες του και μία παρηγοριά στην τραχειά ζωή των βασανιστηρίων. Κατέφευγε σε προσευχές, γονυκλισίες, αγρυπνίες και κοινωνούσε κρυφά από τους Τούρκους, τα Άχραντα Μυστήρια. Η Θεία Κοινωνία κάθε Σάββατο ήταν η μεγάλη του ξεκούραση και ανάπαυση. Τελευταία ημέρα, 27 Μαΐου του 1730, ειδοποίησε τον ιερέα και εκείνος του πήγε τη Θεία Κοινωνία μέσα σε ένα μήλο που το είχε κουφώσει. Κοινώνησε εκεί στο σταύλο για τελευταία φορά. Η πρόσκαιρη αιχμαλωσία του, η δεινή κακοπάθεια πήραν τέλος• ο θαυμαστός Όσιος Ιωάννης πέρασε στην αιώνια αγαλλίαση και μακαριότητα, μόλις πήρε τα Άχραντα Μυστήρια.

Ο γέροντας ιερέας που κάθε Σάββατο άκουγε τον πόνο και τα βασανιστήριά του και τον κοινωνούσε τα Άχραντα Μυστήρια, είδε στον ύπνο του τον Όσιο Ιωάννη τον Νοέμβριο του 1733. Του είπε ο Όσιος πως το σώμα του έχει μείνει με τη χάρη του Θεού μέσα στον τάφο ακέραιο, ολόκληρο, αδιάφθορο. Να το βγάλουν και θα είναι μαζί τους ως ευλογία Θεού στους αιώνες. Μετά τους δισταγμούς του ιερέα, κατά θεία παραχώρηση, ένα ουράνιο φως φωτίζει τον τάφο του Οσίου σαν πύρινος στύλος. Οι Χριστιανοί άνοιξαν τον τάφο και ω του θαύματος! Το σώμα του Οσίου βρέθηκε ακέραιο, αδιάφθορο και μυρωμένο με αυτή τη θεία ευωδία που συνεχίζει να έχει μέχρι σήμερα.

Μέσα στη λαίλαπα της μικρασιατικής καταστροφής οι πρόσφυγες που έχασαν τα πάντα, δύο χρόνια μετά την καταστροφή στην επίσημη ανταλλαγή των πληθυσμών Ελλάδος-Τουρκίας, πήραν το Ιερό Λείψανο, άλλα κειμήλια της Εκκλησίας και λιγοστά προσωπικά τους είδη και ξεκίνησαν για το δρόμο της ξενιτειάς. Από την Καισάρεια στη Μερσίνα. Από το λιμάνι της Μερσίνας με το πλοίο «Βασίλειος Δεστούνης» που ναυλώθηκε με έξοδα της οικογενείας Παπαδοπούλου, μεταφέρεται στην Χαλκίδα. Παραμένει εκεί ένα χρόνο και το 1925 έφθασε στο σημερινό Νέο Προκόπιο της Εύβοιας. 

Η μνήμη του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου τιμάται στην 27η Μαΐου εκάστου έτους.

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Κ.Ο.Π.Α.Ν. Φωτογραφίες από "Τα τρια γιατί" - Συμμετοχή στο Φιλανθρωπικό τσαι του ΠΑΣΥΚΑΦ Αμμοχώστου 19.03.2017

Αλήθεια και εμπάθεια

Συνήθως η ιερή μας αγανάκτηση για τη διαφθορά των άλλων είναι ο ευσεβής τρόπος με τον οποίο καθιερώνουμε τη δική μας αγιότητα και είναι συνέπεια της απουσίας της αυτογνωσίας. Όταν έχουμε αυτογνωσία αποκτούμε πραγματική ταπεινοφροσύνη. «Ακολουθεί δε την ταπεινοφροσύνη η επιείκεια για τους άλλους. Όταν η ταπεινοφροσύνη δεν ακολουθείται από επιείκεια για τους άλλους, τότε είναι ταπεινολογία. (Αββάς Ισαάκ).

Κάποτε στη σκήτη έπεσε αδελφός σε σφάλμα και έπειτα από συνεδρίαση έστειλαν πρόσκληση στον Αββά Μωυσή. Αυτός όμως δεν ήθελε να έλθει. Απέστειλε λοιπόν προς αυτόν ο πρεσβύτερος μήνυμα λέγοντας: «Έλα γιατί σε περιμένει ο λαός». Αυτός δε ξεκίνησε και ήλθε. Και αφού πήρε ένα τρυπημένο καλάθι, το γέμισε άμμο και το βάσταζε. Οι δε αδελφοί που βγήκαν σε προϋπάντηση του έλεγαν: «Τι είναι τούτο πάτερ;».

Του είπε δε ο γέρων: «Οι αμαρτίες μου που είναι πίσω μου καταρρέουν και δεν τις βλέπω, και ήλθα εγώ σήμερα να κρίνω ξένα αμαρτήματα;»

Αυτοί δε καθώς άκουσαν, δεν είπαν τίποτε στον αδελφό και τον συγχώρησαν.

Αποφθέγματα Γερόντων

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Κ.Ο.Π.Α.Ν. Φωτογραφίες από την Φιλανθρωπική Εκδήλωση Κατηχητικής Οικογένειας για το Σύνδεσμο Φίλων Νεφροπαθών Αμμοχώστου 08.04.2017

Ποιος έφτιαξε τον Θεό;

Ένας νέος πήγε σ’ έναν σοφό γέροντα και τον παρακάλεσε θερμά: Πώς είναι ο Θεός; Υπάρχει Θεός; Ειπέ μου, σε παρακαλώ! Εσύ το πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός;

-Και βέβαια το πιστεύω, του απάντησε ο γέροντας.
-Και ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, το πιστεύεις κι αυτό;
-Και βέβαια, το πιστεύω.
-Και τον Θεό ποιος τον έφτιαξε;
-Εσύ, του απάντησε σοβαρά και ξερά ο γέροντας.

Ο νεαρός σοκαρίστηκε με την απάντηση του γέροντα. Τον ρώτησε και πάλι λοιπόν: Γέροντα, εγώ σε ρωτάω σοβαρά, του είπε. Κι εσύ μου λες πως εγώ έφτιαξα το Θεό.

-Μα κι εγώ σοβαρά σου μιλάω, του απάντησε ο γέροντας. Πολύ σοβαρά. Και πρόσεξε γιατί. Εσύ μ’ όλ’ αυτά που με ρωτάς, δείχνεις πως δεν ψάχνεις να βρεις το Θεό όπως είναι. Εσύ ψάχνεις να βρεις έναν Θεό όπως τον θέλεις εσύ, όπως τον φαντάζεσαι εσύ, κομμένον στα μέτρα σου. Αυτόν τον Θεό λοιπόν θα τον έχεις φτιάξει εσύ. Δεν θα είναι ο αληθινός Θεός. Και πρόσθεσε ο άγιος αυτός γέροντας:
-Ψάξε να βρεις τον αληθινό Θεό, παιδί μου. Να Τον δεχτείς όπως είναι. Μην Τον θέλεις όπως εσύ τον φαντάζεσαι.

Προσπάθησε να γίνεις εσύ όπως σε θέλει ο Θεός. Προσπάθησε να Τον καταλάβεις όπως είναι. Και ν’ αγαπήσεις το θέλημά Του, όπως είναι.

Αναδημοσίευση από: Βήμα Ορθοδοξίας

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Κ.Ο.Π.Α.Ν. Βοηθάμε στις προετοιμασίες για τον Επιτάφιο, Απρίλιος 2017

Θαύμα της Παναγίας μας στο νοσοκομείο Σωτηρία, 20-11-2012


Γράφει ο υιός του ανθρώπου που βίωσε το θαύμα και ζεί σήμερα.
Τα εισόδια της Θεοτόκου, της Παναγίας μας, σήμερα και είναι η επόμενη μέρα από το χειρουργείο του μπαμπά. Μία πολύ κρίσιμη περίπτωση μικροκυτταρικού καρκίνου πνεύμονος. Υπήρχε συγκέντρωση υγρού τόσο στον πνεύμονα αλλά και μεγάλη περικαρδιακή συλλογή-υγρό στην καρδιά. Κοινώς, η κατάσταση σύμφωνα και με τους θεράποντες ιατρούς του κρίθηκε κρίσιμη και άκρως επείγουσα. Την Δευτέρα 19/11/2012 αποφασίστηκε ότι πρέπει να μπεί για χειρουργείο την Τρίτη. Όλοι αγωνιούσαμε και σκεφτόμασταν ότι μπορεί να είναι οι τελευταίες στιγμές που θα τον βλέπαμε…Προσευχόμασταν να πάνε όλα καλά. Και όντως την Τρίτη το πρωί αφού τον χαιρετήσαμε, μάθαμε μετά από μία ώρα ότι το χειρουργείο για αφαίρεση του υγρού στέφθηκε με επιτυχία! Δόξα τω Θεώ! Τότε επαληθεύτηκε κάτι που είχα βιώσει εγώ ο ίδιος προσωπικά και το είπα στους συγγενείς όσο περιμέναμε στην αίθουσα αναμονής όλο αγωνία για το αποτέλεσμα… Τους αφηγήθηκα λοιπόν το εξής : Το Σάββατο το πρωί επισκέφθηκα την εκκλησία των Ταξιαρχών στο Περιστέρι όπου από έξω καθόταν ένας νεαρός σχετικά καλά ντυμένος, με καθημερινά ρούχα. Ζητούσε ελεημοσύνη. Του έδωσα λοιπόν ένα ευρώ που μου είχε δώσει η αδελφή μου Ε. την προηγούμενη μέρα και το οποίο όταν πήρα σκέφτηκα να το βάλω στην τσέπη μου για να το δώσω κάπου που θα έχουν ανάγκη. Του έδωσα λοιπόν αυτό το ευρώ και μπήκα μέσα. Μπαίνοντας μου λέει : Ευχαριστώ πολύ, η Παναγία μας μαζί σου. Μου έκανε εντύπωση και είπα μόλις βγω από την εκκλησία να του δώσω μια εικόνα του Γέροντα Παϊσίου που γράφει από πίσω : Ο Χριστός και η Παναγιά μαζί σου. Τελικά, μόλις βγήκα του την έδωσα και μου είπε ότι με ευχαριστεί πολύ και ότι θα την κρατήσει για φυλαχτό, όπως είχε μια άλλη που μου έδειξε των Ταξιαρχών που του την είχε δώσει ένας Ιερέας από τον Κορυδαλλό. Του έπιασα την συζήτηση και τον ρώτησα πως και είναι σε αυτή την θέση. Μου είπε ότι έχασε την δουλειά του γιατί έκλεισε ξαφνικά το εργοστάσιο στο οποίο δούλευε και ότι τώρα προσπαθεί να μαζέψει 7-8 ευρώ για να μπορέσει να φάει σαν άνθρωπος και να πάρει και φαγητό στην γιαγιά του. Μου είπε ότι οι γονείς του είχαν πεθάνει σε τροχαίο πριν 5 χρόνια και ότι τότε είχε πάει στο Άγιον Όρος για να ηρεμήσει και ότι έπαθε σοκ! Σοκ από την γαλήνη και την ηρεμία που βίωσε εκεί. Του είπα και την περίπτωση του πατέρα μου και μου είπε περαστικά. Αφού έκατσα λίγο ακόμα τον χαιρέτησα και πήγα να φύγω. Φεύγοντας μου λέει να ξέρεις ότι η Παναγιά είναι μαζί σου και ότι ο πατέρας σου θα γίνει καλά Δευτέρα ή Τρίτη! Όπως και έγινε! Παραμονή από τα Εισόδια της Θεοτόκου! Τρίτη έγινε το χειρουργείο και βγήκε ζωντανός, χωρίς το αίσθημα της δύσπνοιας που είχε πριν. Τον βάλανε στην εντατική και αποφασίσαμε να πάμε λίγο σπίτι να ξεκουραστούμε, αφού δεν μπορούσαμε να τον δούμε πάλι μέχρι την ώρα του επισκεπτηρίου. Πήγαμε λίγο στο μοναστηράκι όπου βρήκαμε ανοιχτή την πόρτα της εκκλησίας στην πλατεία και μπήκαμε να ανάψουμε κεράκι. Και η εκκλησία ήταν και αυτή της Παναγίας μας! Η Παναγία η Παντάνασσα που έχει την ιδιότητα και ειδική χάρη να θεραπεύει την ασθένεια του καρκίνου! Τέλος, άλλο ένα σημάδι ότι πράγματι η Παναγία μας βοήθησε ήταν ότι συνεχίζοντας λίγο το περπάτημα μας στο μοναστηράκι δίπλα σε ένα μαγαζί με ρούχα που μια θεία μας μπήκε να πάρει κάτι, υπήρχε ένα μαγαζί με εκκλησιαστικά είδη, όπου μπήκα για να ρωτήσω αν υπάρχει εικόνα του Αγίου Φιλούμενου. Δεν είχαν αλλά είπα να ρίξω μια ματιά στις εικόνες. Αμέσως, έπεσε το βλέμμα μου σε μια εικόνα της Παναγίας μας που κρατάει τον Χριστό και λεγόταν Παναγία η Καρδιώτισσα! Κάτι που δεν ήξερα καθόλου και ούτε είχα ξαναδεί! Το συσχέτισα αμέσως με το χειρουργείο στην καρδιά! Φαίνεται λοιπόν μέσα από όλα αυτά ότι η Παναγία μας και οι Ταξιάρχες μας βοήθησαν και ξεπεράσαμε αυτό το δύσκολο κομμάτι στην εξίσου δύσκολη διαδρομή… Συνέχεια τώρα έχει η ανάρρωση και έπειτα χημειοθεραπείες. Ότι θέλει η καλή μας Παναγία. Έγραψα αυτό το κείμενο για να το μοιραστώ μαζί σας. Για να δούμε ότι θαύματα γίνονται συνέχεια γύρω μας απλά αρκετά δεν τα αντιλαμβανόμαστε ή μπορεί και να εθελοτυφλούμε. Ο Θεός μας είναι πάντα μαζί μας και φροντίζει για μας με ένα τρόπο μυστικό θα έλεγα. Ακριβώς όπως λέει ένα χωρίο από ένα «ποιηματάκι-τραγουδάκι» για την ευχή : Το πώς δρα η ευχή μην ζητάς να σου το πω, δεν μπορώ να εκφραστώ είναι θείο μυστικό!
Θα παρακαλούσα θερμώς όποιοι το διάβασαν να πουν μια προσευχή για τον δούλο του Θεού Δημήτριο.

Σας ευχαριστώ,
Ι.Π.Δ.Σ.

Αναδημοσίευση από: Πενταπόσταγμα

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Συγκλονιστικὸ θαῦμα τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου


Τὸ θαῦμα τοῦ ἀσθενοῦς ποὺ συγκλονίζει...
Δύο ὧρες περίπου προσευχόταν κλαίγοντας ὁ κ. Κωνσταντῖνος Πολυχρονίου, ἀνώτερος κρατικὸς ὑπάλληλος μπροστὰ στὴ Λάρνακα τοῦ Ὁσίου Ρώσου.

Φοροῦσε πιζάμες καὶ ἕνα ταξὶ τὸν περίμενε στὴν Βορεινὴ πύλη τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν τελείωσε τὴ μυστική του συνομιλία μὲ τὸν Ὅσιο, ξεκίνησε μὲ ἀργὰ βήματα, σέρνοντας τὶς παντόφλες στὸ δάπεδο καὶ προχωροῦσε πρὸς τὴν ἔξοδο.

Τὸν σταμάτησε ἕνας ἱερέας τῆς μονῆς καὶ τὸν ρώτησε γιατί ἔκλαιγε τόση ὥρα, γιατί δὲν ἦταν ντυμένος κανονικὰ καὶ ἦρθε στὴν ἐκκλησία μὲ πιζάμες καὶ ἂν ἐπιθυμοῦσε νὰ τοῦ ἔδινε δωμάτιο στὸν ξενώνα νὰ ἀναπαυθεῖ γιὰ λίγο ἂν τὸ εἶχε ἀνάγκη. - Ὄχι πάτερ, ἀπάντησε καὶ συνέχισε, μὲ ξεκούρασε γιὰ πολλὰ χρόνια ὁ Ἅγιος, αὐτός, ὁ μεγάλος καὶ θαυματουργὸς γιατρὸς ποὺ ὑπηρετεῖτε. Σήμερα τὸ πρωὶ στὸν «Εὐαγγελισμό», στὸ Νοσοκομεῖο, ἦρθε ἡ γυναίκα μου νὰ μὲ δεῖ.

Ἔχει περάσει δεκαετία καὶ πλέον νὰ σταθῶ ὄρθιος ὅπως ...

μὲ βλέπετε τώρα. Μία χρόνια πάθηση τοῦ νευρικοῦ συστήματος και μία ἀρρώστια ποὺ εἶχα περάσει μου ἔφεραν ἀναπηρία τόση ποὺ ἔχασα τὴ θέση μου, πῆρα πρόωρα σύνταξη καὶ ὁδηγήθηκα στὰ Νοσοκομεῖα γιατί μετὰ τὸ δεύτερο χρόνο εἶχα πάνω ἀπὸ 80% παράλυση τῶν κάτω ἄκρων.

Ἢ παράλυση, ἡ κακὴ ψυχολογικὴ κατάσταση, ἡ πρόωρη ἔξοδός μου ἀπὸ τὴ δραστηριότητα τῆς ζωῆς μὲ ὁδηγοῦσαν σὲ μαρασμό, σχεδὸν στὸ θάνατο.

Σήμερα, λοιπόν, τὸ πρωὶ ἡ γυναίκα μου ἦρθε στὸ Νοσοκομεῖο, μὲ βρῆκε νὰ κοιμᾶμαι, δὲν μὲ ξύπνησε, παρὰ κάθισε δίπλα στὸ κρεβάτι μου σὲ μία καρέκλα. Γιὰ λίγα δευτερόλεπτα τὴν πῆρε ὁ ὕπνος.

Βλέπει στὸ ὄνειρό της ὅτι, στὸ διπλανὸ θάλαμο γινόταν ἐπισκεπτήριο γιατρῶν. Ἀνάμεσά τους ἦταν ἕνας ἄγνωστος ξένος γιατρός.

Τὸν πλησιάζει ἡ γυναίκα μου καὶ τοῦ λέει: Γιατρέ μου, εἶστε ξένος; Σᾶς βλέπω γιὰ πρώτη φορὰ στὸ Νοσοκομεῖο. Σας παρακαλῶ στὸ διπλανὸ θάλαμο ἔχω τὸν ἄνδρα μου πάνω ἀπὸ δέκα χρόνια παράλυτο. Οι γιατροί μου ἔχουν πεῖ τὴν ἀλήθεια, ὅτι χάνω τὸ σύντροφό μου. Χάνω τὸ στήριγμά μου. Θὰ πεθάνει ὁ σύζυγός μου. Ἐλᾶτε, γιατρέ μου, νὰ τὸν δεῖτε, νὰ τοῦ δώσετε κουράγιο, νὰ μᾶς πεῖτε κάτι καὶ σεῖς.

- Πήγαινε, κυρία μου, περίμενε καὶ θὰ δῶ καὶ τὸ σύζυγό σου.

Ναί, γιατρέ μου, πέστε μου τὸ ὄνομά σας, νὰ σᾶς περιμένω…

- Ἰωάννης Ρῶσος, τῆς ἁπαντά.

Ξυπνάει, πετιέται ἀπὸ τὸ κάθισμά της.

Μὲ βλέπει ποὺ προσπαθῶ μόνος μου, στηριγμένος στοὺς ἀγκῶνες μου, νὰ σηκωθῶ.

Βοήθησε μέ, γυναίκα, τῆς λέγω, κάποιος μὲ κρατάει ἂπ’ τὶς μασχάλες καὶ μὲ σηκώνει, βοήθησε καὶ σύ…

Σηκώθηκα, πάτησα στὸ ἔδαφος, ὅταν τὰ κλάματα τῆς γυναίκας μου εἶχαν φέρει γύρω μας γιατροὺς καὶ βοηθητικὸ προσωπικό.

Ὃ ὑπεύθυνος γιατρὸς τοῦ τμήματος, ἕνας πιστὸς χριστιανός, συγκλονίζεται ἀπὸ τὴ διήγηση τῆς συζύγου μου καὶ προτρέπει: Κύριε Πολυχρονίου ὅπως εἶσαι, μὴ ζητᾶς, νὰ ἀλλάξεις τὶς πιζάμες σου, φύγετε, πάρτε ταξὶ στὴν εἴσοδο τοῦ Νοσοκομείου καὶ πηγαίνετε στὸ Πνευματικὸ θεραπευτήριο, στὴν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου, ποὺ εἶναι στὴν καταπράσινη κοιλάδα τοῦ Προκοπίου τῆς Εὐβοίας, ὅπου καὶ ὁλόκληρο τὸ ἱερό του Λείψανο. Πηγαίνετε, πέστε τὸ μεγάλο σας εὐχαριστῶ καὶ γυρίστε γιὰ τὸ ἐξιτήριο ποὺ αὐτὴ τὴ φορὰ –σπάνια βέβαια– τὸ ὑπογράφει ὄχι γιατρὸς ἀλλὰ ἕνας “Ἅγιος!

Καὶ σὰν χριστιανὸς καὶ σὰν ἐπιστήμονας ὅ,τι εἶπα τὸ πιστεύω. Πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη μᾶς εἶναι ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν Ἁγίων του.

Αὐτὰ μας εἶπε, Πάτερ. Αὐτὰ … Δῶστε μας καὶ σεῖς τὴν εὐλογία σας.

Αὐτὰ εἶπε, αὐτὰ εἴδαμε ἀπὸ τὸν εὐλογημένο αὐτὸ ἄνθρωπο ποὺ μὲ τὰ κλάματα τοῦ (οἱ ἄνδρες γιὰ νὰ κλάψουν πρέπει κάτι τὸ πολὺ σοβαρὸ νὰ συμβαίνει) ἔλεγε στὸν Ἅγιο ἐκεῖνο τὸ «εὐχαριστῶ» ποὺ εἶναι πρόθυμοι νὰ τὸ ποῦν ὅσοι ἄρρωστοι στὰ Νοσοκομεῖα, στὰ παντὸς εἴδους Νοσηλευτικὰ Ἱδρύματα καὶ Ἄσυλα ἀνιάτων περιμένουν κάποιον Ἄγγελο, κάποιον Ἅγιο, τὸν Ἴδιο τὸν Κύριο νὰ ταράξει τὰ νερὰ γιὰ νὰ μποῦν σ’ αὐτὸ τὸ μυστήριο ποὺ λέγεται θαυματουργικὴ θεραπεία, ποὺ ὄντως γίνεται κατὰ καιροὺς σὲ ἀσθενεῖς ποὺ ὁ Θεὸς ἐπιλέγει μὲ τὰ δικά του κριτήρια, σχεδὸν ἄγνωστα σέ μας.

Αναδημοσίευση από: Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Κ.Ο.Π.Α.Ν. Φωτογραφίες από το Let's do it Ayia Napa...Βάζουμε και εμεις το μικρό μας λιθαράκι για την καθαριότητα 02.04.2017

Ο χριστιανός είναι ευγενής - του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

«Ο χριστιανός είναι ευγενής. Να προτιμάμε ν' αδικούμαστε.

Άμα έλθει μέσα μας το καλό, η αγάπη, ξεχνάμε το κακό που μάς κάνανε. Εδώ κρύβεται το μυστικό. Όταν το κακό έρχεται από μακριά, δεν μπορείτε να το αποφύγετε.

Η μεγάλη τέχνη είναι, όμως να το περιφρονήσετε. Με την χάρη του Θεού ενώ θα το βλέπετε, δεν θα σάς επηρεάζει, διότι θα είστε πλήρεις χάριτος.

Στο Πνεύμα του Θεού όλα είναι αλλιώτικα. Εκεί κανείς τα δικαιολογεί στους άλλους όλα. Όλα! Τί είπαμε; Ο Χριστός βρέχει επί δικαίους και άδικους. Εγώ εσένα βγάζω φταίχτη, έστω κι αν μου λέεις ότι φταίει ο τάδε ή η τάδε.

Τελικά σε κάτι φταίεις και το βρίσκεις, όταν σου το πω. Αυτή τη διάκριση ν' ανακτήσετε στη ζωή σας. Να εμβαθύνετε στο καθετί και να μην τα βλέπετε επιφανειακά. Αν δεν πάμε στον Χριστό, αν δεν υπομένομε όταν πάσχομε αδίκως, θα βασανιζόμαστε συνέχεια. Το μυστικό είναι ν' αντιμετωπίζει κανείς τις καταστάσεις με πνευματικό τρόπο.

Να έχουμε αγάπη, πραότητα, ειρήνη. Έτσι βοηθάμε τον συνάνθρωπο μας, όταν κυριεύεται από το κακό. Μυστικά ακτινοβολεί το παράδειγμα, όχι μόνον όταν ο άλλος είναι παρών αλλά κι όταν δεν είναι. Ν' αγωνιζόμαστε να στέλνομε την αγαθή μας διάθεση. Ακόμη και λόγια όταν λέμε για τη ζωή του άλλου που δεν την εγκρίνομε, αυτός το καταλαβαίνει και τον απωθούμε. Ενώ αν είμαστε ελεήμονες και τον συγχωρούμε, τον επηρεάζομε -όπως τον επηρεάζει και το κακό- κι ας μην μάς βλέπει.

Να μην αγανακτούμε με εκείνους που είναι βλάσφημοι, αντίθετοι, διώκτες κ.λπ. Η αγανάκτηση κάνει κακό. Να προσευχηθούμε γι' αυτούς. Ο χριστιανός έχει αγάπη και ευγένεια και φέρεται ανάλογα».

Άγιος Πορφύριος o Καυσοκαλυβίτης

Αναδημοσίευση από: Αγιορείτικο Βήμα

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Κ.Ο.Π.Α.Ν. Φωτογραφίες από τη συμμετοχή στη παρέλαση 01.04.2017 στο Δήμο Σωτήρας. Μπάντα Εκκλησίας Παναγίας και Δήμου Αγίας Νάπας

Πρόσεχε να μην κατακρίνης

Πρόσεχε να μην κατακρίνης, διότι από αυτό παραχωρεί o Θεός και φεύγει η Χάρις και σε αφήνει o Κύριος να πέφτης, να ταπεινώνεσαι, να βλέπεις τα ιδικά σου σφάλματα.

Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής

Αναδημοσίευση από: Πεμπτουσία

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Κυριακή της Σαμαρείτιδος, Ιω. δ΄5-42 - Πράξ. ια΄19-30


Το ζωντανό νερό

«Πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν»

Η ανακάλυψη του βαθύτερου νοήματος της ζωής περνά μέσα από την αλήθεια της Εκκλησίας, όπως μάς την αποκαλύπτει ο ίδιος ο Κύριος. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς βάζει ακριβώς μπροστά από αυτή τη μεγάλη πρόκληση. Να ανοίξουμε τον εαυτό μας, να τον καταστήσουμε διάφανο για να δεχθεί τη μεγάλη αλήθεια της ζωής, η οποία είναι εκείνη που σώζει και ανεβάζει τον άνθρωπο σε πνευματικές κορυφογραμμές.

Χρονικά και εορτολογικά, βρισκόμαστε στο μέσο περίπου της πορείας μας προς την Πεντηκοστή. Είναι ίσως η πιο κατάλληλη στιγμή για να γίνουμε κοινωνοί της αποκάλυψης που ο ίδιος ο Κύριος κάνει στη συνάντηση του με τη Σαμαρείτιδα. Ότι δηλαδή ο ίδιος είναι το «ύδωρ το ζων», το «αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον». Μια αλήθεια, η οποία επιβάλλεται να αγγίξει υπαρκξιακά τον άνθρωπο και να τον ανυψώσει πνευματικά.

Χριστοειδής ανύψωση
Ο Χριστός στο πρόσωπο της γυναίκας εκείνης, της Σαμαρείτιδας – η οποία ήταν και αλλοεθνής και κουβαλούσε κοινωνικά και εθνικά στίγματα – συναντά τον κάθε άνθρωπο, τον καθένα από μας ξεχωριστά. Μάς αποκαλύπτει συγκλονιστικές αλήθειες. Δεν είναι απλά μια περίπτωση ενός Ιουδαίου που συζητά με μια Σαμαρείτιδα γυναίκα. Είναι ο Υιός του Θεού, ο Σωτήρας του κόσμου που επικοινωνεί με όλους. Ακόμα και με τους πιο περιφρονημένους του κόσμου για να προσφέρει αφειδώλευτα την αγάπη και την Χάρη του. Η αλήθεια του, που είναι η ίδια η ζωή, ρέει κρυστάλλινα από την παρουσία του ως ύδωρ ζων που ξεδιψά πραγματικά τον κάθε άνθρωπο, όσο κουρασμένος, όσο ταλαιπωρημένος και αν αυτός είναι. Καταξιώνει τον καθένα μας ως «πρόσωπο», με την ιδιαίτερη αξία και πνευματική αρχοντιά του. Αγγίζει όμως πιο πολύ το σημερινό άνθρωπο που περιπλανάται από αδιέξοδο σε αδιέξοδο και βρίσκεται μονίμως αποπροσανατολισμένος, χωρίς την πυξίδα της ζωής, που είναι ο ίδιος ο Χριστός και η Εκκλησία του. Η ισχυρή βεβαιότητα που έχουμε από την ευαγγελική αλήθεια είναι ότι ο Χριστός περιμένει σε κάθε στιγμή της ζωής μας για να μας συναντήσει. Σύμφωνα με την Αποκάλυψη «ίσταται επί την θύραν και κρούει». Μας καλεί όλους και τον καθένα ξεχωριστά, προσωπικά. «Τα ίδια πρόβατα φωνεί κατ΄ όνομα» για να γίνουμε δέκτες της προσφοράς της θεϊκής του αγάπης.

Στο πηγάδι της ζωής
Ο Χριστός κάθεται στο πηγάδι του Ιακώβ και συζητεί με τη Σαμαρείτιδα, την άγνωστη, τη στιγματισμένη, την περιθωριοποιημένη και ανώνυμη μέχρι τότε εκείνη γυναίκα. Της ζητά νερό. Ο Κύριος ζητά από όλους μας κάποιες κινήσεις, ενέργειες. Ζητά την προσφορά της δικής μας αγάπης για να μπορέσουμε ν’ αποδράσουμε από το εγώ και τον ατομικισμό μας. Ιδιαίτερα μάλιστα σήμερα που έχουμε εγκαταλείψει άσπλαχνα τον εαυτό μας στα ασφυκτικά γρανάζια της εγωκεντρικότητας, η ανταπόκρισή μας στην πρόσκληση του Κυρίου να συναντηθούμε μαζί του και να ξεδιψάσουμε από την αλήθεια του, είναι άκρως σημαντική.


Το ύδωρ το ζων
Όπως και εμείς πολλές φορές σήμερα, έτσι και η Σαμαρείτισσα τότε, λειτούργησε στην αρχή περισσότερο νοησιαρχικά, όταν ο Χριστός της ζήτησε νερό που αντλούσε από το βαθύ πηγάδι. Το μυαλό υπέβαλλε ότι ο Ιουδαίος είναι εχθρός και σε καμιά περίπτωση δεν άξιζε της οποιασδήποτε προσφοράς. Ο Χριστός όμως θέλει να της προσφέρει το αληθινό φως της ζωής. Μέσω του διαλόγου που έχει μαζί της, δίνει τη δυνατότητα στη γυναίκα να συναισθανθεί την ψυχική της κατάσταση, την αμαρτωλότητά της. Έτσι οδηγείται στο γκρέμισμα του τείχους του εγωισμού που ήταν μέχρι τότε αδιαπέραστο. Σε σημείο μάλιστα που να βλέπει τώρα καθαρά με τα μάτια της ψυχής της. Αναγνωρίζει, λοιπόν, τις προφητικές ικανότητες του συνομιλητή της. Καταξιώνεται να γίνει δέκτης τής πιο μεγάλης αποκάλυψης: της Θεότητας του Κυρίου: «Εγώ ειμί ο λαλών σοι».

Αγαπητοί αδελφοί, ο Χριστός αυτό που μας ζητά είναι να ανοίξουμε την καρδιά μας για να δεχόμαστε την αγάπη του. Όταν την ύπαρξή μας καταυγάζει η θεία παρουσία τότε αισθανόμαστε την ανάγκη να λατρεύουμε αληθινά τον Θεό. Η αληθινή λατρεία, όπως μας διαβεβαιώνει ο Χριστός είναι η «εν Πνεύματι και αληθεία». Είναι η γεύση ότι η ύπαρξη μας ανακαινίζεται από την παρουσία της αγάπης του. Μεταβάλλεται σε Χριστοειδή, με όλη την πνευματική ακτινοβολία που μπορεί να εκπέμπει. Ας αδράξουμε λοιπόν την ευκαιρία για να καταστούμε κοινωνοί αυτής της μεγάλης θεϊκής δωρεάς. Γένοιτο.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος.

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Ο ήλιος άρχισε να βγαίνει πιο δυνατός...είναι καιρός για μονοημερα προγευματα στην ΚΟΠΑΝ 19.03.2017

Αγία Γλυκερία


Θηρὸς τὸ πικρὸν δῆγμα τῇ Γλυκερίᾳ
Ὑπὲρ γλυκάζον ὡς ἀληθῶς ἦν μέλι.
Ἐν τριτάτῃ δεκάτῃ δάκε καὶ κτάνε θὴρ Γλυκερίαν.

Βιογραφία
Η Αγία Γλυκερία γεννήθηκε στην Τραϊανούπολη το 2ον μ.Χ. αι., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αντωνίνος ο Ευσεβής (138 - 161 μ.Χ.). Ο πατέρας της ονομαζόταν Μακάριος και είχε διατελέσει ύπατος. Σε μικρή ηλικία, ασπάσθηκε το Χριστιανισμό και ανέπτυξε έντονη χριστιανική και κατηχητική δράση.

Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο ηγεμόνας Σαββίνος, την κάλεσε να παρουσιασθεί μπροστά του. Με μεγάλη προθυμία η Αγία εμφανίσθηκε σ' εκείνον, έχοντας σημειώσει στο μέτωπό της τον Τίμιο Σταυρό και δεν δίστασε να ομολογήσει με παρρησία και σθένος την πίστη της στο Σωτήρα και Λυτρωτή Ιησού Χριστό. Εκείνος έξαλλος την οδήγησε με τη βία στον ειδωλολατρικό ναό για να προσευχηθεί και να θυσιάσει στο είδωλα. Εκεί η Γλυκερία αφού προσευχήθηκε θερμά, συνέτριψε το άγαλμα του Δία. Εξοργισμένοι οι ειδωλολάτρες, την έσυραν έξω και τη λιθοβόλησαν με μανία. Όμως ούτε μία πέτρα δεν άγγιξε την Αγία, με αποτέλεσμα πολλοί να πιστεύσουν στο Χριστό. Στη συνέχεια, αφού υπέστη διάφορα βασανιστήρια ρίχθηκε στη φυλακή, όπου κατήχησε και έφερε στη χριστιανική πίστη το δεσμοφύλακά της Λαοδίκιο, ο οποίος εν συνεχεία ομολόγησε με θάρρος την πίστη του και μαρτύρησε για το Χριστό. Αμετάπειστος ο τύραννος, διέταξε να βασανίσουν εκ νέου τη Γλυκερία και έπειτα να τη ρίξουν στο άγρια θηρία. Όμως και εκείνα την σεβάστηκαν, αν και ένα εξ' αυτών τη δάγκωσε με αποτέλεσμα η Αγία να παραδώσει σε ολίγες ημέρες το πνεύμα της στον αθλοθέτη Κύριο.

Το ιερό λείψανό της παρέλαβε ο Επίσκοπος της Ηρακλείας Δομίτιος και το τοποθέτησε σε ευπρεπή τόπο κοντά στην πόλη. Μαρτυρώνται δε πολλά θαύματα, ιάσεων και θεραπείες δαιμονισμένων, τα οποία επιτελούσε η Αγία σε όσους με πίστη κατέφευγαν να προσκυνήσουν το Ιερό λείψανό της.


Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Τὴν καλλιπάρθενον, Χριστοῦ τιμήσωμεν, τὴν ἀριστεύσασαν πόνοις ἀθλήσεως, καὶ ἀσθένεια τῆς σαρκός, τὸν ὄφιν καταβαλοῦσαν πόθω γὰρ τοῦ Κτίσαντος, τῶν βασάνων τὴν ἕφοδον, παρ’ οὐδὲν ἠγήσατο, καὶ θεόθεν δεδόξασται πρὸς ἣν ἀναβοήσωμεν πάντες, χαίροις θεόφρον Γλυκερία.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ἡ ἀμνάς σου Ἰησοῦ, κράζει μεγάλη τῇ φωνῇ Σὲ Νυμφίε μου ποθῶ, καὶ σὲ ζητοῦσα ἀθλῶ, καὶ συσταυροῦμαι καὶ συνθάπτομαι τῷ βαπτισμῷ σου· καί πάσχω διά σέ, ὡς βασιλεύσω σὺν σοί, καὶ θνήσκω ὑπὲρ σοῦ, ἵνα καὶ ζήσω ἐν σοί· ἀλλ᾽ ὡς θυσίαν ἄμωμον προσδέχου τὴν μετὰ πόθου τυθεῖσάν σοι. Αὐτῆς πρεσβείαις, ὡς ἐλεήμων, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Αναδημοσίευση από: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Κ.Ο.Π.Α.Ν. Επίσκεψη στο σπίτι του μακαριστού φίλου μας Πέτρου


Μεσοπεντηκοστή


Την Τετάρτη μετά την Κυριακή του Παραλύτου πανηγυρίζει η Εκκλησία μας μία μεγάλη δεσποτική εορτή, την εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Τα βυζαντινά χρόνια, η εορτή της Μεσοπεντηκοστής ήταν η μεγάλη εορτή της Μεγάλης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και συνέτρεχαν κατ’ αυτή στον μεγάλο ναό πλήθη λαού. Δεν έχει κανείς παρά να ανοίξει την Έκθεση της Βασιλείου Τάξεως (Κεφ. 26) του Κωνσταντίνου Πορφυρογεννήτου για να δει το επίσημο τυπικό του εορτασμού, όπως ετελείτο μέχρι την Μεσοπεντηκοστή του έτους 903 μ.Χ. στον ναό του Αγίου Μωκίου στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι δηλαδή την ημέρα που έγινε η απόπειρα κατά της ζωής του αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ’ του Σοφού (11 Μαΐου 903 μ.Χ.). Εκεί υπάρχει μία λεπτομερής περιγραφή του λαμπρού πανηγυρισμού, που καταλαμβάνει ολόκληρες σελίδες και καθορίζει με την γνωστή παράξενη βυζαντινή ορολογία, πως ο αυτοκράτωρ το πρωί της εορτής με τα επίσημα βασιλικά του ενδύματα και την συνοδεία του ξεκινούσε από το ιερό παλάτι για να μεταβεί στον ναό του αγίου Μωκίου, όπου θα ετελείτο η θεία λειτουργία. Σε λίγο έφθανε η λιτανεία με επί κεφαλής τον πατριάρχη, και βασιλεύς και πατριάρχης εισήρχοντο επισήμως στον ναό. Η θεία λειτουργία ετελείτο με την συνήθη στις μεγάλες εορτές βυζαντινή μεγαλοπρέπεια. Μετά από αυτήν ο αυτοκράτωρ παρέθετε πρόγευμα, στο οποίο έπαιρνε μέρος και ο πατριάρχης. Και πάλι ο βασιλεύς υπό τις επευφημίες του πλήθους «Εἰς πολλούς καί ἀγαθούς χρόνους ὁ Θεός ἀγάγει τήν βασιλείαν ὑμῶν» και με πολλούς ενδιαμέσους σταθμούς επέστρεφε στο ιερό παλάτι.

Αλλά και στα σημερινά μας λειτουργικά βιβλία, στο Πεντηκοστάριο, βλέπει κανείς τα ίχνη της παλαιάς της λαμπρότητας. Παρουσιάζεται σαν μία μεγάλη δεσποτική εορτή, με τα εκλεκτά της τροπάρια και τους διπλούς της κανόνες, έργα των μεγάλων υμνογράφων, του Θεοφάνους και του Ανδρέου Κρήτης, με τα αναγνώσματά της και την επίδραση της στις προ και μετά από αυτήν Κυριακές και με την παράταση του εορτασμού της επί οκτώ ημέρες κατά τον τύπο των μεγάλων εορτών του εκκλησιαστικού έτους.

Ποιό όμως είναι το θέμα της ιδιορρύθμου αυτής εορτής; Όχι πάντως κανένα γεγονός της ευαγγελικής ιστορίας. Το θέμα της είναι καθαρά εορτολογικό και θεωρητικό. Η Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής είναι η 25η από του Πάσχα και η 25η προ της Πεντηκοστής ημέρα. Σημειώνει το μέσον της περιόδου των 50 μετά το Πάσχα εορτάσιμων ημερών. Είναι δηλαδή ένας σταθμός, μία τομή. Ωραία το τοποθετεί το πρώτο τροπάριο του εσπερινού της εορτής:

«Πάρεστιν ἡ μεσότης ἡμερῶν,
τῶν ἐκ σωτηρίου ἀρχομένων ἐγέρσεως
Πεντηκοστῇ δέ τῇ θείᾳ σφραγιζομένων,
καί λάμπει τάς λαμπρότητας
ἀμφοτέρωθεν ἔχουσα
καί ἑνοῦσα τάς δύο
καί παρεῖναι τήν δόξαν προφαίνουσα
τῆς δεσποτικῆς ἀναλήψεως σεμνύνεται».

Χωρίς δηλαδή να έχει δικό της θέμα η ημέρα αυτή συνδυάζει τα θέματα, του Πάσχα αφ’ ενός και της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος αφ’ ετέρου, και «προφαίνει» την δόξα της αναλήψεως του Κυρίου, που θα εορτασθεί μετά από 15 ημέρες. Ακριβώς δε αυτό το μέσον των δύο μεγάλων εορτών έφερνε στο νου και ένα εβραϊκό επίθετο του Κυρίου, το «Μεσσίας». Μεσσίας στα ελληνικά μεταφράζεται Χριστός. Αλλά ηχητικά θυμίζει το μέσον. Έτσι και στα τροπάρια και στο συναξάρι της ημέρας η παρετυμολογία αυτή γίνεται αφορμή να παρουσιασθεί ο Χριστός σαν Μεσσίας - μεσίτης Θεού και ανθρώπων, «μεσίτης καί διαλλάκτης ἡμῶν καί τοῦ αἰωνίου αὐτοῦ Πατρός». «Διά ταύτην τήν αἰτίαν τήν παροῦσαν ἑορτήν ἑορτάζοντες καί Μεσοπεντηκοστήν ὀνομάζοντες τόν Μεσσίαν τε ἀνυμνοῦμεν Χριστόν», σημειώνει ο Νικηφόρος Ξανθόπουλος στο συναξάρι. Σ’ αυτό βοήθησε και η ευαγγελική περικοπή, που εξελέγη για την ημέρα αυτή (Ιω. 7, 14-30). Μεσούσης της εορτής του Ιουδαϊκού Πάσχα ο Χριστός ανεβαίνει στο ιερό και διδάσκει. Η διδασκαλία Του προκαλεί τον θαυμασμό, αλλά και ζωηρά αντιδικία μεταξύ αυτού και του λαού και των διδασκάλων. Είναι Μεσσίας ο Ιησούς η δεν είναι; Είναι η διδασκαλία του Ιησού εκ Θεού ή δεν είναι; Νέο λοιπόν θέμα προστίθεται: ο Χριστός είναι διδάσκαλος. Αυτός που ενώ δεν έμαθε γράμματα κατέχει το πλήρωμα της σοφίας, γιατί είναι η Σοφία του Θεού η κατασκευάσασα τον κόσμο. Ακριβώς από αυτόν τον διάλογο εμπνέεται μεγάλο μέρος της υμνογραφίας της εορτής. Εκείνος που διδάσκει στον ναό, στο μέσον των διδασκάλων του Ιουδαϊκού λαού, στο μέσον της εορτής, είναι ο Μεσσίας, ο Χριστός, ο Λόγος του Θεού. Αυτός που αποδοκιμάζεται από τους δήθεν σοφούς του λαού Του είναι η του Θεού Σοφία. Εκλέγομε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τροπάρια, το δοξαστικό των αποστίχων του εσπερινού του πλ. δ’ ήχου:

«Μεσούσης τῆς ἑορτῆς
διδάσκοντός σου, Σωτήρ,
ἔλεγον οἱ Ἰουδαῖοι·
Πῶς οὗτος οἶδε γράμματα, μή μεμαθηκώς;
ἀγνοοῦντες ὅτι σύ εἶ ἡ Σοφία
ἡ κατασκευάσασα τόν κόσμον.
Δόξα σοι».

Λίγες σειρές πιο κάτω στο Ευαγγέλιο του Ιωάννου, αμέσως μετά την περικοπή που περιλαμβάνει τον διάλογο του Κυρίου με τους Ιουδαίους «Τῆς ἑορτῆς μεσούσης», έρχεται ένας παρόμοιος διάλογος, που έλαβε χώρα μεταξύ Χριστού και των Ιουδαίων «τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς», δηλαδή κατά την Πεντηκοστή. Αυτός αρχίζει με μία μεγαλήγορο φράση του Κυρίου.« Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω.ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθώς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος» (Ιω. 7, 37-38). Και σχολιάζει ο Ευαγγελιστής.« Τοῦτο δέ εἶπε περί τοῦ Πνεύματος, οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν» (Ιω. 7, 39). Δεν έχει σημασία ότι οι λόγοι αυτοί του Κυρίου δεν ελέχθησαν κατά την Μεσοπεντηκοστή, αλλά λίγες ημέρες αργότερα. Ποιητική αδεία μπήκαν στο στόμα του Κυρίου στην ομιλία Του κατά την Μεσοπεντηκοστή. Ταίριαζαν εξ’ άλλου τόσο πολύ με το θέμα της εορτής. Δεν μπορούσε να βρεθεί πιο παραστατική εικόνα για να δειχθεί ο χαρακτήρας του διδακτικού έργου του Χριστού. Στο διψασμένο ανθρώπινο γένος η διδασκαλία του Κυρίου ήλθε σαν ύδωρ ζων, σαν ποταμός χάριτος που δρόσισε το πρόσωπο της γης. Ο Χριστός είναι η πηγή της χάριτος, του ύδατος του αλλομένου εις ζωήν αιώνιον, που ξεδιψά και αρδεύει τις συνεχόμενες από βασανιστική δίψα ψυχές των ανθρώπων. Που μεταβάλλει τους πίνοντας σε πηγές.« Ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσι ὕδατος ζῶντος» (Ιω. 7, 38). «Καί γενήσεται αὐτῷ πηγή ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον», εἶπε στήν Σαμαρείτιδα» (Ιω. 4, 14). Που μετέτρεψε την έρημο του κόσμου σε θεοφύτευτο παράδεισο αειθαλών δένδρων φυτεμένων παρά τας διεξόδους των υδάτων του αγίου Πνεύματος. Το γόνιμο αυτό θέμα έδωσε νέες αφορμές στην εκκλησιαστική ποίηση και στόλισε την εορτή της Μεσοπεντηκοστής με εξαίρετους ύμνους. Διαλέγομε τρεις, τους πιο χαρακτηριστικούς: Το κάθισμα του πλ. δ’ ήχου προς το «Τήν Σοφίαν καί Λόγον», που ψάλλεται μετά την γ’ ωδή του κανόνος στην ακολουθία του όρθρου:

«Τῆς σοφίας τό ὕδωρ καί τῆς ζωῆς
ἀναβρύζων τῷ κόσμῳ, πάντας, Σωτήρ,
καλεῖς τοῦ ἀρύσασθαι
σωτηρίας τά νάματα·
τόν γάρ θεῖον νόμον σου
δεχόμενος ἄνθρωπος,
ἐν αὐτῷ σβεννύει
τῆς πλάνης τούς ἄνθρακας.
Ὅθεν εἰς αἰῶνας
οὐ διψήσει, οὐ λήξει
τοῦ κόρου σου δέσποτα, βασιλεῦ ἐπουράνιε.
Διά τοῦτο δοξάζομεν
τό κράτος σου, Χριστέ ὁ Θεός,
τῶν πταισμάτων ἄφεσιν αἰτούμενοι
καταπέμψαι πλουσίως
τοῖς δούλοις σου».

Το απολυτίκιο και το κοντάκιο της εορτής, το πρώτο του πλ. δ’ και το δεύτερο του δ’ ήχου:

«Μεσούσης τῆς ἑορτῆς
διψῶσάν μου τήν ψυχήν
εὐσεβείας πότισον νάματα·
ὅτι πᾶσι, Σωτήρ ἐβόησας·
Ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω.
Ἡ πηγή τῆς ζωῆς, Χριστέ ὁ Θεός, δόξα σοι».

«Τῆς ἑορτῆς τῆς νομικῆς μεσαζούσης
ὁ τῶν ἁπάντων ποιητής καί δεσπότης
πρός τούς παρόντας ἔλεγες, Χριστέ ὁ Θεός·
Δεῦτε καί ἀρύσασθαι ὕδωρ ἀθανασίας.
Ὅθεν σοι προσπίπτομεν καί πιστῶς ἐκβοῶμεν·
Τούς οἰκτιρμούς σου δώρησαι ἡμῖν,
σύ γάρ ὑπάρχεις πηγή τῆς ζωῆς ἡμῶν».


Και τέλος το απαράμιλλο εξαποστειλάριο της εορτής:

«Ὁ τόν κρατῆρα ἔχων
τῶν ἀκενώτων δωρεῶν,
δός μοι ἀρύσασθαι ὕδωρ
εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν·
ὅτι συνέχομαι δίψῃ,
εὔσπλαγχνε μόνε οἰκτίρμον».

Αυτή με λίγα λόγια είναι η εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Η έλλειψη ιστορικού υποβάθρου της στέρησε τον απαραίτητο εκείνο λαϊκό χαρακτήρα, που θα την έκανε προσφιλή στον πολύ κόσμο. Και το εντελώς θεωρητικό της θέμα δεν βοήθησε τους χριστιανούς, που δεν είχαν τις απαραίτητες θεολογικές προϋποθέσεις, να ξεπεράσουν την επιφάνεια και να εισδύσουν στην πανηγυριζόμενη δόξα του διδασκάλου Χριστού, της Σοφίας και Λόγου του Θεού, της πηγής του ακενώτου ύδατος. Συνέβη με αυτή κάτι ανάλογο με εκείνο που συνέβη με τους περίφημους ναούς της του Θεού Σοφίας, που αντί να τιμώνται στο όνομα του Χριστού ως Σοφίας του Θεού, προς τιμήν του οποίου ανεγέρθησαν, κατήντησαν, για τους ιδίους λόγους, να πανηγυρίζουν στην εορτή της Πεντηκοστής η του αγίου Πνεύματος η της αγίας Τριάδος η των Εισοδίων η της Κοιμήσεως της Θεοτόκου η και αυτής της μάρτυρος Σοφίας και των τριών θυγατέρων της Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Μεσούσης τῆς ἑορτῆς διψῶσάν μου τήν ψυχήν εὐσεβείας πότισον νάματα· ὅτι πᾶσι, Σωτήρ ἐβόησας· Ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω. Ἡ πηγή τῆς ζωῆς, Χριστέ ὁ Θεός, δόξα σοι.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’.
Τῆς ἑορτῆς τῆς νομικῆς μεσαζούσης ὁ τῶν ἁπάντων ποιητής καί δεσπότης πρός τούς παρόντας ἔλεγες, Χριστέ ὁ Θεός· Δεῦτε καί ἀρύσασθαι ὕδωρ ἀθανασίας. Ὅθεν σοι προσπίπτομεν καί πιστῶς ἐκβοῶμεν· Τούς οἰκτιρμούς σου δώρησαι ἡμῖν, σύ γάρ ὑπάρχεις πηγή τῆς ζωῆς ἡμῶν.

Αναδημοσίευση από: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Κ.Ο.Π.Α.Ν. Φωτογραφίες από το παιχνίδι μετά το Κατηχητικό, 5 Φεβρουαρίου 2017

Περί λογισμών

Θα ήθελα να σας μιλήσω για ένα πνευματικό παιδί που έχω. Είναι λαϊκός, αλλά ζει αγιότερη ζωή από πολλούς μοναχούς. Πάντοτε του λέω, «Μην αποδέχεσαι υποβολές. Να λες στον εαυτό σου: “Δεν πρόκειται να το σκεφτώ αυτό!”. Και θα δεις ότι θα αποκτήσεις μεγάλη επιδεξιότητα επ᾿ αυτού». Και το έκανε. Αρνούνταν ό,τι του υπέβαλλαν οι λογισμοί του, δίχως καν να περνάει από μάχη. Διαθέτει ειρήνη. Είναι ένας πολύ δυνατός άντρας εκατό κιλών, αλλά διαθέτει ειρήνη!
Αφού ολοκλήρωσε τη θητεία του στο στρατό, οι γονείς του ήθελαν να παντρευτεί. Αλλά εκείνος μού είπε: «Δεν ξέρω πάτερ. Μου φαίνεται ότι έχω γίνει σαν ευνούχος». Του είπα ότι ασφαλώς δεν είναι υποχρεωμένος, αλλά ταυτόχρονα τον προειδοποίησα να μήν αποδεχτεί τίποτα απ᾿ όσα του υποβάλλουν οι λογισμοί του, διότι τα σαρκικά πάθη δεν υποθάλπονται αν δεν υπάρξει πρώτα το «φιλμάκι» που παίζουν οι λογισμοί μας και που «παρακολουθούμε» εμείς. Το σώμα είναι εν ειρήνη όταν δεν υπάρχουν τέτοιου είδους λογισμοί.

Του είπα, «Πρόσεξε μην αρχίσεις να αποδέχεσαι τις υποβολές των λογισμών σου. Αν το κάνεις, σύντομα θα διαπιστώσεις ότι δεν έχεις γίνει σαν ευνούχος».

«Θέλουν να παντρευτώ, αλλά εγώ όχι», είπε. Ήταν εν ειρήνη και οι κοπέλες δεν τον ενδιέφεραν. Κάποια μέρα, αποφάσισε να επιχειρήσει να αποδεχτεί μια υποβολή των λογισμών του και να «δει» ένα τέτοιο «φιλμάκι». Μου ήρθε κατόπιν και μου έλεγε, Τι κάνω τώρα, πάτερ; Δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου!». Του είπα: «Βλέπεις τώρα πόσο επικίνδυνο είναι; Πρέπει τώρα να ξαγρυπνήσεις στην προσευχή και να βάλεις και λίγο τα γόνατά σου να τριφτούν. Μετά απ᾿ αυτά, όλα θα ξαναγίνουν όπως πριν». Σύντομα μου ξανάρθε και μου είπε ότι δεν πρόκειται να ξαναπαίξει με τη φωτιά. Βλέπετε, έχει αποκτήσει αυτή την τήρηση των λογισμών και βρίσκεται εν ειρήνη. Τώρα θέλει να παρθενεύουν σαν εκείνον και οι φίλοι του, οι οποιοι εμπλέκονται σε κάθε είδους απρεπή συμπεριφορά. Τους λέει είτε να ζήσουν εν παρθενία είτε να παντρευτούν. Τους μιλάει για την παρθενία και τη χριστιανική ζωή τόσο πολύ, που αναγκάστηκα να του συστήσω να χαμηλώσει κάπως τους τόνους, διότι στόν άνθρωπο εκείνο που επιχειρεί να τραβήξει κάποιον άλλο από τα έργα του κακού, επιτίθενται οι δαίμονες αδυσώπητα. Και πράγματι του επιτέθηκαν. Πάλεψε σε πολλές πνευματικές μάχες και οι δαίμονες του επιτέθηκαν και σωματικά. Ερχόταν σε μένα γεμάτος χτυπήματα και κακώσεις ήταν απίστευτο!

Έτσι πρέπει να ζήσουμε – ελέγχοντας τους λογισμούς μας. Δεν είναι καλό να κλωθογυρίζουμε κάθε λογισμό που μας έρχεται κατά νου, γιατί θα χάσουμε την ειρήνη μας. Αν μάθουμε να αρνούμαστε τέτοιες υποβολές, θα είμαστε εν ειρήνη. Δεν θα φαντασιωνόμαστε ούτε θα πλάθουμε εικόνες στο μυαλό μας.

Γέροντος Θαδδαῖου τῆς Βιτόβνιστα

Ἀπό τό βιβλίο: “Οἱ λογισμοί καθορίζουν τή ζωή μας”, Ἐκδόσεις: Ἐν πλῷ

Αναδημοσίευση από: Πενταπόσταγμα

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Ακολουθίες Μαΐου 2017

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ – ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝAΓΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ
ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΜΗΝΟΣ ΜΑΪΟΥ 2017

Από του Θωμά μέχρι και την Κυριακή της Πεντηκοστής κάθε Τετάρτη &Παρασκευή γίνεται κατάλυση οίνου & ελαίου.

2. Τρίτη, Οσία Ματρώνα εκ Ρωσίας η αόμματη
4:30μ.μ Πανηγυρικός Εσπερινός - Λιτανεία στο ξωκλήσι της Αγίας Μαύρας (δίπλα στο Δημαρχείο)
3. Τετάρτη Τιμοθέου & Μαύρας μ ,Ιακώβου Απ. Υιου Ζεβεδαίου, Ξενίας οσίας, , Πελαγίας μ.
7:00π.μ Όρθρος και Θεία Λειτουργία στο ξωκλήσι της Αγίας Μαύρας ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ
Τετάρτη στις 6:30μμ Παράκληση - Ομιλία για άντρες, γυναίκες, νέους, μαθητές και φοιτητές
5. Πέμπτη - Ειρήνης μεγαλομάρτυρος, Εφραίμ νεομ. Ιώβ πολυάθλου

7. ΚΥΡΙΑΚΗ – ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ Ιωάννου του Θεολόγου, Αρσενίου του Μεγάλου
Θεία Λειτουργία και στον Άγιο Επιφάνιο 6:30π.μ -9:15π.μ
9. Τρίτη Χριστοφόρου μεγαλομ., Ησαΐου προφήτου, Νικολάου εν Βουνένη, Καλλινίκης μ.
10 Τετάρτη ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (Κατάλυσις ιχθύος)–
Τετάρτη στις 6:30μμ Παράκληση - Ομιλία για άντρες, γυναίκες, νέους, μαθητές και φοιτητές

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΕΡΟΥ ΕΞΩΚΛΗΣΙΟΥ Αγίου ΕΠΙΦΑΝΑΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΝΑΠΑ
6:30μ.μ πανηγυρικός Εσπερινός στο ξωκλήσι Αγίου Επιφανίου
12. Παρασκευή Επιφανίου Κωνσταντίας, Αρχιεπ. Κύπρου, Γερμανού Κων/πόλεως, Γλυκερίας μάρτυρος, Αχιλλίου Λαρίσης, Πανηγυρίου εν Μαλούντη Παυσικάκου επισκόπου ιατρού του θαυματουργού
6:30-9:30π.μ, Αρχιερατική Θεία Λειτουργία
Το απόγευμα στις 6:30μ.μ Εσπερινός στο ξωκλήσι Αγίου Επιφανίου
Παράκληση στον Άγιο Επιφάνιο για τους αρρώστους -μαθητές- φοιτητές μας (7:30μ.μ)

14. ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ – Παχωμίου του μεγάλου, Πανηγυρίου Οσίου. Θεράποντος Ιερομ. επ. Κύπρου Θεία Λειτουργία και στον Άγιο Επιφάνιο 6:30π.μ -9:15π.μ
17. Τετάρτη στις 6:30μμ Παράκληση - Ομιλία για άντρες, γυναίκες, νέους, μαθητές και φοιτητές.

21. ΚΥΡΙΑΚΗ Κωνσταντίνου και Ελένης Ισαποστόλων, 13 Οσίων Μοναχών μαρτύρων Ι. Μονής Παναγίας Καντάρας – Βασιλίσκου μάρτυρος, Μαρκέλλου και Κόδρου μαρτύρων, Μιχαήλ
24. Τετάρτη Η ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ Κατάλυσις ιχθύος
7:00 - 8:30π.μ Θεία Λειτουργία στο ξωκλήσι της Αγίας Άννας – Εκκλησιασμός σχολείων
Το απόγευμα στις 6:30μ.μ, ο Εσπερινός και η Παράκληση στην Εκκλησία της Παναγίας
25.Πέμπτη Η ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΝΑΛΗΨΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Γ’ Εύρεσις Κεφαλής του Προδρόμου, Κυριακού Οσίου του εν Ευρύχου, Συνεσίου επ. Καρπασίας
27. Σάββατο Ιωάννου του Ρώσσου, Ελλαδίου Ιερ., Μετακομιδή λειψάνων Θεράποντος Ιερομ.

28. ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ 318 ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
- Ανδρέου του δια Χριστόν Σαλού
29.Δευτερα - Υπομονής Οσίας

Κατά το μήνα Μάιο ο Εσπερινός αρχίζει στις 6:30μ.μ.
Ο Όρθρος τις Κυριακές στις 6:30-9:45π.μ,
και τις καθημερινές 6:30 - 8:30π.μ

Πανήγυρις Εξωκλησίου Αγίου Επιφανίου Αγίας Νάπας, 11-12 Μαΐου 2017

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ – ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝAΓΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ
Τηλ. 23721795, Φαξ. 23723866, info@churchofayianapa.com, churchofagianapa.blogspot.com, facebook.com/churchofayianapa2 (Εκκλησία Παναγίας Αγίας Νάπας)


ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΕΞΩΚΛΗΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ
11-12 Μαΐου 2017

Με ιδιαίτερη χαρά οι Ιερείς και η Εκκλησιαστική Επιτροπή σας προσκαλούν στις λατρευτικές εκδηλώσεις της Πανηγύρεως του Αγίου Επιφανίου, στο ομώνυμο ξωκλήσι στο δρόμο Κάβο Γκρέκο στη Αγία Νάπα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ
Πέμπτη απόγευμα 11 Μαΐου 2017: 6:30μ.μ Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός

Παρασκευή πρωί 12 Μαΐου 2017: 6:30π.μ-9:30π.μ ο Όρθρος και η Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.
Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής, Παρασκευή 12 Μαΐου 2017, ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κωνσταντίας και Αμμοχώστου κ.Βασίλειος θα λειτουργήσει και θα κηρύξει στο ομώνυμο εξωκλήσι στην Αγία Νάπα. (Τα ιερά λείψανα του Αγίου Επιφανίου θα βρίσκονται για προσκύνηση στο εξωκλήσι από τις 7:00π.μ – 10:00μ.μ)

Παρασκευή απόγευμα 12 Μαΐου 2017: 6:30μ.μ ο Εσπερινός και η Παράκλησις για τους αρρώστους – μαθητές – φοιτητές μας

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Οι Άγιοι Μάρτυρες Τιμόθεος και Μαύρα


Ανάμεσα στους χιλιάδες των αγίων που τιμά και γεραίρει η Εκκλησία μας, εξέχουσα θέση έχει το αγιώτατο ζεύγος των μαρτύρων Τιμοθέου και Μαύρας, οι οποίοι κατάγονταν από τη Θηβαΐδα της Αιγύπτου. Ο Άγιος Τιμόθεος είχε γονείς ευσεβείς και ενάρετους, που από μικρό παιδί τον γαλούχησαν με τα νάματα της πίστεως στον αληθινό Θεό. Όταν ήλθε στην κατάλληλη ηλικία, πήρε για σύζυγό του την Μαύρα, κόρη ευσεβών γονέων ωραιότατη στην εμφάνιση, με σωφροσύνη και καλοσύνη, αλλά κυρίως με μεγάλη πίστη και αγάπη στο Θεό. Ο Αρχιερέας της Θηβαΐδος, βλέποντας τη θαυμαστή ζωή του Αγίου, τον διάλεξε και τον τίμησε με το αξίωμα των κληρικών.

Με περισσό ζήλο,ο Άγιος Τιμόθεος δίδασκε και εμψύχωνε τον λαό του Θεού, αλλά και έφερνε στην αληθινή πίστη τους ειδωλολάτρες. Δεν πέρασαν 20 μέρες από τον γάμο των Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας και ο ηγεμόνας Αρριανός συνέλαβε τους Αγίους και τους πρό-σταξε να φέρουν μπροστά του όλα τα Ιερά βιβλία με σκοπό να τα κάψει. Ο Άγιος Τιμόθεος αρνήθηκε να του τα δώσει και τότε άρχισαν τα φρικτά του βασανιστήρια. Του τρύπησαν με πυρακτωμένα σίδερα τα αυτιά και μετά τον δέσανε στον φρικτό τροχό, που τα καρφιά που είχε, ξέσκιζαν τις σάρκες του μάρτυρα, αλλά ο Τιμόθεος παρέμενε καρτερικός σε όλα αυτά και δεν αρνιόταν την πίστη του. Ώσπου, με θαυμαστή επέμβαση ο τροχός σταμάτησε, ελευθερώθηκε ο Τιμόθεος από τα δεσμά του και μπροστά στα μάτια όλων, όλες οι πληγές του θεραπεύτηκαν.

Μπροστά σε αυτό το θέαμα πολλοί από αυτούς που παρακολουθού-σαν τα φρικτά μαρτύριά του πίστεψαν στον Θεό και ζητούσαν να γίνουν αμέσως χριστιανοί. Αλλά ο ηγεμόνας Αρριανός όχι μόνον δεν μεταμελήθηκε, αλλά διέταξε να δέσουν μια μεγάλη πέτρα στο λαιμό του μάρτυρα και να τον τριγυρίζουν σε όλη την πόλη και κατόπιν να τον κρεμάσουν από ένα δέντρο.

Βλέποντας ότι ο Άγιος τα υπέμενε όλα με καρτερία, τον έκλεισε στη φυλακή κι έβαλε στον στόχο να μεταπείσει την Αγία Μαύρα. Εκείνη όμως αρνήθηκε να υποκύψει στις απειλές του κι ομολογούσε μόνον την αγάπη της στον Χριστό. Ο ηγεμόνας ακούγοντας την ομολογία της άναψε από θυμό κι αμέσως διέταξε να κόψουν τα πλούσια μαλ-λιά της και όλα της τα δάκτυλα. Και η Αγία Μαύρα, αντί να κλαίει και να σφαδάζει από τους πόνους, προσευχόταν στο Χριστό και Τον ευχαριστούσε για τα μαρτύρια που την αξίωσε να περάσει για χάρη Του. Βλέποντας την ανδρεία της ψυχή, ο τύρρανος πρόσταξε να γε-μίσουν ένα μεγάλο καζάνι με βραστό νερό και να ρίξουν γυμνή την Αγία σ' αυτό για να καεί. Ο Θεός όμως δρόσισε το νερό κι έτσι η Αγία παρέμεινε αβλαβης.

Ο Αρριανός, πιστεύοντας ότι οι δήμιοι δεν έβρασαν το νερό όπως τους είχε πει, διέταξε την Αγία Μαύρα να του ρίξει νερό στα χέρια από το καζάνι πού βρισκόταν η ίδια, αλλά τα χέρια του ζεματίστηκαν κι εκείνος ούρλιαζε από τους πόνους και τα εγκαύματα. Καταλαβαί-νοντας ο ηγεμόνας ότι είχε γελοιοποιηθεί αρκετά, διέταξε τους δήμι-ους να κατασκευάσουν δύο σταυρούς, έναν για τον Τιμόθεο κι έναν για την Μαύρα και να τους στήσουν στο πιο κεντρικό σημείο της πό-λης. Οι δύο νέοι, όταν άκουσαν ότι θα θανατωθούν δια του σταυρού, χάρηκαν κι ευχαριστούσαν τον θεό διότι τους αξίωσε να μαρτυρή-σουν με τον ίδιο τρόπο που έχυσε το Τίμιο Αίμα Του ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Πήραν τότε οι δήμιοι τους Αγίους και τους οδήγησαν στον τόπο της καταδίκης. Εκεί οι Άγιοι αγκάλιαζαν ο καθένας τον σταυρό του, τον φιλούσε και τον εγκωμίαζε. Κατόπιν, με λαχτάρα, ξάπλωσαν ο καθένας στον δικό του σταυρό και οι δήμιοι τους σταύρωσαν.

Έμειναν πάνω στο σταυρό εννέα μέρες. Και οι δύο εμψύχωναν ο ένας τον άλλον, προσεύχονταν και χαίρονταν, έχοντας τον νου τους στραμμένο στον Ουρανό. Ακόμη και πάνω στο σταυρό, ο διάβολος προσπαθούσε να τους ξεγελάσει με οπτασίες, αλλά ο Χριστός έστει-λε άγγελο δίπλα τους που τους ενεθάρρυνε και τους έδειξε αυτά που τους περίμεναν κοντά στη δόξα του Θεού. Έτσι, γεμάτοι χαρά κι α-γαλλίαση, παρέδωσαν στον Χριστό κι αγαπημένο τους Νυμφίο, οι μακάριοι μάρτυρες Τιμόθεος και Μαύρα την ψυχή τους.

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Βίντεο Φιλανθρωπικής Εκδήλωσης 27 Ιανουαρίου 2017

Φιλανθρωπική Εκδήλωση Κατηχητικής Οικογένειας Παναγίας Αγίας Νάπας - 27.01.2017

1ο μέρος: "Μια χούφτα χώμα" Μονόπρακτο γραμμένο από εμάς.


2ο μέρος: "Αντί για λίρες...φτείρες!!!" Κυπριακό σκέτς γραμμένο από την χωριανή μας κυρία Δέσποινα Ξύδια, με μικρή διασκευή από εμάς.


3ο μέρος: "Αν δεν έχεις λιγάκι αγάπη" Στην Κατηχητική μας οικογένεια μάθαμε κάτι πολύ σημαντικό, καθοριστικό για την ζωή μας, που θα το μοιραστούμε μαζί σας τραγουδώντας και χτυπώντας με ρυθμικό τρόπο.


4ο μέρος: "Τα τρια γιατί - Το γιατί του ΧΡΙΣΤΟΥ, το γατί της ΚΑΡΔΙΑΣ, το γιατί της ΠΙΣΤΗΣ".

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Το φιλότιμο του Έλληνα δεν θα το πάρουν ποτέ!

Το περιστατικό είναι αληθινό και συνέβη πριν από μερικές μέρες σε μια υπεραγορά της Αγίας Παρασκευής, στην Αθήνα.

Πλησιάζει στο ταμείο ένας γηραιός, ρακένδυτος άνδρας, με 3-4 κονσέρβες κι ένα γκαζάκι στο καλαθάκι του.

Η νεαρή ταμίας κτυπάει τις κονσέρβες και το γκαζάκι στην ταμειακή μηχανή, τον κοιτάει και του λέει: "Φύγετε κύριε, η εταιρεία μας δικαιολογεί κάποια δωρεάν καλάθια".

Αυτός την κοιτάει με καλωσύνη, την ευχαριστεί εκατό φορές και της δίνει χίλιες ευχές. 

Μόλις εκείνος απομακρύνεται, ανοίγει την τσάντα της και βάζει τα χρήματα στο ταμείο από το πορτοφόλι της!! Όσοι ήταν στην ουρά, 2-3 άτομα, έχουν μείνει κάγκελο. Αμέσως της λένε "κοπελιά, να τα πληρώσουμε εμείς. Η νεαρή κοπέλα τους κοιτάζει αυστηρά και τους απαντά αποφασιστικά:
"Ευχαριστώ, εγώ το αποφάσισα, εγώ θα τα πληρώσω. Ελάτε, παρακαλώ, προχωράτε".

Ένα κοριτσάκι τόσο δα. 20 - 22 ετών. Πόσα να παίρνει; 500 ευρώ το μήνα; Ίσως και λιγότερα. Μάθημα ζωής και ανθρωπιάς για όλους μας. Ελπίδα και προσμονή για ένα καλύτερο αύριο. Έτσι για να μη κατηγορούμε μερικές φορές την νεολαία μας. Υπάρχουν και διαμάντια και είναι πολλά, μα πάρα πολλά. Και τώρα σε αυτή την δύσκολη περίοδο, που περνά η πατρίδα, λάμπουν εκτυφλωτικά και δίδουν ελπίδα , μάθημα αντίστασης, μάθημα ζωής σε όλους μας. Όσο υπάρχουν άνθρωποι, δεν πρέπει να φοβόμαστε τίποτα σε αυτό τον τόπο. Θα τα αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί, με μπροστάρη την νεολαία μας.