Τα νέα του Ιερού Ναού μας για τον Δεκέμβριο

1. Εξομολόγηση
Μπορείτε να εξομολογηθείτε σ' έναν από τους πνευματικός της Ιεράς Μητρόπολής μας.
Στην ενορία μας ο π. Βασίλειος θα εξομολογεί με ραντεβού στο τηλ. 23721795.
Όσοι θέλετε, θα μπορείτε να εξομολογηθείτε μέχρι και τις 17 Δεκεμβρίου 2019

2. Αγρυπνίες Δεκεμβρίου
Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ.

3. Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, 4 Ιανουαρίου 2019
Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ.

4. Υπενθυμίζουμε τις συνάξεις μας
• Κάθε Τρίτη, η ώρα 9:00π.μ. Ομιλίες για νεαρές μητέρες.
• Κάθε Τετάρτη, η ώρα 4:30μ.μ Παράκληση και στις 5:00 μ.μ. Κύκλος γραφής - Ομιλία για άντρες, γυναίκες, νέους & νέες
• Κάθε Σάββατο θα λειτουργούν τα κατηχητικά

5. Δωρεάν παιδιατρική εξέταση
Κάθε Κυριακή 10 - 11 το πρωί στην αίθουσα της Εκκλησίας μας.

6. Αγιογραφίες εξωκλησίου Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης και Ιωσήφ του μνήστορος
Θερμά ευχαριστούμε όλους, όσοι έχουν βοηθήσει με οποιοδήποτε τρόπο μέχρι σήμερα οικονομικά και με εθελοντική εργασία. Περιμένουμε και τη δική σου δωρεά… και η πιο μικρή εισφορά είναι μεγάλη.
Όσοι επιθυμούν να ενισχύσουν οικονομικά στην αγιογράφηση του εξωκκλησιού μπορούν να αποταθούν στον ταμία της εκκλησίας μας Μάριο τηλ. 23721465

7. Κατά το μήνα Δεκέμβριο ο Εσπερινός αρχίζει στις 4:30 μ.μ., ο Όρθρος τις Κυριακές στις 6:30-9:45 μ.μ. και τις καθημερινές 6:30-8:15 μ.μ.

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

Ο καλός λογισμός αποκτάται με την απλότητα - του Οσίου Παϊσίου

Ό άνθρωπος πρέπει να κάνει καλούς λογισμούς. Αυτό δίδασκε σε κάθε επισκέπτη του ό Γέροντας Παισιος.

 Έλεγε: «Ό κακός λογισμός εμποδίζει τη θεία χάρη. Ό καλός λογισμός αποκτάται με την απλότητα. Ό άνθρωπος πού δεν κάνει κακούς λογισμούς λειτουργεί σωστά. Όση δύναμη έχει ό καλός λογισμός δεν την έχει καμία άσκηση. Όταν βλέπουμε τα πάντα καθαρά, τότε έχομε καλούς λογισμούς. Οι βλάσφημοι λογισμοί μόνο με την περιφρόνηση (αδιαφορία) φεύγουν. Όταν μας προσβάλλουν, να ψάλλουμε. Δεν είναι δικοί μας αλλά ξένοι. Έρχονται άπ' έξω, όπως οί θόρυβοι των αεροπλάνων». Όταν ό Γέροντας διαπίστωνε ότι ό συνομιλητής του δεν έκανε καλούς λογισμούς, τον επιτιμούσε με έντονο ύφος. Του υποδείκνυε μάλιστα ότι θα μπορούσε να σκέπτεται το καλό καί όχι το κακό.

Αναδημοσίευση από: Ιστολόγιο Τάλαντο

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

Ο Τάκης - Αληθινή διδακτική ιστορία

Όταν ήμουν στην Έκτη Δημοτικού έγινε κάτι μαγικό....γνώρισα τον Τάκη! Ο Τάκης ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, κάποια χρόνια μεγαλύτερος μου. Ήταν η μασκότ της περιοχής με την κακή, κάκιστη έννοια.... Τα παιδιά τον κορόιδευαν...Οι μεγάλοι τον κορόιδευαν, όλοι τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν κι έκαναν πλάκα με τον Τάκη.

Με τον τρόπο που μιλούσε ή προσπαθούσε να μιλήσει, με τις άναρθρες κραυγές του, με τις άτσαλες κινήσεις και τους μανιερισμούς του, με το γέλιο του και το ορθάνοιχτο στόμα του. Κι εκείνος γελούσε ακόμη περισσότερο προκαλώντας ακόμη περισσότερο τις κοροϊδίες και τα πειράγματα.

Ήταν η πρώτη ημέρα στην Έκτη τάξη και θυμάμαι την μαμά του Τάκη, να τον κρατά από το χέρι ολόκληρο άντρα και να μιλά με το δάσκαλο.
Έκλαιγε, έκλαιγε γοερά και θυμάμαι μια φράση που άκουσα στα κλεφτά "Θα γονατίσω εδώ μπροστά σας, να σας φιλήσω τα πόδια. Σας ικετεύω, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ"....Δεν το ήξερα τότε, μα έβλεπα μια Ικέτιδα...
Αμέσως μετά ο Τάκης μπήκε στην τάξη με το δάσκαλο κι έγινε χαμός. Γέλια, φωνές, λες κι ήρθε το τσίρκο...Ο δάσκαλος δεν μας μάλωσε, δεν είπε τίποτε...έβαλε τον Τάκη να καθίσει στο πρώτο θρανίο και μας ανακοίνωσε πως κάθε λίγες ημέρες ένα νέο παιδί από όλους εμάς θα καθόταν δίπλα στον Τάκη και θα είχε την ευθύνη του, έτσι ώστε ο Τάκης να μην χάνει τα μαθήματα, να βρίσκει τα μολύβια και να μαζεύει τα πράγματα του, να έχει βοήθεια στο διάβασμα....
Φρίξαμε! Θα καθόμασταν μαζί με τον Τάκη; Μα ο Τάκης έχει σάλια. "Θα του μάθετε να τα σκουπίζει."
Μα ο Τάκης μας πειράζει, μας χτυπάει, μας ενοχλεί. "Θα σταματήσετε να τον πειράζετε, να τον χτυπάτε, να τον ενοχλείτε."
Μα ο Τάκης δεν ξέρει να διαβάζει καν..."Θα τον βοηθήσετε εσείς, να μάθει να διαβάζει..."

Κι έτσι εκείνη η τάξη στην Έκτη Δημοτικού εκείνη την αξέχαστη χρονιά...ανέλαβε τον Τάκη. Κάθισα κι εγώ μαζί του σαν ήρθε η σειρά μου και τον θυμάμαι τόσο χαρούμενο και γελαστό, τόσο γενναιόδωρο για τη βοήθεια, τόσο αγωνιστή και τόσο ευτυχισμένο...για πρώτη φορά!

Θυμάμαι να προσπαθώ να τον κάνω να πει το όνομα μου κι όταν τα κατάφερε τι απίθανο ήταν εκείνο το χειροκρότημα και το άναρθρο δυνατό του γέλιο με το λαμπερό πρόσωπο θα μου μείνει αξέχαστο!

Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης είχε μάθει να διαβάζει, μάζευε τα πράγματα του και πάντα ερχόταν προετοιμασμένος για την επόμενη ημέρα και το πιο σημαντικό είχε φίλους. Έπαιζε μαζί με τα αγόρια ποδόσφαιρο και με τα κορίτσια κυνηγητό κι αν και ήταν άτσαλος και αργός πάντα ήταν μαζί μας στα ομαδικά παιχνίδια. Έκανε για πρώτη φορά παρέλαση, περήφανος κι όλοι τον χειροκροτούσαν παρόλο που έχανε το βήμα του, επιτέλους αποδεκτός μπροστά σε όλους εκείνους που τον είχαν σαν παιχνίδι.
Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης ήταν ο προστατευόμενος μας, κανείς δεν τον πείραζε, κανείς δεν τον ενοχλούσε, δεν ανεχόμασταν λέξη για εκείνον...Ο Τάκης είχε γίνει από ιδιαίτερος ξεχωριστός...Σπάνιος κι ήταν δικός μας και νιώθαμε κι εμείς ξεχωριστοί μαζί του.

Την τελευταία ημέρα στο σχολείο, θυμάμαι την μαμά του Τάκη. Κρατούσε στα χέρια της τα χέρια του δασκάλου, είχε το πρόσωπο της κολλημένο σε εκείνα τα ντροπαλά του χέρια, τα φιλούσε κι έκλαιγε κι έκλαιγε με λυγμούς, ψιθυρίζοντας "ευχαριστώ, ευχαριστώ...".

Ήταν η τελευταία του χρονιά στο σχολείο...η Έκτη Δημοτικού. Δεν πήγε ποτέ στο γυμνάσιο ο Τάκης...Η μαμά μου ακόμη τον θυμάται και κλαίει κι ακόμη θυμόμαστε εκείνον το δάσκαλο, τον καταπληκτικό εκείνο άνθρωπο που μας έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να κάνει ένας δάσκαλος...Μας έκανε υπεύθυνους ανθρώπους. Μας έκανε ανθρώπους!!!
Εκείνον τον απίθανο μπουρλοτιέρη που έβαλε φωτιά στα όνειρα μας...Δραγανίδης ήταν το όνομα του. Δεν έχω γράψει ποτέ μου ονόματα μα θα κάνω μιαν εξαίρεση για αυτόν τον ξεχωριστό παιδαγωγό. Ο κύριος Δραγανίδης...νέος, ξανθός, μουσάτος, ψηλός, αδύνατος κι όμορφος, σαν το Χριστό τον ίδιο. Όπου κι αν είσαι δάσκαλε, καλή σου ώρα και σε ευχαριστώ!

Πριν λίγα χρόνια γεννήθηκαν τα παιδιά μας κι ήμασταν ευτυχισμένοι πολύ....μα για ένα αγαπημένο μας ζευγάρι η ευτυχία είχε πίκρα και πόνο όταν διαπιστώθηκε πως ο πανέμορφος γιος τους μεγαλώνοντας ανέπτυσσε κάποιες ιδιαιτερότητες στην νοητική και κινητική του ανάπτυξη...
Ο δρόμος είναι ατελείωτος για το γονιό...μα όλα τα μπορεί για το παιδί του. Μαθαίνει πως ο δρόμος έχει αγώνα και προχωρά προσπερνώντας εμπόδια...ιδιαίτερα στη χώρα μας κι εκεί που όλα μπαίνουν σε ένα ρυθμό και ο γονιός χαλαρώνει λίγο, έρχεται η ώρα το παιδί να μπει στην Δημόσια Εκπαίδευση...και ο γονιός να γίνει, η μαμά του Τάκη!

Έτσι με φρίκη διαπιστώσαμε εν έτη 2.00και πολύ κάτι...γονείς να μαζεύουν υπογραφές για να φύγει από τα νήπια το ιδιαίτερο παιδί που ρίχνει το επίπεδο Χάρβαρντ των παιδιών τους...Ένα παιδί γελαστό κι ήσυχο, χωρίς ίχνος επιθετικότητας, που το μόνο του έγκλημα ήταν πως ήταν αργό και καθυστερούσε το ρυθμό στην τάξη. Και ξαφνιαστήκαμε ακόμη περισσότερο, γιατί αυτοί οι γονείς που έβαλαν τις υπογραφές τους...δεν μας ήταν άγνωστοι.
Ζήσαμε τους φίλους μας να αντιστέκονται, να παλεύουν με ένα θηρίο...Το σύστημα και το σύστημα να νικά...ξανά και ξανά!
Ζήσαμε δασκάλους μικρούς, μικρότερους των περιστάσεων, να μην θέλουν να παλέψουν για ένα παιδί που έχει ανάγκη, πολλή μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα νήπια του επιπέδου Χάρβαρντ, που ήξεραν κιόλας να κόβουν, να κολλούν και να λένε βου - α, βα! πολύ πιο γρήγορα από εκείνον...τον μικρό ξεχωριστό γιο των φίλων μας...

Και τα κατάφεραν! Τον έδιωξαν...
Κι οι γονείς συντετριμμένοι σαν τη μαμά του Τάκη έψαχναν να βρουν κάποιον...κάποιον γενναίο, κάποιον με όραμα...κάποιον άνθρωπο...Και βρήκαν.
Βρήκαν πολλούς!Γιατί υπάρχουν...

Θυμάμαι τη φίλη μου, τη μαμά, με πόση αξιοπρέπεια να στέκεται μπρος μου με τα μάτια θολά λέγοντας μου " Κάθε αρχή της χρονιάς ο ίδιος αγώνας...Κάθε αρχή της χρονιάς τρέμω..."
Τρέμει γιατί στην χώρα αυτή δεν υπάρχει σχέδιο ή πρόγραμμα για τους ιδιαίτερους ανθρώπους.
Ελπίζεις να πέσεις σε καλό δάσκαλο, σε καλό διευθυντή, σε καλό άνθρωπο...
Το αγόρι μας τα κατάφερε κι έμαθε να γράφει και να διαβάζει και να μιλάει και να λύνει μαθηματικές ασκήσεις, γιατί έχει για μαμά, "την μαμά του Τάκη"...και για δασκάλους ανθρώπους μα Α κεφαλαίο....

Όμως... όλα αυτά τα έγραψα για άλλο λόγο...γιατί έρχεται η ώρα του θερισμού και μπορεί να γεννήσεις ένα φυσιολογικό υγιέστατο πανέμορφο στα μάτια σου παιδί μα να είσαι προσεκτικός και ταπεινός...γιατί η ζωή έχει γυρίσματα πολλά.
Τα παιδιά βρίσκουν τον τρόπο να περιθωριοποιήσουν, να κοροϊδέψουν, να ταπεινώσουν...και σήμερα μπορεί να είναι διαφορετικός ο Τάκης, μα αύριο ποιος ξέρει ίσως να είναι διαφορετικό το δικό μας παιδί....
Για πολλούς και ασήμαντους λόγους...Δεν χρειάζεται να είναι κάτι σοβαρό, μην νομίζουμε πως μόνο τα σοβαρά μας κάνουν ιδιαίτερους...Στα μάτια των παιδιών, το δικό μας παιδί, μπορεί να είναι διαφορετικό ή ιδιαίτερο γιατί έχει μακριά μαλλιά, γιατί μιλά πολύ αργά ή πολύ γρήγορα, γιατί τσεβδίζει, γιατί κλαίει πολύ ή γιατί είναι φωνακλάδικο, γιατί είναι φαφούτικο, γιατί είναι γκρινιάρικο, γιατί παριστάνει το μάγκα, γιατί είναι κοντύτερο ή ψηλότερο από τα παιδιά της ηλικίας του, γιατί είναι παχουλό, ή πολύ αδύνατο, γιατί δεν μπορεί να τρέξει γρήγορα, γιατί δεν μπορεί να βάλει καλάθι στο μπάσκετ, γιατί το θεωρούν άσχημο, γιατί δεν μπορεί να διαβάσει το ίδιο καλά ή γρήγορα με τα υπόλοιπα παιδιά, γιατί δυσκολεύεται στα μαθήματα, γιατί είναι πιο σκούρο το δέρμα του ή πιο ανοιχτό...ποιος ξέρει;

Τα παιδιά βρίσκουν λόγους για να γίνουν σκληρά με τη διαφορετικότητα και τότε...θα έρθει η σειρά μας να νιώσουμε το περιθώριο μέσω του παιδιού μας....Θα νιώσουμε τον πόνο και την απόγνωση και τότε θα γίνουμε "η μαμά του Τάκη"! κι ίσως αυτό να είναι παροδικό μιας και το παιδί μας μπορεί να αλλάξει, να ψηλώσει, να αδυνατίσει, να κόψει τα μαλλιά του και να μην είναι πια διαφορετικό...όμως ο Τάκης θα είναι για πάντα Τάκης κι η μαμά του θα έχει για πάντα να αντιμετωπίζει γονείς σαν εμάς που θεωρούμε τα παιδιά μας ανώτερα και σημαντικότερα και μπορεί να ξεχάσουμε πως είμαστε άνθρωποι και να γίνουμε...κάτι άλλο. Τότε θα έχει έρθει για εμάς η ώρα του θερισμού...

Όχι, η ζωή δεν εκδικείται, η ζωή εκπαιδεύει και για κάποιους, ήρθε...η ώρα της εκπαίδευσης. Η ζωή θα βρει τρόπο να μας εκπαιδεύσει...κι ας μην χρειαστεί αυτό να γίνει με πόνο. Οπότε ας κάνουμε χρήσιμη μια σκληρή εμπειρία, ας εκπαιδευτούμε κι ας εκπαιδεύσουμε κι εμείς τα παιδιά μας στο να αποδέχονται την διαφορετικότητα. Μόνον έτσι θα μάθουν να αναγνωρίζουν την περιθωριοποίηση για να την αποφεύγουν είτε ως θύτες, είτε ως θύματα, είτε ως απλοί παρατηρητές.

Έχε το νου σου λοιπόν, γιατί όλα στη ζωή αλλάζουν...Να το θυμάσαι κάθε φορά που δεν θέλεις έναν Τάκη να σταθεί δίπλα στο τέλειο πλάσμα σου... Να θυμάσαι πως ίσως έρθει η στιγμή να δοκιμαστείς και να δοκιμαστείς σκληρά, πολύ σκληρότερα από όσο αξίζει σε άνθρωπο και σε γονιό και... τι θα γίνει τότε; Τι θα γίνει αν το πλάσμα σου σταματήσει να είναι "τέλειο"; Τι θα γίνει αν η ζωή θελήσει εσύ αύριο να είσαι η "μαμά του Τάκη"; Ικέτιδα στα πόδια ενός ξένου;

Με τεράστιο σεβασμό στις μαμάδες του κάθε Τάκη και πάνω από όλα σε εσένα...φίλη, γενναία μαμά του γενναίου σου παιδιού....

Καλό μήνα αγαπημένοι...Αισθάνομαι πελώρια συγκίνηση σήμερα με αυτό το θέμα που ανακίνησε μνήμες και συναισθήματα πολλά...Είμαστε όλοι γονείς του Τάκη...

Αναδημοσίευση από: Τρελλο-γιάννης

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Πανήγυρις Εξωκλησίου Αγίων Αρσενίου και Παϊσίου Αγίας Νάπας, 30-31 Οκτωβρίου 2018


Επ’ ευκαιρίας της γενέθλιου ημέρας των εγκαινίων του ναού των Αγίων Αρσενίου και Παϊσίου, οι Ιερείς και η Εκκλησιαστική Επιτροπή σας προσκαλούν στις λατρευτικές εκδηλώσεις της Πανηγύρεως του ναού, στο ομώνυμο ξωκλήσι στην Αγία Νάπα.

Την Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2018, στις 4:30μ.μ θα τελεστεί ο Πανηγυρικός Εσπερινός - Λιτανεία, και το πρωί της Τετάρτης 31 Οκτωβρίου 2018, στις 7:00π.μ Όρθρος και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Κυριακή Ζ' Λουκά, Λουκ. η΄ 41-56 - Β΄ Κορ. θ΄ 6-11


Η πίστη ως τόλμη

«Και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος»

Πολλοί ήταν οι άνθρωποι που έτρεχαν κοντά στον Χριστό για να τον δουν, να τον ακούσουν και να δεχθούν κάποια ευεργετική δωρεά Του. Αρκετοί πίστευαν ότι και με ένα άγγιγμα στα ενδύματά Του, θα γίνονταν δέκτες της ευλογίας Του. Και πραγματικά «όσοι αν ήπτοντο αυτού εσώζοντο». Το βλέπουμε και στην αιμορροούσα γυναίκα του σημερινού Ευαγγελίου. Η δυστυχισμένη εκείνη ύπαρξη υπέφερε δώδεκα ολόκληρα χρόνια και η επιστήμη ακόμα ύψωνε τα χέρια. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να την θεραπεύσουν. Μόνο μια ελπίδα απέμενε. Ο παντοδύναμος Ιησούς για τον οποίο τόσα πολλά ακούγονταν, ότι δηλαδή θαυματουργούσε και πρόσφερε ζωή στους ανθρώπους. Έτσι, λοιπόν, όταν ο Κύριος επισκέφθηκε τον τόπο της, αυτή δεν παρέλειψε να αδράξει την ευκαιρία. Αποφάσισε να τον πλησιάσει. Αυτή τολμούσε, αλλά το πλήθος του κόσμου που τον είχε κυκλώσει και συμπορευόταν μαζί Του, δεν της επέτρεπε να πάει πιο κοντά. Φάνταζε αδύνατο να μπορέσει να του μιλήσει. Η πίστη όμως πάντοτε και ιδιαίτερα σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές, δίνει διεξόδους ζωής. Καθώς, λοιπόν, ο Χριστός βάδιζε ανάμεσα στο συνωθούμενο πλήθος, εκείνη κατάφερε να πλησιάσει και να αγγίξει στο πίσω μέρος ένα άκρο του ενδύματός Του.

Τη στιγμή αυτή ένιωσε σαν να την άγγιξε ηλεκτροφόρο καλώδιο. Αισθάνθηκε κάτι παράξενο και κατάλαβε ότι έλαβε το ποθούμενο. Ότι θεραπεύθηκε. Ισχυσε και στην περίπτωσή της το αποστολικό λόγιο «εγγίσατε τω Θεώ και εγγιεί υμίν». Αγγίζουμετον Θεόν όταν έχουμε πίστη. Όταν εναρμονίζουμε τη ζωή μας με το θέλημά του. Όταν εκφράζουμε εμπιστοσύνη για τις δωρεές Του.

Το σωτήριο άγγιγμα
Όπως μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Λουκάς, καθώς πορευόταν ο Χριστός και τον «συνέθλιβε» πλήθος κόσμου, όλοι έμειναν σαστισμένοι όταν ρώτησε: «Ποιος με άγγιξε;». Το ερώτημά του τη μεγάλη αυτή στιγμή του συνωστισμού φάνηκε να ήταν μάλλον ακατανόητο. Και όμως ο Κύριος επέμενε: «Κάποιος με άγγιξε». Τότε η πιστή γυναίκα, έντρομη, πλησίασε, ομολόγησε την ενέργειά της και δημοσιοποίησε το θαυμαστό αποτέλεσμα που είχε.

Όμως κάτι που θα πρέπει να προσέξουμε, αγαπητοί αδελφοί, είναι ότι το άγγιγμά της στο ρούχο του Ιησού δεν ήταν μόνο εξωτερικό, αλλά ήταν κυρίως εσωτερικό. Τι σημαίνει αυτό; Ήταν άγγιγμα με πίστη. Γι’ αυτό, άλλωστε, υπήρξε και το θαυμαστό αποτέλεσμα. Η αιμορροούσα γυναίκα γίνεται αιώνιο παράδειγμα για κάθε άνθρωπο που καταλαμβάνεται από τον ευλογημένο πόθο να «αγγίξει» το πρόσωπο του Χριστού, η παρουσία του οποίου αποκαλύπτεται αυθεντικά στο Σώμα του, την Εκκλησία. Η μετοχή στη μυστηριακή ζωή της, μεταβάλλεται σ’ ένα σωτήριο «άγγιγμα» που αποκαθιστά την προσωπικότητα του ανθρώπου και τον αφήνει να γεύεται το χώρο της θείας θαυματουργίας στη ζωή του. Αρκεί ο άνθρωπος να μην μένει εγκλωβισμένος στον εαυτό του. Να μην εμπιστεύεται τις εγωτικές του δυνάμεις, αλλά να εγκολπώνεται την αγάπη και την χάρη του Χριστού. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του αποστόλου Παύλου, ο οποίος λέει ότι ο σκοπός του πνευματικού μας αγώνα στην Εκκλησία είναι «ίνα μη ώμεν πεποιθότες εφ’ εαυτοίς, αλλ’ επί τω Θεώ τω εγείροντι τους νεκρούς».

Αγαπητοί αδελφοί, η ευαγγελική αλήθεια υπαγορεύει στη ζωή μας να προσεγγίσουμε κι εμείς το Σωτήρα Χριστό για να δεχθούμε τη σωτήρια αλήθεια του. Ας μη λησμονούμε ότι και εμείς σήμερα, όπως η αιμορροούσα γυναίκα τότε, υποφέρουμε από διάφορες «ασθένειες» που δεν μας επιτρέπουν να ζούμε στην χάρη και την αγάπη του Θεού. Γι’ αυτό, ας τολμήσουμε όπως η γυναίκα τότε να πλησιάσουμε τον Κύριο για να καταστούμε και εμείς δέκτες της θεραπευτικής ενέργειάς Του, η οποία είναι η μόνη που μπορεί να μας απαλλάξει από τα σημερινά τραγικά αδιέξοδα που τόσο οδυνηρά βιώνουμε. Η ευαγγελική περικοπή σήμερα αναφέρεται και στο θαύμα της ανάστασης της θυγατέρας του Ιαείρου. Ο λόγος του Χριστού που απηύθυνε στον Ιάειρο «μη φοβού, μόνον πίστευε και σωθήσεται», ας γίνει ο πιο ισχυρός δείκτης και στη δική μας ζωή.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

Άγιος Νέστορας

Η Αγία μας Εκκλησία, τιμά τη μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Νέστορα, μαθητή του μεγαλομάρτυρα Δημητρίου και Πρόκλης της συζύγου του Πιλάτου.

Ο μικρός Νέστορας νέος, κατά την ηλικία και το σώμα, από τη Θεσσαλονίκη, έμεινε μέχρι τέλους πιστός στον Χριστό και στις υποθήκες του διδασκάλου του και δεν άντεχε να βλέπει και να ακούει τους ειδωλολάτρες και μάλιστα το γιγαντόσωμο Λυαίο, να υβρίζουν τον Κύριο και να χλευάζουν τους Χριστιανούς.

Έτσι, ζήτησε την ευχή του φυλακισμένου Δημητρίου και επικαλούμενος τη δύναμη του Θεού, μονομάχησε με τον Λυαίο και τον νίκησε. Αυτό είχε ως συνέπεια, προσωρινά να οδηγηθεί στο θάνατο με τη λόγχη, αλλά αιώνια να στεφανωθεί ως άξιος στρατιώτης του Χριστού.

Ο πειρασμός της αθεΐας, της αλαζονείας, της δύναμης, της περιφρόνησης του καλού και ηθικού, δεν εμφανίστηκε μόνο κατά την εποχή που έζησε ο νεαρός Νέστορας. Εμφανίζεται και θέλει να κυριαρχεί σε κάθε εποχή και επιτίθεται με μανία σε όλους τους χριστιανούς, αλλά ιδιαίτερα τους νέους.

Για το λόγο αυτό είναι ιδιαίτερα επίκαιρο το μήνυμα που πηγάζει από τη θυσία του Αγίου Νέστορα. Είναι προσκλητήριο αγωνιστικότητας και υπόμνηση πως, ο Θεός του Δημητρίου, που τότε τον ενίσχυσε και βγήκε νικητής, είναι δίπλα μας και περιμένει να ζητήσουμε τη βοήθειά Του.

Η μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Νέστορα, τιμάται στις 27 Οκτωβρίου.

Του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου

Αναδημοσίευση από: Εκκλησία της Κύπρου

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

Να δίνουμε στην ψυχή την τροφή που επιθυμεί - Οσίου Παϊσίου

 - Γέροντα, όταν δεν έχω όρεξη για πνευματικά, πώς να βάλω αρχή;

- Να κάνης κάτι πνευματικό που σε ευχαριστεί, και θα σου έρθη η όρεξη και για τα άλλα. Να απλώσης μπροστά σου την πνευματική τράπεζα και να βρης τί τραβά η όρεξή σου. Θέλεις να διαβάσης λίγο; Θέλεις να κάνης ένα κομποσχοίνι Θέλεις να κάνης μία Παράκληση; Θέλεις να διαβάσης Ψαλτήρι ή να κάνης λίγες μετάνοιες; Αν δεν έχης όρεξη για τίποτε, ε, τότε θέλεις βρεγμένη σανίδα.

- Από εργόχειρο, Γέροντα, μπορώ να αρχίσω;

- Μπορείς αλλά να λες συγχρόνως και την ευχή.

- Μήπως, όμως, Γέροντα, κάνοντας ό,τι με ευχαριστεί , κάνω το θέλημά μου;

- Κοίταξε, στα πνευματικά πρέπει να δίνουμε στην ψυχή την τροφή που επιθυμεί και ζητάει μόνη της. Έτσι γλυκαίνεται ,τρέφεται και παρακινείται για περισσότερα πνευματικά. Βλέπεις, και όταν αρρωσταίνουμε και ζητά κάτι ο οργανισμός μας , του το δίνουμε , για να γίνουμε καλά. Μικρός, είχα αρρωστήσει από αναιμία, και ζητούσα να φάω λεμόνι. Οι δικοί μου όμως, επειδή δεν ήξεραν αν έπρεπε να φάω λεμόνι, δεν μου έδιναν και περίμεναν τον γιατρό. Και τελικά, όταν ήρθε ο γιατρός, συνέστησε να τρώω λεμόνια, γιατί ο οργανισμός μου είχε ανάγκη από βιταμίνες που περιέχονται στα λεμόνια.

- Γέροντα, για να αντιμετωπίσω αυτόν τον καιρό την αμέλεια, έκανα μια προσπάθεια να εφαρμόσω ένα πρόγραμμα.

- Το πρόγραμμα καλό είναι, αλλά πρέπει πρώτα να μπη η καρδιά και μετά το πρόγραμμα.

- Μήπως, Γέροντα, να μου βάζατε εσείς ένα πρόγραμμα;

- Το πρόγραμμα που θα σου βάλω, είναι να κάνης ό,τι πνευματικό σ’ ευχαριστεί. Να μη στριμώχνης με άγχος τον εαυτό σου, αλλά να εξετάζης από τί είδους πνευματική τροφή έχει ανάγκη η ψυχή σου και να της το δίνης. Όταν νιώθης την ανάγκη να ψάλης, να ψάλης˙ όταν σε τραβάη η μελέτη, να μελετάς˙ όταν σε τραβάη η ευχή, να λες την ευχή. Να κάνης και ό,τι άλλο πνευματικό επιθυμείς, αρκεί να μην καταπιέζης τον εαυτό σου. Νομίζω ότι κατάλαβες. Αυτό θα γίνη τώρα στις αρχές , μέχρι να γλυκαθή η ψυχή σου, και μετά θα μπης σε μια πνευματική σειρά που θα σε τραβάη από μόνη της. Μην ανησυχής λοιπόν, με την Χάρη του Θεού θα πάρη μπρος η μηχανή σου και θα τρέχης.

Πηγή: « ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ - ΛΟΓΟΙ ζ΄ - ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ»

Αναδημοσίευση από: Αγιορείτικο Βήμα

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

Ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης και η αρετή της διάκρισης


Ο μακαριστός Γέροντας Ιάκωβος, Ηγούμενος της Ι .Μ. Οσίου Δαβίδ Ευβοίας, είχε χάρη Θεού από μικρό παιδί, από τότε που ήλθε με την οικογένεια του από τη Μ. Ασία. Η καθαρότητα της ζωής του, η μεγάλη του πίστη και η σοφή καθοδήγηση της μητέρας του, συνέβαλαν ώστε πολλά γεγονότα της παιδικής και νεανικής του ηλικίας να φανερώσουν ότι ο Θεός τον είχε πλουτίσει με το ιαματικό και άλλα χαρίσματα.

Κατά τη διάρκεια της ώριμης πνευματικής του ζωής, μεταξύ των άλλων, φανέρωσε σε πολλές περιπτώσεις τη διακριτική αλλά και σταθερή του αντιμετώπιση στα θέματα της ορθόδοξης παράδοσης.
Θα αναφέρουμε δύο- τρία χαρακτηριστικά περιστατικά.
Ο Γέροντας διηγείται: «Κάποτε επισκέφθηκε το Μοναστήρι ένας προτεστάντης πάστορας. Όταν με ενημέρωσαν ότι αυτός ο κύριος ήταν ιερέας των προτεσταντών, τον πλησιάσαμε και τον ξεναγήσαμε στο Μοναστήρι μας. Μετά είπα να ετοιμάσουν για τον άνθρωπο φαγητό. Εγώ δεν κάθισα μαζί του στο τραπέζι αλλά αποσύρθηκα στο κελί μου. Διότι αυτό απαιτεί η τάξις. Οι Άγιοι Πατέρες απαγορεύουν την συμπροσευχή που προηγείται της κοινής τραπέζης».
Σε άλλη περίπτωση επισκέφθηκαν το Μοναστήρι μας δυο αγιορείτες ιερομόναχοι και μία ηλικιωμένη κυρία Καθολική, ρωσικής καταγωγής, που είχε αποφασίσει να γίνει ορθόδοξη. Όταν αναφέρθηκε στο Γέροντα, ότι κατόπιν αποφάσεως της Ι. Συνόδου στα άτομα αυτά είναι αρκετό το μυστήριο του Χρίσματος, χωρίς το Βάπτισμα, ο Γέροντας είπε: « Δεν γνωρίζω τι αποφάσισε η Σύνοδος. Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι το Ευαγγέλιο λέει, «ο πιστέυσας και βαπτισθείς σωθήσεται». Γι’ αυτό πρέπει να γίνεται κανονικά το μυστήριο του Βαπτίσματος και του Χρίσματος».
Και σε ένα τρίτο περιστατικό ενός Καθολικού που θέλησε να βαπτισθεί, αφού ο Γέροντας τον προέτρεψε να επισκεφτεί τον επίσκοπο της περιοχής του, απ’ όπου επέτρεψε με τη σύσταση ότι δεν χρειάζεται βάπτισμα αλλά μόνο χρίσμα, χωρίς να σχολιάσει την παραπάνω αντιμετώπιση, έφερε μια μεγάλη κολυμπήθρα στο Μοναστήρι και βοηθούμενος από έναν αρχιμανδρίτη βάπτισε κανονικά τον εν λόγω άνθρωπο στο παρεκκλήσι του Αγ. Χαραλάμπη.
Έτσι βλέπουμε ότι ο Γέροντας χωρίς θόρυβο, με προσευχή και διάκριση έκανε την κατά Θεό υπακοή τηρώντας την ορθόδοξη παράδοση της Εκκλησίας μας. Γι’ αυτό και κατά τη διάρκεια της ζωής του και μετά την οσιακή κοίμησή του θαυματουργούσε και θαυματουργεί. Αμέτρητα είναι τα θαύματα που είναι καταγεγραμμένα στο Μοναστήρι.
Κάθε χρόνο που τελείται το μνημόσυνο του – των Εισοδίων της Θεοτόκου- αμέτρητοι πιστοί προσέρχονται όχι για το μνημόσυνο ενός ενάρετου ανθρώπου, αλλά για να γιορτάσουν την μνήμη ενός Οσίου της Εκκλησίας μας και να αναφέρουν τα αίτημα τους στο Γέροντα γιατί πιστεύουν ότι έχει παρρησία στο Θεό.
Ας έχουμε την ευχή του.

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

Νοερά καρδιακή προσευχή=Χαρά


Η χαρά σου θα είναι ανέκφραστη
αν αγαπάς το χρυσό γένος των αρετών
και κυρίως τη νοερά καρδιακή προσευχή ,
την αδιάκοπη μνημόνευση του γλυκύτατου ονόματος ,
του χαριέστατου και φωτοδόχου Ιησού που παρέχει τη χαρά.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Αναδημοσίευση από: Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας Πατρών

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

Άγιος Αρτέμιος ο Μεγαλομάρτυρας


Ὁ πάντα λαμπρὸς Ἀρτέμιος ἐν βίῳ,
Τμηθεὶς ἀπῆλθεν εἰς ὑπέρτατον κλέος.
Εἰκάδι Ἀρτέμιος πυκινόφρων αὐχένα τμήθη.

Βιογραφία
Ο Άγιος Αρτέμιος ήταν διακεκριμένος πολιτικός του Βυζαντίου και ευσεβέστατος χριστιανός. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, εκτιμώντας τα ηθικά και πολιτικά του χαρίσματα, του έδωσε το αξίωμα του πατρικίου και τον διόρισε Δούκα και Αυγουστάλιο της Αλεξανδρείας.

Το 357 μ.Χ. πηγαίνει στην Πάτρα, κατ' εντολή του Αυτοκράτορα Κωνσταντίου, γιου του Μεγάλου Κωνσταντίνου, για να παραλάβει τα σεπτά λείψανα του Αγίου Ανδρέα και να τα ανακομίσει στον νεόκτιστο Ναό των Αγίων αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη (3 Μαρτίου 357 μ.Χ.).

Κατά την διαμονή του στην Πάτρα και με την επίβλεψη του κατασκεύασε υδραγωγείο. Στρατοπεδευμένος στην περιοχή της Μονής Γηροκομείου ελεούσε και βοηθούσε πλήθος αναξιοπαθούντων και κυρίως γερόντων, γεγονός που δικαιολογεί την τοπωνυμία Γηροκομείο.

Όταν, το 363 μ.Χ., ο Αρτέμιος άκουσε ότι ο Ιουλιανός ο Παραβάτης βασάνιζε τους χριστιανούς στην Αντιόχεια, ήλθαν στα χείλη του τα λόγια του ψαλμωδού Δαβίδ προς το Θεό: «Κύριε, πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με» (Ψαλμός Ν' (50), στ. 14). Κύριε, στήριξε με με σκέψεις σταθερές και θέληση ισχυρή, που να κυριαρχεί μέσα μου και να με κατευθύνει στην υπεράσπιση του αγαθού με θάρρος.

Πράγματι, ο Αρτέμιος, με τη δύναμη που του έδωσε ο Θεός, πήγε αμέσως στην Αντιόχεια και με παρρησία ήλεγξε ευθέως τον Ιουλιανό για τις παρανομίες του κατά των χριστιανών. Ο Ιουλιανός, που δεν περίμενε τέτοια στάση από αξιωματούχο, τον συνέλαβε και τον μαστίγωσε αλύπητα. Έπειτα του έσπασε τα κόκαλα με πέτρες, και τελικά τον αποκεφάλισε. Το Ιερό λείψανο του Αρτεμίου παρέλαβε κάποια διακόνισσα, η Αρίστη, που το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό του προφήτου Προδρόμου.


Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον λόγον.
Εὐσεβείας ἐμπρέπων τοῖς κατορθώμασι, τῆς τῶν Μαρτύρων εὐκλείας ὤφθης σοφὲ κοινωνός, ἐναθλήσας ἀνδρικῶς Μάρτυς Ἀρτέμιε· ὅθεν πηγάζων δαψιλῶς, ἰαμάτων δωρεάς, τὸ πάθος ἐντεροκήλης, ὡς συμπαθὴς θεραπεύεις, τῶν προστρεχόντων τῇ πρεσβείᾳ σου.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Εὐσέβειας τοῖς τρόποις καλλωπιζόμενος, ἀθλητικῆς ἀγλαΐας ὤφθης σοφὲ κοινωνός, πρὸς ἀγῶνας ἀνδρικοὺς παραταξάμενος· ὅθεν ὡς λύχνος φωταυγής, τῶν θαυμάτων τὰς βολάς, ἐκλάμπεις τῇ οἰκουμένῃ, Ἀρτέμιε Ἀθλοφόρε, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Ὡς ἀριστέα τοῦ Σωτῆρος πολυθαύμαστον Καὶ παροχέα ἰαμάτων πλουσιόδωρον Ἀνυμνοῦμέν σε προφρόνως Μεγαλομάρτυς. Ἀλλ’ ὡς πέλων ἰατὴρ τῆς κήλης ἄριστος, Ἀσινῆ με ἐκ τῆς βλάβης ταύτης φύλαττε, Ἵνα κράζω σοι, χαίροις Μάρτυς Ἀρτέμιε.

Ἕτερον Κοντάκιον
Ἦχος β΄. Τοὺς ἀσφαλεῖς.
Τὸν εὐσεβῆ καὶ στεφηφόροv Μάρτυρα, τὸν κατ' ἐχθρῶν νίκης ἀράμενον τρόπαια, συvελθόντες ἐπαξίως vῦν, ἐν ὑμνωδίαις εὐφημήσωμεv, Ἀρτέμιον τὸν μέγιστον ἐν Μάρτυσι, θαυμάτων τε δοτῆρα πλουσιώτατον, πρεσβεύει γὰρ Κυρίῳ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Κάθισμα
Ἦχος δ'. Ὁ ὑψωθεὶς.
Τὸν στρατιώτην τοῦ Χριστοῦ τὸν ἀήττητον, καὶ καθαιρέτην τοῦ ἐχθροῦ γενναιότατον, τὸν ἐν μεγίστοις τέρασιν ἐκλάμψαντα, ἅπαντες Ἀρτέμιον, εὐφημήσωμεν πίστει· βρύει γὰρ ἰάματα, τοῖς προστρέχουσι πόθῳ, καὶ καταπαύει πάθη χαλεπά, καὶ τῶν ἐν θλίψει ἀνθρώπων προΐσταται.

Ὁ Οἶκος
Τὶς τοὺς ἀγῶνας ἐξαρκέσει ἐξειπεῖν Ἀθλοφόρε, ἢ τοὺς πόνους τοὺς σούς, οὓς περ ἀνδρείως ὑπέμεινας, διὰ τῆς πίστεως τοῦ Κυρίου, καὶ τῆς χάριτος ἧς περ κατηξιώθης; οὐκ ἐξαρκεῖ διηγήσασθαι στόμα ἀνθρώπινον· σοφίαν γὰρ ἐνδεδυμένος καὶ ἀνδρείαν, τὸν πλοῦτον ἐμίσησας καὶ τὴν ἀξίαν τὴν πρόσκαιρον, στρατιώτης φανεὶς γνησιώτατος. Καὶ νῦν πρεσβεύεις Κυρίῳ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Μεγαλυνάριον
Τὸν μεγαλομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, καὶ τῶν ἰαμάτων, τὸν πολλύρρυτον ποταμόν, τῆς ἐντεροκήλης, τὸν θεῖον ἰατῆρα, Ἀρτέμιον τὸν μέγαν, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον
Δόξαν ὑπατείας ὑπεριδών, τὸ ὕπατον κλέος, ἐπορίσω τῶν ἀρετῶν, ὡς ἀνδραγαθήσας, Ἀρτέμιε ἐνδόξως· διὸ παντοίας βλάβης, ῥύου τοὺς δούλους σου.

Αναδημοσίευση από: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

Μήπως νομίζεις πως η φιλανθρωπία δεν είναι αναγκαία, αλλά προαιρετική;

Μήπως νομίζεις πως η φιλανθρωπία δεν είναι αναγκαία, αλλά προαιρετική; Μήπως νομίζεις πως δεν αποτελεί νόμο, αλλά συμβουλή και προτροπή; Πολύ θα το ‘θελα κι εγώ έτσι να είναι. Και έτσι το νόμιζα. Μα με φοβίζουν όσα λέει η Γραφή για εκείνους που, την ημέρα της Κρίσεως, ο Δίκαιος Κριτής βάζει στ’ αριστερά Του, σαν κατσίκια, και τους καταδικάζει (Ματθ. 25:31-46). Αυτοί δεν καταδικάζονται γιατί έκλεψαν ή λήστεψαν ή ασέλγησαν ή έκαναν οτιδήποτε άλλο απ’ όσα απαγορεύει ο Θεός, αλλά γιατί δεν έδειξαν φροντίδα για το Χριστό μέσω των δυστυχισμένων ανθρώπων. 

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Εργάτης του φόβου, του μισθού ή της αγάπης;

Η αρχή της μακαρίας ανεξικακίας είναι το να δεχόμαστε τις ατιμίες (αφού μας γίνονται) με πικρία και πόνο ψυχής. Στο μέσον της ανεξικακίας είμαστε, όταν τις δεχόμαστε χωρίς λύπη. Και στην τελειότητα της ανεξικακίας φθάνομε, όταν θεωρούμε τις ατιμίες ως τιμές. Να χαίρεσαι εσύ που είσαι στο πρώτο στάδιο, ενδυναμώσου εσύ που είσαι στο δεύτερο και πλημμύρισε από αγαλλίαση εσύ που είσαι μες στη μακαριότητα του Κυρίου.

Παρατήρησα ελεεινό θέαμα στους οργίλους ανθρώπους που τους συνέβαινε από υπερηφάνεια χωρίς να το καταλαβαίνουν. Συνέβαινε δηλ. να οργίζονται και έπειτα, επειδή έπεφταν στην οργή, να ξαναοργίζονται γι’ αυτό. Και απορούσα βλέποντας ότι προσπαθούσαν να διώξουν το παράπτωμα πάλι. Τους λυπόμουνα βλέποντας ότι θέλουν να νικήσουν την αμαρτία.

Εγώ όμως είδα τρεις μοναχούς που και οι τρεις μαζί δέχθηκαν ατιμία. Και ο πρώτος τη δέχθηκε και σιώπησε. Ο δεύτερος χάρηκε μεν για τον εαυτό του, αλλά λυπήθηκε γι’ αυτόν που τον χλεύασε. Και ο τρίτος, επειδή σκέφθηκε τη βλάβη του πλησίον του, δάκρυσε θερμά. Έτσι μπορούσε να δει κανείς τον εργάτη του φόβου (που φύλαξε δηλ. την εντολή του Θεού από φόβο), τον εργάτη που ήταν άξιος μισθού και τον εργάτη της αγάπης.

Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Το ορφανό παιδί και το γράμμα στήν δασκάλα - Διδακτική ιστορία


Διαβάζει ιερομόναχος Νεκτάριος Κοβιλιάτης Ιερό Κάθισμα Δολοί Μάνης

Περί χριστιανικής απλότητας

Η ανθρωπαρέσκεια είναι η αναίρεση της αρετής. Ο ανθρωπάρεσκος καλλιεργεί την αρετή όχι γι’αυτήν την ίδια, αλλά για τον έπαινο. Όχι για να τελειοποιηθεί, αλλά για να δοξασθεί από τους ανθρώπους. Όχι για να αρέσει στο Θεό, αλλά για να αρέσει στον κόσμο.

Η ανθρωπαρέσκεια καθιστά άγονους τους αγώνες αυτών που ασκούνται, αμαυρώνει τον χαρακτήρα της σωφροσύνης, καταντάει άκαρπη τη νηστεία, αφαιρεί την αγιότητα της προσευχής, υποκλέπτει το στεφάνι των αγωνιζομένων, εξουθενώνει την ακτημοσύνη, καταστρέφει τα οχυρά της ησυχίας, σκορπίζει τους καρπούς της ελεημοσύνης, υπονομεύει τα θεμέλια κάθε αρετής, διαφθείρει το νου και διαστρέφει κάθε υψηλό νόημα.

Πηγή: "Το γνώθι σαυτόν", Κείμενα αυτογνωσίας Αγίου Νεκταρίου

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

Ιεραποστολή στην Αφρική: Ένας καθημερινός αγώνας


  1. Με ιδιαίτερη χαρά σας προσκαλούμε στην Ομιλία-Προβολή που θα γίνει την Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018, 9:00π.μ. στην αίθουσα της Εκκλησίας Παναγίας Αγίας Νάπας. Ομιλητές θα είναι ο Αφρικανός Επίσκοπος Μπουρούντι και Ρουάντας κ.Ιννοκέντιος και ο Κύπριος Ιεραπόστολος και γιατρός από το Παραλίμνι Αρχιμανδρίτης Αναστάσιος Πογιατζής.
  2.  
  3. Επίσης, την Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018, 7:00-9:00π.μ. ο Επίσκοπος θα λειτουργήσει στο ξωκλήσι της Άγιας Άννας επί τη ευκαιρία της Σύναξις πάντων των Αγίων Αναργύρων.

Κάνουμε έκκληση, όποιος επιθυμεί και μπορεί να συνδράμει στην προσπάθεια να συγκεντρωθούν χρήματα προκειμένου να βοηθήσουμε στον αγώνα της Ιεραποστολής.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Όλα να τα κάνουμε προσευχή! – Γέροντος Πορφυρίου

Ο άνθρωπος του Χριστού όλα τα κάνει προσευχή. Και τη δυσκολία και τη θλίψη, τις κάνει προσευχή. Ό,τι και να του τύχει αμέσως αρχίζει: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με…;». Η προσευχή ωφελεί σε όλα, και στα πιο απλά. Για παράδειγμα, πάσχεις από αϋπνία. να μη σκέπτεσαι τον ύπνο.

Να σηκώνεσαι, να βγαίνεις έξω και να έρχεσαι πάλι μέσα στο δωμάτιο, να πέφτεις στο κρεβάτι σαν για πρώτη φορά, χωρίς να σκέπτεσαι αν θα κοιμηθείς ή όχι. Να συγκεντρώνεσαι, να λες τη δοξολογία και μετά τρεις φορές το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με…;» κι έτσι θα έρχεται ο ύπνος.

Όλα είναι μέσα μας, και τα ένστικτα και τα πάντα, και ζητούν ικανοποίηση. Αν δεν τα ικανοποιήσομε, κάποτε θα εκδικηθούν, εκτός και τα διοχετεύσομε αλλού, στο ανώτερο, στον Θεό.

Αντί να στέκεστε έξω από την πόρτα και να διώχνετε τον εχθρό, περιφρονήστε τον. Έρχεται από δω το κακό; Δοθείτε με τρόπο απαλό από εκεί. Δηλαδή έρχεται να σας προσβάλει το κακό, δώστε εσείς την εσωτερική σας δύναμη στο καλό, στον Χριστό. Παρακαλέστε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ξέρει εκείνος πώς να σας ελεήσει, με τι τρόπο. Κι όταν γεμίζετε απ’ το καλό, δεν στρέφεσθε πια προς το κακό. Γίνεσθε μόνοι σας, με τη χάρη του Θεού, καλοί. Που να βρει τόπο τότε το κακό; Εξαφανίζεται!

Σας πιάνει φοβία κι απογοήτευση; Στραφείτε στον Χριστό. Αγαπήστε τον απλά, ταπεινά, χωρίς απαίτηση και θα σας απαλλάξει ο Ίδιος.

Να μη διαλέγετε αρνητικούς τρόπους για τη διόρθωσή σας. Δεν χρειάζεται ούτε τον διάβολο να φοβάσθε, ούτε την κόλαση, ούτε τίποτα. Δημιουργούν αντίδραση. Έχω κι εγώ μια μικρή πείρα σ’ αυτά. Ο σκοπός δεν είναι να κάθεσθε, να πλήττετε και να σφίγγεστε, για να βελτιωθείτε. Ο σκοπός είναι να ζείτε, να μελετάτε, να προσεύχεσθε, να προχωράτε στην αγάπη, στην αγάπη του Χριστού, στην αγάπη της Εκκλησίας.

Τις αδυναμίες αφήστε τις όλες, για να μην παίρνει είδηση πονηρός και σας βουτάει και σας καθηλώνει και σας βάζει στη στενοχώρια. Να μην κάνετε καμιά προσπάθεια ν’ απαλλαγείτε από αυτές. Ν’ αγωνίζεσθε με απαλότητα και απλότητα, χωρίς σφίξιμο και άγχος. Μη λέτε: «Τώρα θα σφιχτώ, θα κάνω προσευχή ν’ αποκτήσω αγάπη, να γίνω καλός κλπ.». Δεν είναι καλό να σφίγγεσαι και να πλήττεις, για να γίνεις καλός. Έτσι θ’ αντιδράσετε χειρότερα. Όλα να γίνονται με απαλό τρόπο, αβίαστα και ελεύθερα. Ούτε να λέτε: «Θεέ μου, απάλλαξέ με απ’ αυτό», παραδείγματος χάριν, τον θυμό, την λύπη. Δεν είναι καλό να προσευχόμαστε ή και να σκεπτόμαστε το συγκεκριμένο πάθος. Κάτι γίνεται στην ψυχή μας και μπλεκόμαστε ακόμη περισσότερο. Ρίξου με ορμή, για να νικήσεις το πάθος και θα δεις τότε πως θα σ’ αγκαλιάσει, θα σε σφίξει και δεν θα μπορέσεις να κάνεις τίποτα.

Η ελευθερία δεν κερδίζεται, αν δεν ελευθερώσουμε το εσωτερικό μας απ’ τα μπερδέματα και τα πάθη.

Καλή δύναμη ! Ο Θεός συμπορεύεται μαζί μας !


(Από το βιβλίο: Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλιβίτου, Βίος και Λόγοι – Ι.Μ. Χρυσοπηγής Χανίων)

Αναδημοσίευση από: Οδεύοντας

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

Η ανάγκη και η αξία της προσευχής

«Όλοι οι άνθρωποι έχομεν ανάγκη της προσευχής περισσότερον από ό,τι τα δένδρα έχουν ανάγκη των υδάτων. Διότι ούτε τα δένδρα δύνανται να παράγουν τους καρπούς, εάν δεν πίνουν ύδωρ δια των ριζών, ούτε εμείς θα δυνηθώμεν να παράγωμεν τους πολυτίμους καρπούς της ευσεβείας, εάν δεν ποτιζώμεθα δια των προσευχών.

Δια τούτο πρέπει και όταν εξεγειρώμεθα εκ της κλίνης να προφθάνωμεν πάντοτε τον ήλιον με την λατρείαν του Θεού, και όταν καθήμεθα εις την τράπεζαν δια να φάγωμεν και όταν πρόκειται να κοιμηθώμεν. Μάλλον δε καθ’ εκάστην ώραν και μίαν προσευχήν να προσφέρωμεν εις τον Θεόν, διατρέχοντας τοιουτοτρόπως δια της προσευχής ένα δρόμον ίσον προς το διάστημα της ημέρας…». 

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

Μην κρίνεις τους άλλους από αυτό που βλέπεις


Την ημέρα της Κρίσεως, όταν ο Θεός θα κρίνει τους ανθρώπους, δε θα κοιτάξει ούτε τα βασιλικά στέμματα, ούτε τα υψηλά αξιώματα.
Θα ζητήσει να εξετάσει τις καρδιές μας. Και τότε, οι πιο ταπεινοί άνθρωποι, ο φτωχός χωριάτης, ο «καραβοτσακισμένος» από τα βάσανα της ζωής άνθρωπος, ο αγράμματος τσοπάνης, ο φυλακισμένος, ο ξενιτεμένος, ο ασθενής, η δυστυχισμένη χήρα, που κάθεται μαζί με τα παιδιά της μέσα στη φτώχεια και τη δυστυχία, γιατί κανείς δεν τους ανοίγει την πόρτα, όλοι αυτοί, αν σήμερα προσεύχονται με δάκρυα στο Θεό, κατά την ημέρα της Κρίσεως θα είναι ανώτεροι από όλους τους ηγεμόνες του κόσμου, τους σημερινούς και τους αυριανούς.

Κάποια μέρα λοιπόν ένας μεγάλος και ένδοξος βασιλιάς έτρεχε στο δρόμο μέσα στη χρυσή του άμαξα, περιστοιχισμένος από τους αυλικούς του. Κι εκεί που πήγαιναν όλοι μαζί, συνάντησαν σε μια γωνιά του δρόμου δύο άνδρες με σκισμένα, βρόμικα ρούχα και πρόσωπα μαραμένα από την άσκηση.
Ο βασιλιάς κατάλαβε αμέσως πως επρόκειτο για αγίους ανθρώπους του Θεού, που το σώμα τους είχε λιώσει από τη νηστεία, τους ασκητικούς αγώνες και την αϋπνία, ενώ η ψυχή τους έλαμπε από το φως του Θεού.
Σταμάτησε λοιπόν αμέσως, κατέβηκε από την άμαξα και έπεσε γονατιστός στα πόδια τους, κάνοντας μετάνοιες. Στη συνέχεια σηκώθηκε και ασπάστηκε το χέρι τους με σεβασμό.
Οι αυλικοί του όμως, δε χάρηκαν καθόλου με αυτό που είδαν. Όλη την ώρα μουρμούριζαν:
-Δες εδώ… Είναι σωστό τώρα αυτό; Ένας ολόκληρος βασιλιάς, και τόσο ένδοξος μάλιστα, να φέρεται έτσι;
-Άκουσον, άκουσον. Να πέσει στα πόδια των ζητιάνων! Πώ πώ ντροπή…
Δεν τολμούσαν όμως να πουν τίποτα στον ίδιο, αλλά πήγαν στον αδελφό του:
-Θα σε παρακαλέσουμε να πεις στο βασιλιά μας, άλλη φορά να μην εξευτελίσει έτσι τη φήμη και το βασιλικό του στέμμα! Αυτό κι αυτό έκανε στο δρόμο που πηγαίναμε…
Κι εκείνος ο καημένος κάποια στιγμή το μετέφερε στον αδελφό του, ο οποίος όμως τον κατσάδιασε για την απερισκεψία και την ανοησία του και τον έδιωξε κακήν κακώς από κοντά του.

Ξέχασα να σας πω ότι ο βασιλιάς αυτός είχε τη συνήθεια, όταν επρόκειτο να τιμωρήσει κάποιον με θάνατο, να στέλνει έξω από το σπίτι του έναν αγγελιαφόρο, για να τον ειδοποιεί με τη σάλπιγγα. Έτσι όποιος άκουγε τον ήχο της σάλπιγγας έξω από την πόρτα του γνώριζε ότι την επόμενη μέρα δε θα ζούσε.
Όταν λοιπόν βράδιασε, ο βασιλιάς έστειλε τον αγγελιαφόρο με τη σάλπιγγα να σαλπίσει έξω από την πόρτα του αδελφού του. Μόλις εκείνος άκουσε τη σάλπιγγα του θανάτου, τρομοκρατήθηκε. Όλη τη νύχτα την πέρασε ξάγρυπνος, μέσα στην αγωνία και την απελπισία! Και ταυτόχρονα, προσπάθησε όπως όπως να τακτοποιήσει όλα τα θέματα του σπιτιού του, ώστε να είναι έτοιμος για ό,τι θα ακολουθούσε.
Όταν ξημέρωσε, φόρεσε όπως και όλα τα μέλη της οικογένειάς του – η γυναίκα και τα παιδιά του – μαύρα, πένθιμα ρούχα κι αμέσως μετά πήγε στον αδελφό του το βασιλιά, κλαίγοντας και στενάζοντας για το τρομερό κακό που τον περίμενε.

Μόλις τον είδε ο βασιλιάς να κλαίει έτσι, τον κάλεσε ιδιαιτέρως, σε κάποιο δωμάτιο.
- Βρε άνθρωπε ανόητε και απερίσκεπτε! του είπε. Εάν εσύ φοβήθηκες τόσο πολύ από τη σάλπιγγα του θανάτου και τον αδελφό σου, που είναι άνθρωπος σαν και σένα και που απέναντί του σε τίποτα δεν έσφαλες ούτε είσαι ένοχος για κάτι, πώς μπόρεσες να κατηγορήσεις εμένα, που ασπάστηκα με ταπείνωση τους αγγελιαφόρους του Θεού μου;
Εκείνοι, βρε, μου υπενθυμίζουν τον θάνατο και τη φοβερή κρίση του Θεού, πολύ περισσότερο από όσο η σάλπιγγα αυτή! Διότι άνθρωπος είμαι κι εγώ κι έχω κάνει πολλά λάθη στη ζωή μου και μεγάλες αμαρτίες ενώπιον του Θεού. Ησύχασε λοιπόν. Μόνο την ανοησία σου ήθελα να σου δείξω και γι’ αυτό σε τρόμαξα με τη σάλπιγγα.
- Συγχώρεσε σε με, αδελφέ μου, που τόσο απερίσκεπτα σε κατέκρινα, του απάντησε ανακουφισμένος εκείνος.
-Εντάξει, αδελφέ μου, σε συγχωρώ. Αλλά σε λίγο θα διαπιστώσεις και μόνος σου την ανοησία εκείνων που σε παρακίνησαν να έρθεις και να μου πεις αυτά τα πράγματα.

Και αφού με τον τρόπο αυτό τον καθησύχασε και τον συνέτισε, τον άφησε να πάει στο σπίτι του. Κατόπιν πρόσταξε τους τεχνίτες του να φτιάξουν τέσσερα ξύλινα κιβώτια. Τα δύο από αυτά τους είπε και τα κάλυψαν ολόκληρα με φύλλα χρυσού, τα γέμισαν με δυσώδη οστά και τα σκέπασαν με επίχρυσο καπάκι.
Τα άλλα δύο τα άλειψαν εξωτερικά με πίσσα, τα γέμισαν με πολύτιμες πέτρες, μαργαριτάρια και άλλα πολύτιμα αντικείμενα και αρώματα και τα τύλιξαν με ένα τρίχινο πλεκτό από μαλλί γίδας.
Ύστερα κάλεσε τους άρχοντες και τους φίλους τους, εκείνους δηλαδή που τον είχαν κατακρίνει, επειδή γονάτισε μπροστά στους ανθρώπους του Θεού. Έβαλε λοιπόν μπροστά τους όλα τα κιβώτια και τους ζήτησε να εκτιμήσουν την αξία αυτών που ήταν επικαλυμμένα με φύλλα χρυσού και των άλλων, που είχαν την επίστρωση πίσσας.
Εκείνοι βέβαια του απάντησαν ότι τη μεγαλύτερη αξία την έχουν τα κιβώτια που ήταν επενδυμένα εξωτερικά με φύλλα χρυσού, πιστεύοντας ότι μέσα τους κρύβονταν θησαυροί, πολύτιμα πράγματα και πολυτελή υφάσματα, ενώ για τα άλλα, που ήταν αλειμμένα με πίσσα, είπαν ότι δεν είχαν καμμία αξία.

- Ήξερα πολύ καλά τι θα λέγατε! τους απάντησε ο βασιλιάς. Μόνο που κάνατε λάθος… Διότι ποτέ δεν πρέπει να κρίνουμε ένα πράγμα ή άνθρωπο από αυτό που εκ πρώτης όψεως βλέπουμε, αλλά πρέπει προηγουμένως να εξετάζουμε το εσωτερικό του, εάν είναι άξιο τιμής ή περιφρόνησης.
Οι άρχοντες τον άκουγαν με απορία: «Τί να εννοούσε, άραγε;».
- Ανοίξτε τα χρυσά κιβώτια! πρόσταξε τους υπηρέτες του.

Και μόλις εκείνοι άνοιξαν τα κιβώτια, ξεχύθηκε από μέσα τους μια ανυπόφορη δυσωδία. Παραξενεμένοι οι αυλικοί πλησίασαν κοντά και διαπίστωσαν πως το περιεχόμενο ήταν πράγματι απωθητικό και αξιοκαταφρόνητο.
- Έτσι ακριβώς μοιάζουν κι εκείνοι που είναι ντυμένοι με ωραία και ακριβά ρούχα και υπερηφανεύονται για τη μεγάλη τους περιουσία και για τη δόξα τους, ενώ η καρδιά τους είναι γεμάτη από έργα πονηρά, αμαρτωλά και βρόμικα, είπε με νόημα ο βασιλιάς.
Αμέσως μετά πρόσταξε ν’ ανοίξουν και τα κιβώτια που ήταν αλειμμένα με πίσσα. Όταν τα άνοιξαν, μία εξαίσια ευωδία πλημμύρισε το δωμάτιο και, πλησιάζοντας οι αυλικοί του, διαπίστωσαν ότι περιείχαν πολύτιμα πράγματα, ακριβά και σπάνια.
- Ξέρετε με τι μοιάζουν αυτά τα κιβώτια; συνέχισε ο βασιλιάς. Με εκείνους τους δύο ταπεινούς ανθρώπους, που ήταν ντυμένοι προχθές με σκισμένα ρούχα, που τα μάγουλά τους ήταν ζαρωμένα και τα πρόσωπά τους χλωμά από την άσκηση και τους κόπους. Κι εσείς τους είδατε και αμέσως με κατακρίνατε, επειδή τους έβαλα μετάνοια.
Όμως εγώ, αντιλαμβανόμενος με τα μάτια της ψυχής την καθαρότητα και τη λαμπρότητα των ψυχών τους, που ήταν άγιες και γι’ αυτό πολυτιμότερες και από το στέμμα μου και από τη βασιλική μου δόξα, ώστε όλα μου τα μεγαλεία να είναι μπροστά τους ένα μηδενικό, τους πλησίασα ταπεινά ζητώντας την ευλογία τους.
Μ’ αυτό τον τρόπο τους δίδαξε ο σοφός βασιλιάς ότι δεν πρέπει ποτέ να κρίνουν την αξία του κάθε πράγματος και του κάθε ανθρώπου από τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά, αλλά μονάχα από τα εσωτερικά του γνωρίσματα.
Παρόμοια να κάνουμε λοιπόν κι εμείς και να τιμούμε τους δούλους του Θεού, διότι όλοι είναι αδελφοί Του. Και να μην ξεχνάμε ποτέ πως ο Θεός την Ημέρα της Κρίσεως δεν θα εξετάσει κανενός την όψη, όπως είπε και ο προφήτης Σαμουήλ, όταν εξέλεξε για βασιλιά τον Δαβίδ.
Ο Θεός, όπως και τώρα, έτσι και τότε θα ερευνήσει την καρδιά του ανθρώπου. Και τότε θα δοξασθούν οι ταπεινοί, οι περιφρονημένοι, οι περιγελόμενοι, οι διωγμένοι για τη θεία δικαιοσύνη, οι πτωχοί στο πνεύμα, εκείνοι δηλαδή που πιστεύουν ότι τα έργα τους είναι ελεεινά και άχρηστα, εκείνοι που επιθυμούν να εφαρμόζεται στον κόσμο η θεία δικαιοσύνη καθώς και όλοι όσους εμακάρισε ο Κύριος. Τότε θα λάμψουν όλοι οι περιφρονημένοι, αυτοί για τους οποίους πίστευαν πως ήταν το σκουπίδι της κοινωνίας.
Τα ανόητα και περιφρονημένα του κόσμου θα ντροπιάσουν τα σοφά. Τα μικρά και αδύνατα θα ντροπιάσουν τα δήθεν ισχυρά. Γι’ αυτό λέει ο Σωτήρας μας πως οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι.
Εκείνοι οι οποίοι θεωρούνται από εμάς ασήμαντοι και αποτυχημένοι, εάν σ’ αυτή τη ζωή προσεύχονται στον Θεό με όλη την καρδιά τους, στη βασιλεία των ουρανών θα λάμπουν περισσότερο και από τον ήλιο! Ενώ οι βασιλείς του κόσμου και οι δυνατοί της γης, εάν δεν πιστέψουν στο Θεό, θα παρουσιαστούν ενώπιόν Του γυμνοί από αρετές και τελευταίοι απ’ όλους. Και αυτή την αντιστροφή των πραγμάτων μαζί με όλα αυτά τα εκπληκτικά γεγονότα θα τα δούμε όλοι μας να συμβαίνουν, διότι ο Θεός είναι δίκαιος και η δικαιοσύνη Του μένει στον αιώνα.

Πηγή: Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα σελ, 76-82, Εκδόσεις Άθως

Αναδημοσίευση από: Ομοθυμαδόν

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Το νοικοκυριό και η χριστιανική ανατροφή του παιδιού

-Γέροντα , πώς μπορεί μια νοικοκυρά να ρυθμίση τις δουλειές της, ώστε να έχη χρόνο και για προσευχή; Τι αναλογία δηλαδή πρέπει να υπάρχη ανάμεσα στην εργασία και στην προσευχή;

-Οι γυναίκες συνήθως δεν έχουν μέτρο στις δουλειές τους. Θέλουν συνέχεια να ανοίγουν δουλειές. Ενώ έχουν πολλή καρδιά και θα μπορούσαν να κάνουν πολύ καλό νοικοκυριό στην ψυχή τους, ξοδεύουν την καρδιά τους σε ασήμαντα πράγματα. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα ποτήρι με ωραία σχέδια, με γραμμές κ.λ.π. Και αν δεν είχε γραμμές, την δουλειά του πάλι θα την έκανε. Εκείνες όμως πάνε στο κατάστημα και αρχίζουν: «Όχι, τις θέλω μέχρι εκεί τις γραμμές, όχι έτσι, όχι αλλιώς». Και αν έχη και κανένα λουλούδι, ε, τότε είναι που σκιρτά η καρδιά! Έτσι η γυναίκα καταστρέφει όλη τη δυναμικότητά της. Σπάνια θα βρης κανέναν άνδρα να δώση προσοχή σε κάτι τέτοια. Και αν ένα πορτατίφ είναι λ.χ. είναι καφέ η μαύρο, ούτε που το προσέχουν οι άνδρες. Αλλά η γυναίκα θέλει κάτι όμορφο, χαίρεται, δίνει ένα κομμάτι της καρδιάς της σε αυτό, άλλο κομμάτι σε κάτι άλλο, οπότε τι μένει για τον Χριστό; Τα χασμουρητά από την κούρασή της στην ώρα της προσευχής

Όσο απομακρύνεται η καρδιά της γυναίκας από τα όμορφα, τόσο πλησιάζει τον Χριστό. Και όταν η καρδιά δοθή στον Χριστό, τότε έχει μεγάλη δύναμη! Είδα μια ψυχή αυτές τις μέρες που έχει αφεθή τελείως στον Θεό. Βλέπεις να καίη μέσα της μια γλυκιά φλόγα! Τα πάιρνη όλα στα ζεστά. Ήταν τελείως κοσμική, αλλά είχε καλή διάθεση και κάποια στιγμή τινάχθηκε η σπίθα μέσα της. Χρυσαφικά, λούσα, όλα τα πέταξε. Τώρα ζη με μια απλότητα! Αγωνίζεται, κάνει δουλειά πνευματική. Με τι θυσία κινείται! Ζήλεψε τους Αγίους με την καλή έννοια. Τι κομποσχοίνι, τι νηστείες κάνει, τι Ψαλτήρι διαβάζει!...Φοβερό! Αυτή τρέφεται με την άσκηση τώρα.

- Γέροντα, μία μητέρα μου είπε: «Είμαι αδύναμη σωματικά και κουράζομαι πολύ. Ούτε τις δουλειές προλαβαίνω να κάνω, ούτε μου μένει χρόνος για προσευχή».

-Να απλοποιήση την ζωή της, για να της μένη χρόνος και για προσευχή. Με την απλότητα μια μητέρα μπορεί να κάνη πολλή προκοπή. Αν μια μάνα έχει απλοποιήσει τη ζωή της, αλλά κοπιάζει, γιατί έχει πολλά παιδιά, δικαιούται να πη «κουράζομαι». Αν όμως χάνη το χρόνο της κοιτάζοντας πώς θα παρουσιάση τακτοποιημένο το σπίτι της στους ξένους, τότε τι να πη κανείς; Μερικές μητέρες, για να τα έχουν όλα τακτοποιημένα στο σπίτι, περιορίζουν ασφυκτικά τα παιδάκια και δεν τα αφήνουν να μετακινήσουν μια καρέκλα ή ένα μαξιλάρι. Τους επιβάλουν στρατιωτική πειθαρχία, και έτσι τα παιδιά, ενώ γεννιούνται κανονικά, μεγαλώνουν δυστυχώς βλαμμένα. Ένας μυαλωμένος άνθρωπος, αν δη σε ένα σπίτι που έχει πολλά παιδιά όλα τα πράγματα στην θέση τους, θα βγάλη συμπέρασμα ότι ή τα παιδιά είναι βλαμμένα ή η μάνα είναι βάρβαρη και επιβάλλει στρατιωτική πειθαρχία. Υπάρχει φόβος στην ψυχή των παιδιών, γιʼ αυτό πειθαρχούν. 

Μια φορά είχα πάει σε ένα σπίτι με πολλά παιδιά. Πόση χαρά μου έδωσαν αυτά τα παιδάκια με τις παιδικές αταξίες τους, που χαλούσαν την κοσμική τάξη-το κάθε πράγμα στην θέση του. Αυτό είναι η μεγαλύτερη αταξία, που κουράζει πολύ τον σημερινό άνθρωπο. Παλιά δεν υπήρχαν πνευματικά βιβλία , για να βοηθηθούν οι μητέρες με την μελέτη. Τώρα υπάρχουν ένα σωρό Πατερικά, ένα σωρό μεταφράσεις, αλλά δυστυχώς οι περισσότερες μητέρες ή ασχολούνται με κάτι χαζά ή εργάζονται, για να τα βγάλουν πέρα. Η μάνα καλύτερα είναι να ασχολήται με την ανατροφή των παιδιών, παρά να καταπιάνεται σχολαστικά με το νοικοκυριό, με τα άψυχα πράγματα. Να τους μιλάη για τον Χριστό, να τους διαβάζη βίους Αγίων. Παράλληλα να ασχολήται και με το ξεσκόνισμα της ψυχής της , για να λαμποκοπάη πνευματικά. Η πνευματική ζωή της μητέρας θα βοηθήση αθόρυβα και τις ψυχές των παιδιών της .Έτσι και τα παιδιά θα ζουν χαρούμενα, και εκείνη θα είναι ευτυχισμένη ,γιατί μέσα της θα έχη τον Χριστό. Αν η μάνα δεν ευκαιρή ούτε ένα «Τρισάγιο» να πη, πώς θα αγιασθούν τα παιδιά της;

- Και όταν, Γέροντα, μια μάνα έχη πολλά παιδιά και πολλές δουλειές;
- Όταν κάνη τις δουλειές στο σπίτι, δεν μπορεί συγχρόνως να προσεύχεται; Εμένα η μητέρα μου μου έμαθε να λέω την ευχή. Όταν σαν παιδιά κάναμε καμμιά αταξία και πήγαινε να θυμώση, την άκουγα που έλεγε: « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν έβαζε το ψωμί στο φούρνο έλεγε: « Εις το όνομα του Χριστού και της Παναγίας». Και όταν ζύμωνε και όταν μαγείρευε, πάλι έλεγε συνέχεια την ευχή. Έτσι αγιαζόταν και το ψωμί και το φαγητό που έκανε, αγιάζονταν και αυτοί που το έτρωγαν. Πόσες μητέρες που είχαν αγία ζωή είχαν και αγιασμένα παιδιά! Να, η μητέρα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη. Ακόμα και το γάλα αυτής της ευλογημένης μάνας, που θήλαζε ο Γαβριήλ –το κατά κόσμον όνομα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη ήταν ασκητικό! Είχε αποκτήσει δύο παιδιά και ύστερα ζούσαν με το σύζυγό της εν παρθενία, αγαπημένοι σαν αδέλφια. Είχε ασκητικό πνεύμα από μικρή, γιατί είχε αδελφή μοναχή ,ασκήτρια,την οποία επισκεπτόταν και αργότερα με τα παιδιά της . Ο πατέρας του Γαβριήλ ήταν και αυτός ευλαβής και ασχολούνταν με το εμπόριο, γι αυτό τον περισσότερο καιρό τον περνούσε στα ταξίδια. Αυτό έδινε την ευκαιρία στην μητέρα του να ζη απλά, να μη «μεριμνά και τυρβάζη περί πολλά», να τον παίρνη μαζί της και να αγρυπνή με άλλες γυναίκες πότε στις σπηλιές και πότε στα εξωκκλήσια. Γι αυτό μετά έφτασε σε τέτοια μέτρα αγιότητος.Η ευλάβεια της μητέρας έχει μεγάλη σημασία. Αν η μητέρα έχει ταπείνωση, φόβο Θεού, τα πράγματα μέσα στο σπίτι πάνε κανονικά. Γνωρίζω νέες μητέρες που λάμπει το πρόσωπό τους , αν και δεν έχουν από πουθενά βοήθεια. Από τα παιδιά καταλαβαίνω σε τι κατάσταση βρίσκονται οι μητέρες.

Αναδημοσίευση από: Ορθόδοξη Γυναίκα

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Τα τρία δέντρα


Είναι μια φαινομενικά απλοϊκή ιστορία. Ένα παραμύθι. Έχει όμως ένα βαθύ και μεγάλο δίδαγμα.

Ήταν μια φορά σ' ένα δάσος τρία δέντρα.
Το καθένα από αυτά είχε για τον εαυτό του έναν οραματισμό - μια προοπτική.

Το πρώτο επιθυμούσε να αξιωθεί να γίνει κάποια στιγμή ένα πολύτιμο μπαούλο• ξυλόγλυπτο• όμορφα σκαλισμένο, που μέσα του θα φυλάσσεται ένας πολύτιμος θησαυρός. Αυτό ήταν το όραμα του και η προοπτική του.

Το δεύτερο δένδρο ήθελε να αξιωνόταν να γίνει στα χέρια ενός καλού ναυπηγού ένα μεγάλο καράβι• γερό σκαρί' όμορφο, μεγαλόπρεπο- που θα μετέφερε βασιλιάδες και επίσημα πρόσωπα• που θα έκανε ταξίδια υψηλών προσώπων.

Το τρίτο δένδρο έλεγε ότι το μόνο που θα ήθελε ήταν να είχε γίνει το πιο ψηλό και πιο δυνατό δένδρο του δάσους• έτσι ώστε οι άνθρωποι, που θα βλέπουν το ύψος του στην κορυφή του λόφου, να σκέπτονται τον Ουρανό και τον θεό.

Όμως πέρασαν τα χρόνια. Και τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως αλλιώς.
Πήγαν υλοτόμοι.

Και έκοψαν το πρώτο δένδρο. Και ενώ σχεδίαζε και ποθούσε να γίνει όμορφο ξυλόγλυπτο μπαούλο για θησαυρούς, ο ξυλουργός το έκαμε δοχείο για την τροφή των ζώων παχνί για τα άχυρα των ζώων.

Το δεύτερο δένδρο, που ήθελε να γίνει ωραίο καράβι, για να μεταφέρει βασιλιάδες, έγινε ένα μικρό ψαροκάικο, που τόχαν φτωχοί ψαράδες να ψαρεύουν.

Το τρίτο δένδρο, που ήθελε να μείνει το ψηλότερο του δάσους το έκοψε κάποιος ξυλοκόπος και το έβαλε στην αποθήκη του.

Περνούσαν χρόνια. Και τα δέντρα, απογοητευμένα από την εξέλιξη των πραγμάτων, ξέχασαν ακόμα και τα όνειρά τους.

Όμως κάποια μέρα ένας άνδρας και μια γυναίκα ήλθαν στον στάβλο, που ήταν εκείνο το ξύλινο παχνί με τα άχυρα και εκεί η γυναίκα γέννησε ένα αγοράκι και το τοποθέτησαν στο παχνί που είχε φτιαχτεί από το πρώτο δένδρο. Ήταν ο Ιωσήφ και η Παναγία Θεοτόκος. Και απόθεσαν σ' εκείνο το ξύλινο παχνί όχι απλώς διαμάντια και χρυσάφια, αλλά τον ίδιο τον θεό, που είχε γίνει άνθρωπος για μας. Έτσι αξιώθηκε αυτό το παχνί, η φάτνη, να δεχτεί μέσα της το θησαυρό των θησαυρών, τον ίδιο τον Θεό.

Στο μικρό ψαροκάικο -που είχε γίνει από το δεύτερο δένδρο- μετά από χρόνια μπήκαν κάτι ψαράδες• ένας απ' αυτούς κουρασμένος ξάπλωσε να κοιμηθεί. Είχαν ανοιχθεί στη θάλασσα. Και ξέσπασε μια μεγάλη τρικυμία. Και το ψαροκάικο δεν ήταν αρκετά δυνατό για να κρατήσει. Οι άλλοι τότε ξύπνησαν εκείνον που κοιμόταν. Και εκείνος τότε σηκώθηκε. Και διέταξε την φουρτουνιασμένη θάλασσα: «Σιώπα• πεφίμωσο». Και η θάλασσα ειρήνεψε αμέσως. Ήταν ο Χριστός μαζί με τους μαθητές του στη λίμνη Γεννησαρέτ. Έτσι και το δεύτερο δένδρο, που είχε φιλοδοξήσει να γίνει μεγάλο πλοίο, που θα μετέφερε υψηλά πρόσωπα και βασιλιάδες, αξιώθηκε να μεταφέρει τον βασιλέα των βασιλέων, τον ίδιο τον Χριστό με τους μαθητές Του!

Και το τρίτο δένδρο, που ήταν στην αποθήκη του ξυλουργού, μια μέρα το πήραν και έκαναν ένα σταυρό' Και σ' αυτόν τον σταυρό σταύρωσαν τον Χριστό. Έτσι το δένδρο αυτό έγινε πω ψηλό από ό,τι είχε επιθυμήσει. Έφθασε στον ουρανό και στον θεό! Έγινε, όπως λέμε σε ένα τροπάριο, ουρανού Ισοστάσιο.

Τελικά, το κάθε ένα από τα δένδρα της ιστορίας μας απόκτησε όχι μόνο αυτό που ήθελε και ποθούσε, αλλά ασυγκρίτως περισσότερα• όχι όμως με τον τρόπο που φανταζόταν και σχεδίαζε.
Η ιστορία αυτή μας λέει:
Δεν γνωρίζουμε ποιο είναι το θέλημα του θεού για μας. Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι εκείνο που μας ετοιμάζει ο Θεός, είναι πάντα προτιμότερο και ωφελιμότερο για μας.

Εμείς πρέπει να κάνουμε όνειρα. Για το καλό. Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε και ότι τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως εμείς θα θέλαμε. Και ότι ο Θεός οικονομεί και γίνονται καλύτερα από ό,τι εμείς φανταζόμαστε.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ας έχουμε πίστη. Πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

Οταν ένας νέος ροκάς ανακαλύπτει ότι ο Παπάς τελικά δεν είναι εξωγήινος

Πριν χρόνια, όταν χειροτονήθηκα, είχα στην Αθήνα μια συζήτηση με ένα παλικάρι ροκά-μεταλά που είχε αναζητήσεις. Ήταν μια φοβερή κουβέντα που δεν κάνεις ούτε καν στα πιο τρελά σου όνειρα με ανθρώπους «της Εκκλησίας», ξέρετε τους ανθρώπους των τύπων «απ’έξω κούκλα και από μέσα πανούκλα».

Φτάσαμε στο θέμα της μουσικής και η κουβέντα πήρε φωτιά όπως καταλαβαίνετε. Όταν λοιπόν του είπα ότι έπαιζα πιάνο από μικρός, και είχα πολλά ακούσματα από λαϊκά μέχρι ροκ άρχισε να γουρλώνει τα μάτια του. Ενώ λοιπόν η κουβέντα ξεκίνησε με Μανώλη Χιώτη , Χατζηδάκη, Yanni και Σπανουδάκη φτάσαμε στους Scorpions, κλπ. Το παλικάρι τα είδε όλα στην κυριολεξία και αναφώνησε «Τι λες ρε πάτερ! Σοβαρά μιλάς;;;;;»
Του υπενθύμισα λοιπόν ότι και εμείς οι παπάδες ήρθαμε στον κόσμο όπως όλοι οι άνθρωποι, παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά με playmobil και playstation, φάγαμε παίζοντας τα γόνατα μας στις πλατείες , και παλεύαμε στα κύματα της ζωής, μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή να γίνει πραγματικότητα ο κρυμμένος μας πόθος, με τη βοήθεια του Θεού να ενδυθούμε την Ιεροσύνη του Κυρίου, σε μια διακονία που ούτε οι άγγελοι έχουν, αλλά δόθηκε σε ανθρώπους.

Κάναμε πολλές συζητήσεις. Τελικά πήγε και εξομολογήθηκε σε έναν φίλο ιερέα. Η πρώτη του εξομολόγηση έγινε μετά δακρύων και κράτησε αρκετή ώρα. Όταν τον ρώτησα πως βίωσε την εξομολόγηση, μου απάντησε ότι ήταν σαν να ένιωθε ότι πρόδωσε κάποια αγάπη και τώρα τη θέλει πίσω. Του απάντησα ότι βρίσκεται σε σωστό δρόμο και να συνεχίσει έτσι με τη βοήθεια του Κυρίου.

Τελικά, διαπίστωσε ότι ο εξομολόγος δεν ήταν εξωγήινος, αλλά ο ιερέας-πατέρας που με τη διαχείριση της χάριτος τον οδηγεί σιγά σιγά στον δρόμο της θεραπείας, με προορισμό την σωτηρία της ψυχής.Η εξομολόγηση δεν ήταν τελικά κάποιο «μαστίγωμα» αλλά μια αγκαλιά της χάριτος.

Αγαπητά μου παιδιά, μην φοβάστε την εξομολόγηση και τους ιερείς. Δείτε το ότι είμαστε οι γιατροί με τα μαύρα. Ελάτε στην Εκκλησία έστω με προβληματισμούς και αμφισβητήσεις και θα βρείτε τον κρυμμένο θυσαυρό στα βάθυ της καρδιά σας με την βοήθεια του Κυρίου. Ελάτε να δείτε, να ψάξετε εκεί που πήρατε το Άγιο βάπτισμα , και μέσα σε αυτή την σιωπή της αναζήτησης θα ανατείλει ο ήλιος της δικαιοσύνης Χριστός ώστε να φωτίσει την ύπαρξη σας. Στην Εκκλησία τα ερωτήματα θα γίνουν απαντήσεις.

Οι ιερείς δεν είμαστε εξωγήινοι ούτε εξωκοσμικά όντα. Προσπαθούμε να είμαστε πιστοί μαθητές του Χριστού γιατί μας δόθηκε η παρακαταθήκη στο δρόμο της διακονίας των Αποστόλων και αυτή την αποστολή θα την πάμε μέχρι τέλους ένεκεν του Ονόματος Του.

π . Σπυρίδων Σκούτης

Αναδημοσίευση από: Βήμα Ορθοδοξίας

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

Άγιος Αύδακτος και Καλλισθένη η θυγατέρα του


Eις τον Aύδακτον.
Ξίφει θανὼν, Αὔδακτε Μάρτυς Κυρίου,
Σὺν Μάρτυσι ζῇς καὶ Θεὸν ζῶντα βλέπεις.

Eις την Kαλλισθένην.
Θεοῦ θεωρεῖ κάλλος ἡ Καλλισθένη,
Οὗπερ τὸ θεῖον εἶχεν εἰς σκέπην σθένος.

Βιογραφία
Ο Αύδακτος (ή Άδαυκτος) ήταν από την Έφεσο και είχε τιμηθεί από τον Μαξιμίνο έπαρχος, διότι ήταν πολύ συνετός και πλούσιος. Επειδή όμως ο Μαξιμίνος ζήτησε την κόρη του Καλλισθένη για γυναίκα του, ο Αύδακτος δεν θέλησε να τη δώσει σ' έναν ειδωλολάτρη. Γι' αυτό άρπαξαν τα υπάρχοντα του και τον εξόρισαν στη Μελιτινή, όπου τον αποκεφάλισαν. Η δε κόρη του Καλλισθένη, αφού κουρεύτηκε και φόρεσε ανδρικά ρούχα, κρυβόταν κάπου στη Νικομήδεια.

Ύστερα από οκτώ χρόνια πήγε στη Θράκη. Εκεί έμενε κοντά σε μια οικογένεια, που είχε κόρη με άρρωστους τους οφθαλμούς. Η Καλλισθένη τη θεράπευσε και οι γονείς ζητούσαν να την παντρέψουν με τη θεραπευμένη κόρη τους. Τότε η Καλλισθένη φανέρωσε την αλήθεια γι' αυτή και όλοι μαζί αφού δόξασαν τον Θεό, έφυγε.

Τότε γνωρίστηκε με την αδελφή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνστάντια και κατάφερε όχι μόνο να πάρει πίσω την περιουσία του πατέρα της, αλλά και να μεταφέρει το λείψανο του Άγιου πατέρα της από τη Μελιτινή στην Έφεσο, όπου έκτισε Ναό στο όνομά του και εναπόθεσε το άγιο λείψανό του. Έτσι Αποστολικά αφού έζησε το υπόλοιπο της ζωής της η Καλλισθένη, απεβίωσε ειρηνικά.

Η μνήμη του Αγίου Αυδάκτου και της Οσίας Καλλισθένης, τιμάται στις 4 Οκτωβρίου.

Αναδημοσίευση από: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Ο Άγιος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής

Ο Θαυμαστός και εξαίσιος αυτός Ιωάννης καταγόταν από το χωριό Λαμπαδού ή Λαμπαδιστός κοντά στα σημερινά χωριά Μιτσερό και Γαλάτα. Ο πατέρας του ήταν ιεράς και ονομαζόταν Κυριάκος και η μητέρα του ονομαζόταν Άννα. Και οι δυο γονείς του ήταν πολύ ευσεβείς χριστιανοί. Δεν είχαν άλλο παιδί γι΄αυτό και φρόντισαν να μάθει τα ιερά γράμματα και να έχει χριστιανική μόρφωση.

Όταν ενηλικιώθηκε, οι γονείς του τον πάντρεψαν με νέα κόρη πλουσίων γονέων. Όμως ο Ιωάννης προτιμώντας την παρθενία και την ολική αφοσίωσή του στον Θεό, απέφευγε να εκτελεί τα συζυγικά του καθήκοντα. Ο δε πενθερός του ο οποίος ήταν δολιόφρωνας και φθονερός, προσκάλεσε κάποιο Μάγο και αφού κατασκεύασε με μαγική τέχνη δηλητήριο, το έβαλε στο πιάτο με το ψάρι που επρόκειτο να φάει ο Ιωάννης. Και έτσι τυφλώθηκε. Ο Ιωάννης ο Λαμπαδιστής υπέμεινε με καρτερία και χωρίς παράπονο τη φοβερή αυτή δοκιμασία. Συγχώρησε αυτούς που τον τύφλωσαν, παρηγόρησε τους γονείς του, και αφιέρωσε τη ζωή του στο Θεό.

Ο ωραίος σαν άγγελος, ο αγνός στη ψυχή και το σώμα έφηβος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής, συμπλήρωσε το 18 έτος της ηλικίας του, φέροντας το ακάνθινο στεφάνι της κακίας των ανθρώπων και τη στέρηση του φωτός των ματιών του. Αυτό όμως δεν τον ενόχλησε. Πήρε λοιπόν τον πιστό υπηρέτη του ως οδηγό, που και εκείνος ονομαζόταν Ιωάννης, και ανεχώρησε από την Λαμπαδού και ήλθεν στη κοιλάδα της Μαραθάσας και ίδρυσε ασκητήριο στη Μονή του Αγίου Ηρακλειδίου. Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι και ο Άγιος Ηρακλείδιος καταγόνταν από το χωριό του Ιωάννη, τη Λαμπαδού.

Η ιερή και αγνή ζωή του νεαρού ασκητή έλαμψε στη περιοχή εκείνη φωτίζοντας όλους τους ανθρώπους. Ο Ιωάννης ο Λαμπαδιστής υπέβαλε τον εαυτό του σε σκληρή ασκητική αγωγή. ζώντας μια αγγελική ζωή. Έζησε προσευχόμενος ακατάπαυστα, διδάσκοντας το λόγο του Θεού και κάνοντας το θέλημά του Θεού. Έζησε με νηστείες, αγρυπνίες, προσευχές, δεήσεις, και αγοθοεργίες. Έζησε διδάσκοντας σε όλους, μέσα από την αγία και άσπιλη ζωή του, πως είναι δυνατόν να ζήσουν όλοι κατά Χριστό, εάν το θελήσουν. Νήστευε συνεχώς και έτρωγε μόνο κάθε τριες ή τέσσερεις μέρες.

Ζώντας με αυτό το τρόπο, αξιώθηκε από τον Θεό να γίνει θαυματουργός. Ο Άγιος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής κοιμήθηκε στην νεαρή ηλικία των 22 ετών. Τρεις μέρες πριν κοιμηθεί, είδε τρεις γύπες (ατούς στα κυπριακά) να περιτριγυρίζουν από πάνω του, κατάλαβε ότι ήρθε ο ώρα να φύγει από αυτό τον κόσμο, προσευχήθηκε, και παρέδωσε τη ψυχή του στον Θεό. Το άγιο του λείψανο ενταφιάστηκε από τον ίδιο τον πατέρα του, έντιμα και με πολυτέλεια.

Ο Όσιος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής έζησε κατά τον δέκατο αιώνα. Ο Λεόντιος Μαχαιράς αναφέρει για τον Άγιο αυτό: «Και ο μέγας Ιωάννης ο Λαμπαδιστής, εις την Μαραθάσαν όπου διώχνει τα δαιμόνια. Αυτός ήτο διάκος εις την ενορίαν της Μαραθάσας».

Η μνήμη του Αγίου Ιωάννη του Λαμπαδιστή εορτάζεται στις 4 Οκτωβρίου.

Απολυτίκιο Αγίου Ιωάννη Λαμπαδιστή
Της Λαμπάδος το κλέος και Κυπρίων αγλάϊσμα και θαυματουργός όντως ώφθης, Ιωάννη Πατήρ ημών Όσιε. Νηστεία κατατήξας της σαρκός, άλόγους ενθυμήσεις πανσθενώς, όθεν χάριν ίαμάτων εξ ουρανού εδέξω, θεόπνευστε. Δόξα τω δεδωκότι σοι ίσχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι δόξα τω ένεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.

Αναδημοσίευση από: NOCTOC

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

Κατηχητική Οικογένεια Παναγίας Αγίας Νάπας - Κατηχητικά Σχολεία 2018-2019

«Αχ πόσο κακό μου κάνουν αυτά τα Κατηχητικά Σχολεία! Θα προτιμούσα να μην υπάρχουν! Αυτά μου κάνουν μεγάλη χαλάστρα. Αυτά οδηγούν τα παιδιά στους ιερούς ναούς.
Αυτά μαθαίνουν τα παιδιά να σέβονται τους γονείς. Αυτά τους μαθαίνουν να διαβάζουν το ευαγγέλιο. Αυτά τους μαθαίνουν να προσεύχονται, να εξομολογούνται και να κοινωνούν των αχράντων μυστηρίων. Αυτά μαθαίνουν στα παιδιά να ζουν αγνή ζωή, να έχουν καθαρή γλώσσα, αθώο βλέμμα, λαμπερό πρόσωπο και καρδιά γεμάτη από αγάπη και στοργή.
Αφανίστε τα κατηχητικά να ησυχάσω…..».

Τα λόγια αυτά έλεγε μια δαιμονισμένη γυναίκα την ώρα που την έπιανε κρίση και κτυπιόταν στο έδαφος και σπαρταρούσε σαν το ψάρι.

Εμείς όμως φωνάζουμε το αντίθετο: «Γονείς και διδάσκαλοι, βοηθήστε τα κατηχητικά σχολεία της εκκλησίας μας. Αυτά είναι τα κάστρα του Χριστού και οι πύργοι που ασφαλίζονται οι παιδικές ψυχές».

Η επίσημη έναρξη θα γίνει την Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018 στις 10:30π.μ με αγιασμό και θ’ ακολουθήσει μικρό κέρασμα και γνωριμία των παιδιών με τους κατηχητές.

ΠΑΤΕΡ....ΕΧΩ AIDS....!!! (Αναμνήσεις από την ιερατική μου διακονία...)

Πολλές φορές εμείς οι Ιερείς δυσκολευόμαστε να κυκλοφορήσουμε ελεύθερα μέσα στην κοινωνία. Ειδικά στην πρωτεύουσα τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα για τον κληρικό.
Περπατάς αμέριμνος στους δρόμους και συχνα ακούς σχόλια και ειρωνιες κατά του τιμημενου ράσου. 

Αρκετές φορες από την άκρη του ματιού σου βλέπεις απρεπεις χειρονομίες που "τυχαία" γίνονται κάθε φορά που περνά ένας κληρικό.

Τα πιο δύσκολα έρχονται όταν αναγκάζεσαι να μπεις μέσα σε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς .. Εκεί η πρόκληση ξεπερνά κάθε όρι.

Όμως ...σε όλες αυτές τις καταστάσεις... πρέπει να κρατήσεις με νύχια και με δόντια την ψυχραιμία σου...καθώς η όποια αντιδραση σου ενδεχομενως να προκαλέσει ακόμα πιο δυσάρεστες καταστάσεις και πιο βαριές στεναχώριες.

Αυτό αντιμετώπισα κι εγώ αρκετές φορές.

Μάλιστα μια φορά ενας νεαρός, μεσα σε ένα λεωφορείο, ήταν ιδιαίτερα προκλητικός...σαν να επιθυμούσε να στραφω προς το μέρος του και να διαμαρτυρηθώ.

Εγώ όμως κρατούσα σιωπή..με χαμηλωμένο το κεφάλι έλεγα την Ευχή του Κυρίου μας και παρακαλούσα να περάσει γρήγορα η ώρα προκειμένου να κατέβω στην δική μου στάση. 

Όταν επιτέλους κατέβηκα από το λεωφορείο είδα ότι ο νεαρός μέσα από το παράθυρο παρακολουθουσε προς τα πού θα κατευθυνθω. Εγώ εισήλθα, αρκετά στεναχωρημένος εις το εσωτερικό του Ναου μου (Αγ. Γεώργιος Ακαδημίας Πλάτωνος ).

Ένα απόγευμα και μετά από μερικές μέρες , διαπιστώνω ότι κάποιος με περίμενε έξω από το γραφείο. Πλησιάζοντας, είδα ένα πρόσωπο το οποίο είχα την εντύπωση ότι κάπου το είχα ξαναδεί .
Ξανακοίταξα και ....θυμήθηκα!!!

Ήταν ο νεαρός εκείνος...!!!

Αναρωτήθηκα μέσα μου..τι άραγε να θέλει;;;

Αφού τον προετρεψα να περάσει στο γραφείο, μου ζήτησε να πάμε σε έναν άλλο πιο ιδιαίτερο χώρο..
Του πρότεινα το Ιερό Εξομολογητηριο και δέχτηκε με ιδιαίτερη χαρά....
Όμως η αγωνία μου ολοένα και μεγαλωνε...
"Μα τι άραγε να θέλει μετά από την προσβλητική του συμπεριφορά εκείνη την ημέρα" ;;;
Αφού καθησαμε.. μου συστήθηκε...δίνοντας μου το χέρι του.

Μου λέει, ομιλωντας στον ενικό: "Δεν ήλθα να εξομολογηθώ...δεν το έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου...και δεν ξέρω αν θα το κάνω.... Απλά ήρθα να σου πω ένα συγγνώμη για την συμπεριφορά μου εκείνη την ημέρα στο λεωφορείο....αλλά δεν έφταιγα απόλυτα.... Ήμουν τόσο φορτισμένος ψυχολογικά ώστε ήθελα κάπου να ξεσπάσω.. και ήσουν εσύ ο... "τυχερός" ...!!!

Τον κοίταζα στα μάτια χωρίς να ομιλώ ..
Εκείνος συνεχισε ρωτώντας με: " Δεν θα με ρωτήσεις γιατί ήμουν τόσο φορτισμένος εκείνη την ημέρα;;"
Κούνησα αρνητικά το κεφάλι μου...θέλοντας να δω τις αντιδράσεις του...
Φάνηκε προβληματισμένος...και συνέχισε : Ούτε εγώ θα σου πω..αλλά θα στο γράψω σε ένα χαρτί, το οποίο και θα διαβάσεις μετά που θα φύγω.. Και θέλω αύριο τέτοια ώρα που θα ξαναελθω να έχεις αφήσει γραπτώς την δική σου απάντηση .".

Μου φάνηκαν τόσο περίεργα όλα αυτά...αλλά αποφάσισα να συμμετάσχω στο δικό του "παιχνίδι" ...
Έγραψε βιαστικά κάτι σε ένα χαρτί και αφου το άφησε επάνω στο μικρό τραπεζάκι, ανεχώρησε βιαστικά, χωρίς καν να χαιρετήσει....

Το άνοιξα και διάβασα : "πάτερ, είμαι φορέας του AIDS. Η πρώτη ημέρα που το έμαθα, ήταν η μέρα που σε συνάντησα στο λεωφορείο. Σου ζητώ συγγνώμη για την συμπεριφορά μου. Μετά από αυτο ισως να μην θελησεις να με ξαναδεχτεις.....αλλά πίστεψέ με έχω τόσο μεγάλη ανάγκη κάπου να ακουμπήσω. Περιμένω την απάντηση σου .." .

Η χαρά και στεναχώρια ..αρχισαν να παλεύουν μέσα μου...
Αμέσως ...στο ίδιο χαρτί του έγραψα την απάντηση ..." Τον ερχόμενον προς με, ου μη εκβαλλω έξω".
Το δίπλωσα και αφού το άφησα στο ίδιο σημείο ανεχώρησα κι εγώ, παρακαλώντας τους νεωκορους να μην μπουν μέσα στο εξομολογητηριο , έως ότου τους πω.

Την άλλη μέρα στάθηκα πίσω σε μια γωνιά του Ναού, που δεν ήμουν απόλυτα αντιληπτός... και περίμενα.
Όντως μετά από λίγο...τον είδα να μπαίνει βιαστικά στο μικρό δωματιακι, που ήταν κλεισμένο με τζαμαρία, και με λαχτάρα να ανοίγει το διπλωμένο χαρτί. 

Ξεκίνησε να το διαβαζει και διέκρινα ότι με το ένα του χέρι σκούπιζε τα μάτια του.
Σήκωσε το κεφάλι και άρχισε να κοιτά δεξιά και αριστερά, αναζητώντας προφανώς αυτόν που λίγες ημέρες πριν είχε προσβάλλει και που τώρα δέχεται να γίνει δικός του άνθρωπος. 

Τότε τον πλησίασα και αμέσως επεσε στην αγκαλιά μου ....κλαίγοντας.
Αυτό που ενοιωσα μέσα μου....δεν το έχω ζήσει ποτέ άλλοτε.
Ένας πληγωμένος νέος, που γνώριζε ότι επρόκειτο ενδεχομενως , να χάσει τη ζωή του εξαιτίας μιας απροσεξίας του.....
Ενας πληγωμένος ανθρωπος, που είχε καταστεί το μιασμα της οικογένειάς του, αναζητούσε αποκουμπι...βακτηρια...
Έψαχνε να βρει δύο αυτιά που θα τον ακούσουν.....δύο χέρια που θα τον αγκαλιάσουν.... μια καρδιά που θα τον αποδεχτεί...

Σας κούρασα.......αλλά θέλησα να μοιραστώ μαζί σας αυτή μου την εμπειρία για να παρακαλέσω να είμαστε όλοι μας και πρώτος εγώ, πολύ προσεκτικοί στις κρίσεις και κατακρισεις μας.
Ποτέ δεν ξέρουμε τι ακριβώς κουβαλάει μέσα της μια ψυχή...
Μη θέλουμε να σφετεριζομαστε εξουσίες που ανήκουν μόνο στον καρδιογνωστη Θεό.
Ο νεαρός φίλος μου ...μετά από δύο χρόνια νόσησε και πλέον βρίσκεται στα χέρια Εκείνου!!!!!
Όμως " έφυγε" έχοντας βιώσει την αληθινη και γνήσια αγάπη αλλά και την ζεστή αγκαλιά της Αγίας μας Εκκλησίας.
Καλό παράδεισο .....πονεμένε μου φίλε....!!!

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία (Σάββατο βράδυ προς Κυριακή) - Οκτώβριος 2018


Με ιδιαίτερη χαρά ανακοινώνουμε ότι στις 20 και 27 Οκτωβρίου 2018 - Σάββατο βράδυ προς Κυριακή - θα τελεστεί νυχτερινή Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία 9:00μ.μ - 00:30π.μ. στο ξωκλήσι του Αγίου Αρσενίου και Παϊσίου του αγιορείτου. Η πρόσκληση αυτή απευθύνεται αφενός σε όλους τους ευλαβείς πιστούς που λόγω της εργασίας τους (π.χ. αστυνομικούς, ιατρούς, νοσηλευτές, πυροσβέστες, στρατιωτικούς, κ.α.), αφετέρου δε και σε όσους για οποιοδήποτε άλλο λόγο, δεν έχουν την δυνατότητα να εκκλησιαστούν το πρωί της Κυριακής.

Η τοπική Εκκλησία ως φιλόστοργος μητέρα, γνωρίζοντας και κατανοώντας τα διάφορα αυτά κωλύματα, με αγάπη και ενδιαφέρον τελεί αυτή την ποιμαντική διακονία, ώστε να δοθεί σε όλους η ευκαιρία του εκκλησιασμού και της μετοχής όλων στα Θεία Μυστήρια.