Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Νυχτερινή Θεία Λειτουργία, κάθε Σάββατο στον Άγιο Επιφάνιο


Συνεχίζεται κάθε Σάββατο βράδυ προς Κυριακή από τις 9:00μ.μ - 00:30π.μ. να τελείται η Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία στο ξωκλήσι του Αγίου Επιφανίου στη Αγία Νάπα δρόμο κάβο Γκρέκο για τους εργαζομένους και όσους δεν έχουν την δυνατότητα να εκκλησιαστούν το πρωί της Κυριακής.

Μὲ τὸ μέτρο ποὺ κρίνεις θὰ κριθεῖς, γι΄αὐτὸ μὴ κρίνεις κανέναν!

Δυστυχῶς, πέφτουμε συχνὰ στὴν ἁμαρτία τῆς κατακρίσεως. Θὰ μποροῦσα νὰ τὴν κατατάξω στὴν κυριότερη ἁμαρτία ποὺ μαστίζει τὴν κοινωνία καὶ ἰδιαιτέρως τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους. Ξεχνᾶμε ὅτι ὑπάρχει στὴν Γραφὴ ξεκάθαρη ἐντολὴ νὰ μὴν κρίνουμε κανέναν.

Ἀλλὰ ἂς ἑστιάσουμε στοὺς ἀνθρώπους «τῆς Ἐκκλησίας» ποὺ ὅπως εἴπαμε συνηθίζουμε νὰ κατακρίνουμε συνεχῶς, νὰ βάζουμε ἀριστεροὺς λογισμοὺς καὶ νὰ μὴν δικαιολογοῦμε τοὺς ἄλλους παρὰ μόνο τὸν ἑαυτό μας. (Πόσο τῆς Ἐκκλησία εἴμαστε τελικά;).

Γινόμαστε κριτὲς καὶ δικαστές, ρίχνουμε «τὸν λίθο τοῦ ἀναθέματος» καὶ ἔχουμε τὴν ἐντύπωση ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε οἱ καλοί, οἱ σωστοί, ὅτι σώζουμε καὶ ὅτι βαδίζουμε στὸν σωστὸ τὸν δρόμο.

Τὸ γεγονὸς ὅτι βάζουμε ἀριστεροὺς λογισμούς, ἀποδεικνύει μεγάλη πνευματικὴ ρηχότητα. Πολλοὶ Ἅγιοι, ὅπως ὁ πατὴρ Παΐσιος, τόνιζαν συχνά, ὅτι θὰ πρέπει νὰ μὴν σκανδαλιζόμαστε μὲ τὸ παραμικρό. Δηλαδὴ γιὰ παράδειγμα, βλέπουμε κάποιον νὰ...

γυρνάει τὰ ξημερόματα στὸ σπίτι του, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ρέπει πρὸς τὴν κατάκριση θὰ πεῖ ἀπὸ μέσα του, ἔρχεται ἀπὸ τὰ μπουζούκια καὶ ἀπὸ τὰ ξενύχτια, τί ἀλήτης. Ἀντιθέτως, ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος θὰ βάλει λογισμὸ ὅτι γυρνάει ἀπὸ μία ἀγρυπνία καὶ θὰ χαρεῖ γιὰ τὸν ἀδελφὸ ποὺ προσεύχεται καὶ ἀγωνίζεται. Θὰ πεῖ δηλαδή, ἔγινε ἀλήτης γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ὅπως εἶχε ἀναφέρει ὁ πατὴρ Πορφύριος.

Τὸ νὰ μὴ δικαιολογοῦμε τοὺς ἄλλους καὶ νὰ δίνουμε δίκιο μόνο στὸν ἑαυτό μας, εἶναι καὶ αὐτὸ πολὺ σοβαρό σφάλμα. Ανεξαιρέτως ὅλοι οἱ Ἅγιοι, ὑποστήριζαν ὅτι ἦταν οἱ χειρότεροι τῶν πάντων καὶ δὲν διανοοῦνταν νὰ κατακρίνουν καὶ νὰ βάλουν λογισμὸ ἐναντίον ὁποιουδήποτε, δεδομένου ὅτι βρίσκονταν σὲ χειρότερη πνευματικὴ κατάσταση. Ἔτσι μὲ τὸν τρόπο αὐτό, ἔθεταν τὸν ἑαυτὸ τοὺς κάτω ἀπὸ ὅλους καὶ ἀπέφευγαν τὴν κατάκριση.

Πρὶν κατακρίνουμε κάποιον, ἂς ἀναλογιστοῦμε τί πᾶμε νὰ πράξουμε. Ὅπως λέει ἡ Γραφή, «ποιὸς σὲ ἔβαλε κριτὴ τοῦ ἀδελφοῦ σου;», «μὲ τὸ μέτρο ποὺ κρίνεις θὰ κριθεῖς», «μὴ κρίνεις γιὰ νὰ μὴ κριθεῖς»...

Τέλος, εἶναι θὰ λέγαμε πνευματικὸς νόμος, ὅταν κατακρίνεις καὶ δὲν μετανοήσεις γιὰ αὐτὸ ποὺ κατέκρινες, σύντομα θὰ πέσεις καὶ ἐσὺ στὸ ἴδιο ἁμάρτημα, διότι ὁ Θεὸς παίρνει τὴν Χάρη του καὶ δὲν πορεύεσαι μὲ τὴν Εὐλογία του.

Καλὴ Μετάνοια νὰ ἔχουμε, μακρυὰ ἀπὸ κατάκριση...

Αναδημοσίευση από: Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Αγρυπνία, Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2012


Αγρυπνία στο Μοναστήρι της Παναγίας στη Αγία Νάπα θα τελεστεί το βράδυ της προσεχούς Παρασκευής 30 Νοεμβρίου Θ΄ αρχίσει στις 7:30μ.μ – 00:30π.μ

Ευχή στο σκήνωμα της Αγίας Ματρώνας της αόμματης

Η ψυχή σαν κερί ή σαν πυλός;


"Ο Θεός, καθώς λέγει η Γραφή, είναι ήλιος δικαιοσύνης, που με τις ακτίνες της καλοσύνης Του ομορφαίνει το σύμπαν. Η ψυχή πάλι, ανάλογα με την προαίρεσή της, γίνεται ή κερί, σαν φιλόθεη, ή πηλός, σαν φιλόυλη. Όπως λοιπόν ο πηλός, όταν εκτεθεί στον ήλιο, ξεραίνεται και το κερί μαλακώνει, το ίδιο κι η ψυχή. Εκείνη που είναι δοσμένη στα εγκόσμια και υλικά, όταν έλθει σ’ επαφή με τον Θεό, σκληραίνεται. Η φιλόθεη ψυχή όμως, όταν εκτεθεί στις φλογερές ακτίνες της θείας αγάπης, απαλύνεται, αποτυπώνει τους χαρακτήρες των Αγίων και γίνεται κατοικία Θεού."

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Πανήγυρη Αποστόλου Ανδρέα, 29-30 Νοεμβρίου


Πανήγυρις Ανδρέου του Πρωτοκλήτου στις 30 Νοεμβρίου  
Εσπερινός, Θεία Λειτουργία στο εξωκλήσι του Απόστολου  Ανδρέα στην Αγία Νάπα, κοντά στο ξενοδοχείο ADAMS

Ὁ Γέροντας Νίκων γιὰ τὴν προσευχὴ


Τὴν προσευχὴ δὲν μπορεῖ κανένας νὰ στὴν διδάξει, τὴν μαθαίνεις μόνος σου καὶ τὴν ὀμορφιὰ τῆς προσευχῆς καὶ τὰ ἀποτελέσματα τῆς προσευχῆς. Ὅ,τι καὶ νὰ σοὺ πεῖ ὁ ἄλλος, θὰ εἶναι λόγια ποῦ σου λέει κάποιος ἄλλος. Ὅταν ζήσεις ὅμως κάτι ἐσὺ προσωπικὰ τὰ ξέρεις ἀπὸ πρῶτο χέρι. Κανεὶς δὲν σοὺ μαθαίνει πῶς νὰ προσεύχεσαι, ὅπως κανεὶς δὲν σοὺ μαθαίνει πῶς νὰ βλέπεις, πῶς νὰ ἀκοῦς. Ξέρεις βλέποντας καὶ ἀκούγοντας καὶ ξέρεις τί ὀμορφιὰ ἔχει τὸ νὰ βλέπεις ὅταν βλέπεις. Ὅταν κλείνεις τὰ μάτια σου, ξέρεις πόσο ἄσχημα εἶναι νὰ μὴν βλέπεις. Ἔτσι καὶ μὲ τὴν προσευχή. Ἀρχίστε νὰ προσεύχεστε καὶ ἢ ἴδια ἢ προσευχή, τὸ ἴδιο τὸ "Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μέ", θὰ σᾶς διδάξει. Δὲν εἶναι πέντε τυχαῖες λέξεις. Θὰ κάτσεις τὸ βράδυ, θὰ προσπαθήσεις νὰ πεῖς "Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ" μὲ καθαρὸ τὸ μυαλό. Έ,τότε θὰ σοὺ ἔρθει στὸ μυαλὸ ἀμέσως μὲ ποιὸν τσακώθηκες τὴν ἡμέρα, τί σου εἶπε καὶ τί τοῦ εἶπες, καὶ ἀμέσως θὰ καταλάβεις ὅτι ἐὰν θέλεις νὰ λὲς προσευχὴ σωστή, δὲν θὰ πρέπει νὰ μνησικακεῖς,νὰ θυμᾶσαι κάτι κακό. Ἡ ἴδια ἢ προσευχὴ θὰ σὲ διδάξει καὶ πῶς νὰ ζεῖς.

Ὅταν ἀρχίσεις νὰ λὲς "Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μέ", δὲν θὰ ἀλάξει μόνο ἢ σκέψη σου ἀλλὰ θὰ ἀλάξει καὶ ὃ τρόπος ποῦ ζεῖς.

Γι' αὐτὸ ξεκινῆστε ἀπὸ τὴν ἄλφα-βήτα γιὰ νὰ καταλήξετε ἐκεῖ ποῦ θέλετε.

Αναδημοσίευση από: Ρωμαίΐκο Οδοιπορικό

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

8ος Διαγωνισμός Φωτογραφίας, 27 Νοεμβρίου 2012 - 9 Ιανουαρίου 2013

Ο 8ος Διαγωνισμός Φωτογραφίας του Ιστολογίου Παναγίας Αγίας Νάπας είναι γεγονός!

Ο διαγωνισμός ξεκινάει την Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012 και θα διαρκέσει μέχρι και την Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2013 και ώρα 11:59 μ.μ.

Το θέμα του διαγωνισμού είναι Η παρουσία του Χριστού στη ζωή μας.

Η φωτογραφία πρέπει να είναι πρωτότυπη. Το πρώτο βραβείο θα κερδίσει η καλύτερη φωτογραφία.  Ο νικητής θα λάβει αναμνηστικό δώρο από τον Ιερό Ναό Παναγίας Νάπας.

Μετά το πέρας του διαγωνισμού, όλες οι φωτογραφίες του διαγωνισμού θα αναρτηθούν σε ηλεκτρονική έκθεση στο ιστολόγιό μας.

Ο κάθε συμμετέχοντας μπορεί να στείλει μόνο μια φωτογραφία. Σε περίπτωση που κάποιος συμμετέχοντας καταθέσει πέραν της μίας φωτογραφίας, θα ληφθεί υπόψη μόνο η τελευταία. Η φωτογραφία μπορεί να είναι σε μορφή bmp, jpeg, jpg ή png. Τα στοιχεία είναι εμπιστευτικά και σε καμία περίπτωση δε θα δημοσιοποιηθούν!

Καλή επιτυχία σε όλους τους συμμετέχοντες!

Στείλτε μας τα στοιχεία σας (ονοματεπώνυμο, ηλικία, τηλέφωνο, διεύθυνση) μαζί με τη φωτογραφία σας στο e-mail: churchofagianapa@gmail.com με την ένδειξη "Για τον 8ο διαγωνισμό φωτογραφίας".

Λόγοι Αγίων Πατέρων για τον πλούτο


Γιατί περιποιείσαι τον πλούτο, τον οποίο ουδέποτε είναι δυνατό να συγκρατήσεις; Θέλεις να τον κρατήσεις πράγματι; Μην τον κρύψεις, αλλά δώσε τον στα χέρια των φτωχών.

Εκείνος που σκόρπισε τα υπάρχοντα του και τα μοίρασε στους φτωχούς, έκανε καλή χρήση των υπαρχόντων του, και έφυγε από τον κόσμο αυτό έχοντας πραγματικά την κυριότητα του πλούτου του.
Εκείνος που θέλει να πλουτίζει, έχει διαρκώς ανάγκη χρημάτων. Ενώ εκείνος που δεν θέλει να πλουτίζει, είναι διαρκώς πλούσιος.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος


Ο πλούτος ούτε σώζει ούτε κολάζει, αλλά η χρήση του πλούτου, η μεν καλή σώζει, η δε κακή κολάζει.

Το χρήμα είναι καλός υπηρέτης, αλλά κακός κύριος.

Τα χρήματα είναι άχρηστο πράγμα σ’ εκείνους που μόνο τα έχουν, αλλά πολύ χρήσιμο, σ’ εκείνους που ξέρουν να τα μεταχειρίζονται καλά.

Όποιος προτιμάει τον πλούτο από την τιμή, δεν είναι άξιος, ούτε του πλούτου ούτε της τιμής.

Μην προσπαθείς ν’ αυξήσεις τα κτήματα σου, αλλά να λιγοστεύεις την επιθυμία σου.

Ανώνυμων Πατέρων

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Κύκλοι γραφής, Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Το πρωί της προσεχούς Τρίτης 27 Νοεμβρίου 2012 στις 9:00π.μ στα πλαίσια των εβδομαδιαίων ομιλιών του κύκλου γραφής της ενορίας μας θα έχουμε κοντά μας εδώ στη Αγία Νάπα, τον Οσιολογιώτατο Γέροντα π. Νίκων από τη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους, ο οποίος θα μας ομιλήσει με επίκαιρο θέμα. Είστε όλοι προσκεκλημένοι.

Όσιος Στυλιανός ο Παφλαγόνας


Ἀσκήσεως πέπτωκεν ὁ στερρὸς στῦλος.
Στυλιανὸς γὰρ τὸν βίον καταστρέφει.

Βιογραφία
Ο Όσιος Στυλιανός ήταν γιος πλουσίων γονέων (που μάλλον γεννήθηκε στην Παφλαγονία, χωρίς αυτό να είναι σίγουρο, διότι εκεί φυλασσόταν και ιερό λείψανο του), διδάχτηκε νωρίς απ' αυτούς να είναι εγκρατής και να θεωρεί το χρήμα μέσο για την ανακούφιση και περίθαλψη των φτωχών και των αρρώστων.

Αφού έτσι ανατράφηκε, και οι γονείς του πέθαναν, διαμοίρασε όλη την κληρονομιά του και πήγε σαν ασκητής στην έρημο. Εκεί γνωρίστηκε με άλλους ασκητές, που ζούσε μαζί τους με αδελφική αγάπη, χριστιανική συγκατάβαση και επιείκεια. Δεν λύπησε ποτέ κανένα, μεγάλη του χαρά μάλιστα, ήταν να επαναφέρει τη γαλήνη στις ταραγμένες ψυχές. Η φήμη της θαυμαστής ασκητικής του ζωής έφθασε μέχρι τις πόλεις, και πολλοί έτρεχαν να τον βρουν για να ζητήσουν απ' αυτόν τις πνευματικές του οδηγίες.

Ο όσιος Στυλιανός, παρά την ερημική ζωή του, έτρεφε στοργή και συμπάθεια προς τα παιδιά, που τόσο αγαπούσε και ο Κύριος. Αν, έλεγε, η ταπεινοφροσύνη αποτελεί θεμέλιο των αρετών, η παιδική ηλικία από τη φύση της είναι περισσότερο ενάρετη, απ' ότι οι μεγαλύτεροι των φιλοσόφων. Πολλές φορές οι γονείς έφεραν προς αυτόν τα παιδιά τους, και τότε η αγαλλίαση του οσίου ήταν πολύ μεγάλη. Ο Θεός βραβεύοντας το Ιερό αυτό αίσθημα του, προίκισε τον όσιο με το χάρισμα να θεραπεύει τα άρρωστα παιδιά και να καθίστα εύτεκνους άτεκνες γυναίκες.

Ο Όσιος Στυλιανός κοιμήθηκε πλήρης ήμερων αλλά και αρετών.


Ἀπολυτίκιον
Στήλη ἐμψυχος τῆς ἐγκρατείας, στῦλος ἄσειστος τῆς ἐκκλησίαςε, Στυλιανέ, ἀνεδείχθης, μακάριε. Τὸν γὰρ σὸν πλοῦτον σκορπίσας τοῖς πένησιν, ἐν οὐρανοῖς ἐκομίσω τὸν ἄφθαρτον, καὶ ἐγκρατείᾳ καὶ πόνοις, πανόλβιε, χάριν εἴληφας νηπίων προστάτης γενόμενος καὶ φύλαξ νεογνῶν ἀπροσμάχητος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Στήλη ἔμψυχος τῆς ἐγκρατείας, στῦλος ἄσειστος τῆς Ἐκκλησίας Στυλιανὲ ἀνεδείχθης μακάριε· ἀνατεθεὶς γὰρ Θεῷ ἐκ νεότητος κατοικητήριον ὤφθης τοῦ Πνεύματος. Πάτερ ὅσιε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Αναδημοσίευση από: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012 ΙΓ΄ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιη΄18-27, Γαλ. Γ΄23-δ΄5)


Κληρονομιά αιώνια

«Τα αδύνατα παρά ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ εστίν»

Στις φοβερές συνέπειες της υπερεκτίμησης και απολυτοποίησης των υλικών αγαθών, αλλά και στην αλαζονεία που κυριεύει τον άνθρωπο, εστιάζεται η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Κάποιος Ιουδαίος άρχοντας ρώτησε τον Χριστό: «Διδάσκαλε τι να πράξω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;». Ο Κύριος γνωρίζοντας τι είναι εκείνο που κρατά τον άνθρωπο προσδεδεμένο στη γη, απαντά: «Ένα μονάχα σού απομένει. Πώλησε όλα τα υπάρχοντά σου και μοίρασέ τα στους φτωχούς. Θα έχεις τότε θησαυρό κοντά στον Θεό. Ύστερα ακολούθησέ με».

Ύστερα από την υπόδειξη αυτή κατέλαβε στενοχώρια τον Ιουδαίο άρχοντα γιατί δεν θα μπορούσε να την ακολουθήσει. Ήθελε πραγματικά να κατακτήσει την αιώνια ζωή. Η τήρηση των κανόνων του Μωσαϊκού Νόμου τού έδινε τη σιγουριά αλλά και την ικανοποίηση ότι βρισκόταν στην τροχιά αυτή. Αδυνατούσε όμως να κατανοήσει ότι ο Νόμος της Παλαιάς Διαθήκης βρίσκει την ολοκλήρωσή του στον Χριστό. Ακριβώς, ο Χριστός ζητεί την αυτοπαράδοση του ανθρώπου στη δική του αγάπη. Όταν ακριβώς καλείται να κάνει την επιλογή του ανάμεσα στον Θεό και στα υλικά αγαθά που τον κρατούσαν δέσμιο στη γη, εκείνος ο Ιουδαίος άρχοντας δεν θυσίαζε αυτά που είχε. Έδινε μεγαλύτερη σημασία στο «έχειν» και όχι στο «είναι», που μετουσιώνεται σε «εύ είναι» μέσα στην αγάπη και κοινωνία του Χριστού.

Η ψευδαίσθηση
Ο άνθρωπος αυτός σίγουρα δεν θα ανέμενε αυτή την εξέλιξη των πραγμάτων. Ζούσε σ’ ένα κόσμο πνευματικής ψευδαισθησίας. Οι ευγενείς προθέσεις του για να κληρονομήσει την αιώνια ζωή συγκρούονταν φοβερά με τις εγωκεντρικές επιδιώξεις του. Τελικά δεν ήταν και τόσο ανιδιοτελείς οι διαθέσεις του. Ο άρχοντας εκείνος μπορεί να επιθυμούσε να φθάσει στην τελειότητα, αλλά έστηνε το οικοδόμημά της πάνω στην περιουσία του. Στο βάθος, η όλη επιθυμία του για την εξασφάλιση και της αιώνιας ζωής εκδήλωνε την πρόθεσή του να απολαμβάνει αιώνια όσα κατείχε, τα αγαθά που είχε μαζέψει γύρω από τον εαυτό του. Η θρησκευτικότητά του έφερε τον μανδύα της νοσηρότητας. Στηριζόταν σ’ αυτό που φαινόταν εξωτερικά και όχι στο πλήρωμα της αγάπης που εγκαινίασε ο Κύριος, η οποία αναποδογύρισε τέτοιου είδους τυπολατρικές προσεγγίσεις. Γι’ αυτό στο πιο κρίσιμο σημείο της ζωής του, όταν δηλαδή ο Χριστός τού έδωσε την ευκαιρία να φτιάξει τον εαυτό του και να τον απαλλάξει από την παθογένεια που υπέφερε, εκείνος έφυγε λυπημένος.

Καινή ύπαρξη
Η πνευματική μας προσπάθεια σίγουρα δεν εξαντλείται στην τυπική εφαρμογή ορισμένων εντολών. Προβάλλεται και διευκρινίζεται σαν μια βαθύτερη διαδικασία και δημιουργία μιας «καινής ζωής». Το θέμα λοιπόν δεν είναι να καλυτερεύσουμε την εικόνα που δείχνουμε πολλές φορές μόνο εξωτερικά αλλά να εγκολπωθούμε τη δυνατότητα υπέρβασης που μάς προσφέρει η αγάπη του Χριστού ώστε να βιώσουμε την καλή αλλοίωση και να αφήσουμε τον εαυτό μας να μεταβληθεί σε «καινή ύπαρξη». Το δρόμο αυτό άλλωστε ακολούθησαν και όλες εκείνες οι άγιες μορφές που κοσμούν σήμερα το οικοδόμημα της Εκκλησίας και το καθιστούν φωτεινότερο και λαμπρότερο. Αυτό μας έδειξε και η αγία και μεγαλομάρτυς Αικατερίνη, της οποίας τη μνήμη τιμά σήμερα η Εκκλησία μας. Το άγιο παράδειγμά της, όπως αυτό αναδύεται μέσα από το συναξάριό της, ρίχνει φώς στην πορεία που πρέπει να ακολουθήσει στη ζωή του ο άνθρωπος.

Αγαπητοί αδελφοί, η αυθεντικότητα της πίστης μας δεν επιτρέπει οποιουσδήποτε συμβιβασμούς στη ζωή μας. Το ολοκληρωτικό δόσιμο του ανθρώπου στην αγάπη του Χριστού σημαίνει ταυτόχρονο και απαγκίστρωσή του από τη δουλεία των υλικών αγαθών. Μια τέτοια ευλογημένη θεώρηση, όχι μόνο δεν τον καθιστά φτωχότερο, αλλά τον κάνει πολύ πιο πλούσιο ως προς την εσωτερική πληρότητά του. Σ’ αυτή την προοπτική ο άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται ότι έχει και κατέχει τα πάντα εν Χριστώ. Αυτή την αίσθηση απεκόμισαν και οι άγιοι της Εκκλησίας, όπως η Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς, τις πρεσβείες της οποίας επικαλούμαστε.


Χριστάκης Ευσταθίου (Θεολόγος)

Αναδημοσίευση από: Εκκλησία της Κύπρου

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Τι χρειάζεται κάθε μέρα στον άνθρωπο

Τι χρειάζεται κάθε μέρα και ώρα στον αμαρτωλό και ακάθαρτο άνθρωπο; Έλεος, κάθαρση και αγιασμός. Πού ιδιαιτέρως προσφέρονται αυτά τα ουράνια δώρα; Στην Εκκλησία. Πότε; Κατά την τέλεση των ιερών ακολουθιών και των μυστηρίων. Είναι βέβαια δυνατόν να δίδονται σε κάθε τόπο και χρόνο, αλλά πουθενά τόσο πλούσια όσο στον ναό. Για τον λόγο αυτό ο ναός για τον χριστιανό είναι ό,τι πιο πολύτιμο, οίκος Θεού, «πηγή ύδατος ζώντος», τόπος παροχής του θείου ελέους και των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Η μεγαλύτερη αρρώστια

Η μεγαλύτερη αρρώστια είναι η υπερηφάνεια, η οποία μας μετέφερε από τον παράδεισο στη γη και από τη γη προσπαθεί να μας πάει στην κόλαση.

Γέρων Παΐσιος

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Εμφάνιση γέροντος Ιακώβου σε νέους

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Ο Θεός στη ζωή μας


Πατήστε εδώ για να το δείτε σε πλήρη οθόνη.

Η αγιότητα των γονέων είναι η καλύτερη εν Κυρίω αγωγή


Να βλέπομε τον Θεό στο πρόσωπο των παιδιών και να δώσομε την αγάπη του Θεού στα παιδιά. Να μάθουν και τα παιδιά να προσεύχονται. Για να προσεύχονται τα παιδιά, πρέπει να έχουν αίμα προσευχομένων γονέων. Εδώ πέφτουν έξω μερικοί και λένε: «Εφόσον οι γονείς προσεύχονται, είναι ευσεβείς, μελετούν την Αγία Γραφή και τα παιδιά τα ανάθρεψαν ''εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου'', επόμενο είναι να γίνουν καλά παιδιά». Ορίστε, όμως, που βλέπομε αντίθετα αποτελέσματα λόγω της καταπιέσεως.

Δεν είναι αρκετό να είναι οι γονείς ευσεβείς. Πρέπει να μην καταπιέζουν τα παιδιά, για να τα κάνουν καλά με τη βία. Είναι δυνατό να διώξομε τα παιδιά απ' τον Χριστό, όταν ακολουθούμε τα της θρησκείας με εγωισμό. Τα παιδιά δεν θέλουν καταπίεση. Μην τα εξαναγκάζετε να σας ακολουθήσουν στην εκκλησία. Μπορείτε να πείτε: «Όποιος θέλει, μπορεί να έλθει τώρα μαζί μου ή αργότερα». Αφήστε να μιλήσει στις ψυχές τους ο Θεός. Η αιτία που μερικών ευσεβών γονέων τα παιδιά, όταν μεγαλώσουν, γίνονται ατίθασα κι αφήνουν και την Εκκλησία κι όλα και τρέχουν αλλού να ικανοποιηθούν είναι αυτή η καταπίεση που τους ασκούν οι «καλοί» γονείς. Οι τάχα «ευσεβείς» γονείς, που είχαν τη φροντίδα να κάνουν τα παιδιά τους «καλούς χριστιανούς», μ' αυτή την αγάπη τους, την ανθρώπινη, τα καταπίεσαν κι έγινε το αντίθετο. Πιέζονται, δηλαδή, όταν είναι μικρά τα παιδιά κι όταν γίνουν δεκάξι χρονώ, δεκαεφτά ή δεκαοχτώ, φθάνουν στο αντίθετο αποτέλεσμα. Αρχίζουν από αντίδραση να πηγαίνουν με παλιοπαρέες και να λένε παλιόλογα.

Ενώ, όταν αναπτύσσονται μέσα στην ελευθερία, βλέποντας συγχρόνως το καλό παράδειγμα των μεγάλων, χαιρόμαστε να τα βλέπομε. Αυτό είναι το μυστικό, να είσαι καλός, να είσαι άγιος, για να εμπνέεις, να ακτινοβολείς. Η ζωή των παιδιών φαίνεται να επηρεάζεται απ' την ακτινοβολία των γονέων. Επιμένουν οι γονείς: «Άντε να εξομολογηθείς, άντε να μεταλάβεις, άντε να κάνεις εκείνο....». Τίποτα δεν γίνεται. Ενώ βλέπει εσένανε; Αυτό που ζεις, αυτό και να ακτινοβολείς. Ακτινοβολεί ο Χριστός μέσα σου; Αυτό πηγαίνει στο παιδί σου. Εκεί βρίσκεται το μυστικό. Κι αν γίνει αυτό, όταν το παιδί είναι μικρό στην ηλικία, δεν θα χρειασθεί να κοπιάσει πολύ, όταν μεγαλώσει. Πάνω σ' αυτό το θέμα ακριβώς ο σοφός Σολομών χρησιμοποιεί μια ωραιότατη εικόνα, τονίζοντας τη σημασία που έχει το καλό ξεκίνημα, η καλή αρχή, το καλό θεμέλιο. Λέγει σ' ένα σημείο: «Ο ορθρίσας προς αυτήν (την σοφίαν) ου κοπιάσει· πάρεδρον γαρ ευρήσει των πυλών αυτού». Ο «όρθρος προς αυτήν» είναι η πιο νεαρά ηλικία απασχόλησις με αυτή, τη σοφία. Σοφία είναι ο Χριστός. Η λέξη «πάρεδρος» σημαίνει «βρίσκεται πλησίον».

Όταν οι γονείς είναι άγιοι και το μεταδώσουν αυτό στο παιδί και του δώσουν αγωγή εν Κυρίω, τότε το παιδί, ό,τι επιδράσεις κακές κι αν έχει απ' το περιβάλλον του, δεν επηρεάζεται, διότι έξω απ' την πόρτα του θα βρίσκεται η Σοφία, ο Χριστός. Δεν θα κοπιάσει, για να την αποκτήσει. Φαίνεται πολύ δύσκολο να γίνεις καλός, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ εύκολο, όταν από μικρός ξεκινήσεις με καλά βιώματα. Μεγαλώνοντας δεν χρειάζεται κόπος, το έχεις μέσα σου το καλό, το ζεις. Δεν κοπιάζεις, το έχεις ζήσει, είναι περιουσία σου, που τη διατηρείς, αν προσέξεις, σε όλη σου τη ζωή.

Γέροντος Πορφυρίου

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Γλυκιά μητέρα Παναγιά


Αχ γλυκιά μας μητέρα Παναγία αγνή
η χαρά των αγγέλων η γλυκιά χαρμονή
τη χαρά στην καρδιά μας να σκορπάς πάντα εσύ
τη στοργή, την ελπίδα στη δικιά μας ζωή.

Σαν αμάραντο ρόδο που μυρίζει Θεό
βρίσκεις τρόπους ν’ ανθίζεις στο δικό μας παρόν
σαν το φως στο σκοτάδι και σαν χάδι γλυκό
οδηγείς την ψυχή μας στου Υιού σου το Φως.

ζ α

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Απολυτίκιον Εισοδίων της Θεοτόκου

"Χαίρετε εν Κυρίω..."


Ο χαιρετισμός αυτός χρησιμοποιείται από τον Απ. Παύλο σε όλες τις επιστολές του και πάει να πει: «Να έχετε τη χαρά του Θεού». Αυτό σημαίνει, ότι η χαρά του Θεού είναι κάτι διαφορετικό απ’ ό, τι νομίζει ο κόσμος πως είναι χαρά. Γιατί όλοι μιλούν για χαρά, αλλά λίγοι γνωρίζουν τι είναι και που βρίσκεται η χαρά.

Άλλοι νομίζουν ότι η χαρά είναι διασκέδαση, άλλοι η απόλαυση, άλλοι την απόκτηση χρημάτων και κτημάτων. Έτσι όμως η ζωή γίνεται ένας αγώνας και μία αγωνία. Πού είναι λοιπόν η χαρά;

Όλοι κυνηγούν τη χαρά, αλλά πρέπει να δεχθούμε πως μόνο μια χαρά υπάρχει: αυτή την οποία εύχεται ο Απ. Παύλος, «Χαίρετε εν Κυρίω». Κάθε άλλη χαρά όπως την ζητούν οι άνθρωποι, δεν είναι αληθινή. Πρώτα –πρώτα δεν είναι μόνιμη. Είναι σαν το θόρυβο που κάνουν τα αγκάθια, όταν τ’ ανάψουμε κάτω από καζάνι. Φωτίζουν, κάνουν θόρυβο και μετά γίνονται στάχτη.

Η χαρά όμως που εύχεται ο Παύλος είναι καρπός του Αγ. Πνεύματος.

«Ο καρπός του Πνεύματος έστι…..χαρά…». Είναι χαρά ανεκλάλητη και δοξασμένη, σε αντίθεση με την άκοσμη και άσεμνη χαρά. Η χαρά του Θεού δεν ντροπιάζει τον άνθρωπο, αλλά τον τιμά και τον δοξάζει.

Ο Απ. Πέτρος συνδέει τη χαρά με την πίστη στο πρόσωπου του Ιησού Χριστού. Η αληθινή χαρά είναι δωρεά του Χριστού, καρπός του Αγ. Πνεύματος. Ο Θεός θέλει οι άνθρωποι να χαίρονται. Γι’ αυτή τη χαρά ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και έπλασε τον άνθρωπο. Κι’ όταν ο άνθρωπος την έχασε, τον ξανάπλασε για να ξαναβρεί τη χαρά της σωτηρίας του. Όλο το μυστήριο της Θ. Οικονομίας είναι να ξαναγυρίσει ο άνθρωπος και να βρει τη χαρά στο πρόσωπο του Χριστού.

Αυτό το νόημα έχει ο χαιρετισμός του Απ. Παύλου στις επιστολές του, και αυτό λέμε κι εμείς σ’ όλους τους χριστιανούς που διψούν την αληθινή χαρά.

Αδελφοί, χαίρετε εν Κυρίω.

π. γ. στ.

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός λόγω των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου


Αύριο Τρίτη 20 Νοεμβρίου η ώρα 4:30 μ.μ θα τελεστεί Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός - λιτάνευση της εικόνας Των ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ και της τιμίας ζώνης της Παναγίας Αγίας Νάπας.

Του εσπερινού θα προστεί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αρκαδίας κ. Βασίλειος, του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Προσευχή: Η αναπνοή της ψυχής

Η αναπνοή της ψυχής είναι η προσευχή. Είναι το μεγάλο δώρο του Θεού στον άνθρωπο για να φαίνεται δυνατός και να μπορεί να ελπίζει. Κάθε φορά στους Εσπερινούς ακούγεται έντονη η φωνή των ψαλτών : «Kατευθυνθήτω η προσευχή μου….». Και την ώρα της κοινής λατρείας οι προσευχές των πιστών, σαν πνευματικό θυμίαμα, κυκλώνουν τον θρόνο του Θεού κι αναφέρουν τα αιτήματά τους και τις αγωνίες τους.

Όλοι οι ύμνοι και όλες οι ευχές της Εκκλησίας είναι αδιάλειπτες προσευχές προς τον Κύριο. Άλλοτε τον ευχαριστούμε, άλλοτε τον δοξολογούμε, κι άλλοτε τον παρακαλούμε να απαντήσει στα αιτήματά μας και να μας χαρίσει τη σωτηρία. Τι μεγάλη τιμή να συνομιλεί ο μικρός άνθρωπος με τον μεγάλο Θεό! Ο Χριστός μας δίδαξε πώς να προσευχόμαστε και ο Απ. Παύλος παραγγέλλει: « Αδιαλείπτως προσεύχεσθε».

Η Εκκλησία μας χάρισε ένα πλήθος από προσευχές, που μπορούμε να τις χρησιμοποιούμε στις ώρες της προσωπικής προσευχής μας. Μέσα στην εναγώνια αναζήτηση του ανθρώπου να πάρει απάντηση στα αιτήματά του και τις ανάγκες του, η Εκκλησία ανοίγει το πεδίο της επικοινωνίας με το Θεό, που είναι ο πιο γνήσιος διάλογος με την αγάπη του Θεού. Μόνο πως για να βρει ο άνθρωπος στην προσευχή εκείνο που πρέπει, είναι ανάγκη να ξεκινήσει με προϋπόθεση την πίστη. Χωρίς την απόλυτη πίστη στο Θεό, η προσευχή είναι μία πράξη χωρίς αντίκρισμα και αποτέλεσμα.

π. γ. στ.

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012 Θ΄ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιβ΄16-21), (Εφεσίους β΄14-22)


Ο αυθεντικός πλούτος
«Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σού. Ά δε ητοίμασας τίνι έσται; Ούτως ο θησαυρίζων εαυτώ και μή εις Θεόν πλουτών»

Ο ζήλος του ανθρώπου όχι για τον αληθινό πλούτο που καταξιώνει την ύπαρξή τους ως «εικόνα του Θεού» αλλά για την εξασφάλιση υλικών στηριγμάτων, το αφήνει πολλές φορές μετέωρο και ξεκρέμαστο με φοβερές παρενέργειες ως προς τους προσανατολισμούς του. Η ευαγγελική περικοπή της ημέρας είναι αποκαλυπτική αλλά και διαφωτιστική σ’ αυτό το ζήτημα. Η αφορμή δίνεται από τη φιλονικία δύο αδελφών πάνω σε κληρονομικά ζητήματα. Η πλεονεξία τούς είχε κυριεύσει σε βαθμό που έγιναν αγνώριστοι. Ο Κύριος για να μας βοηθήσει ν’ ανακαλύψουμε τον αυθεντικό εαυτό μας, δίνει την παραβολή του άφρονα πλουσίου, με τα τόσα περιεκτικά μηνύματα, ιδιαίτερα για την εποχή μας.

Μορφή δουλείας
Βλέπουμε ακριβώς ότι ο Χριστός μιλά για την πλεονεξία του πλουσίου και όχι βέβαια για τον πλούτο του. Αυτή ακριβώς η πλεονεξία είναι που τον οδήγησε στην αφροσύνη. Είναι όντως πάθος φοβερό που καθηλώνει τον άνθρωπο και τον εγκλωβίζει στην οδύνη της αμαρτίας. Και ακόμα περισσότερο, ο Παύλος λέει ότι ο πλεονέκτης άνθρωπος αποκόπτει τον εαυτό του από την ειδωλολατρία και εισάγεται στον χώρο της ειδωλολατρίας. Γνωρίζει μια φοβερή μορφή δουλείας και δεν αισθάνεται να είναι πρόσωπο ελεύθερο.

Και όμως, η αγάπη του Θεού τον έταξε να είναι κυρίαρχος και διαχειριστής των υλικών αγαθών. Ο ίδιος όμως ο άνθρωπος απομακρύνθηκε απ’ αυτή την αγάπη με αποτέλεσμα να βυθισθεί δουλικά στις βιοτικές μέριμνες και να λησμονήσει τον ανώτερο προορισμό του.

Η αμαρτία σ’ αυτή την περίπτωση εκδηλώνεται ως ασθένεια της βούλησης που με τη σειρά της προκαλεί σοβαρές διαταραχές στις σχέσεις του ανθρώπου με τον Θεό, με το συνάνθρωπό του αλλά και με τα αγαθά της δημιουργίας. Γνωρίζουμε ότι στα χέρια του σωστού ανθρώπου το σίδερο γίνεται αλέτρι και προσφέρεται για την καλλιέργεια της γης. Στα χέρια όμως ενός εμπαθούς ανθρώπου μετατρέπεται συνήθως σε φονικό όργανο που σκοτώνει. Βλέπουμε έτσι ότι η χρήση οριζοντιώνεται στην αγάπη του Θεού ενώ η κατάχρηση βυθίζει στο σκοτάδι της αμαρτίας και του απανθρωπισμού.

Πραγματικός πλούτος
Ο πλεονέκτης άνθρωπος μόνο στη σφαίρα της ψευδαίσθησης μπορεί να αισθάνεται ευτυχισμένος και χαρούμενος. Η παθογένεια αυτή αποκαλύπτει φτώχεια, ανασφάλεια και δυστυχία. Ο πλούσιος της παραβολής είχε τόσα αγαθά, αλλά συλλαμβάνεται να είναι συνεχώς ανήσυχος και ταραγμένος. «Τι να κάνω; Έχω τόσα αγαθά και δεν έχω πού να τα μαζέψω». Όλες αυτές οι μέριμνες, οι ανησυχίες, οι αγωνίες φθείρουν τελικά τον άνθρωπο και ψυχικά αλλά και σωματικά. Αντίθετα, ισχυρό είναι το παράδειγμα που μπορεί να μας δίνουν φτωχοί άνθρωποι, των οποίων όμως η καρδιά είναι γεμάτη υπομονή και αγάπη. «Δόξα τω Θεώ», λένε εκ βάθους καρδίας και τους βλέπουμε με μεγάλες αντοχές να πλουτίζουν μέσα από την ολιγάρκειά τους.

Όταν ο άνθρωπος είναι κύριος του εαυτού του και ελέγχει τις ορέξεις και απαιτήσεις του, τότε γίνεται αυτάρκης και αποφεύγει την κακία της πλεονεξίας. Αντίθετα, ο πλεονέκτης δεν χορταίνει με τίποτε και επιζητεί ολοένα και περισσότερα, εκτροχιάζοντας τον εαυτό του από τον αληθινό προορισμό του. Γι’ αυτό άλλωστε και ο απόστολος Παύλος μάς συμβουλεύει: «Νεκρώσατε τα μέλη υμών…και την πλεονεξίαν, ήτις εστίν ειδωλολατρία».

Υπέρβαση
Η πρόκληση για υπέρβαση είναι ευδιάκριτη, όπως μας τη θέτει ο ίδιος ο Κύριος. Ο άνθρωπος δεν αντιμετωπίζει τον θάνατο –που είναι ο έσχατος εχθρός του- με τα χρήματα και τα υλικά αγαθά. Η αυτονόμησή τους παραπέμπει σε σπέρματα της φθοράς και του θανάτου. Αυτή ακριβώς την αλήθεια υπενθυμίζει ο Χριστός στον πλούσιο της παραβολής, όταν του λέει: «Άφρων, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σού, ά δε ητοίμασας τινι έσται;».

Αγαπητοί αδελφοί, ο Κύριος μέσα από την αγάπη της Εκκλησίας μάς προσκαλεί για να εγκολπωθούμε τους αληθινούς και αιώνιους θησαυρούς που συνιστούν τον «κατά Θεό πλούτο». Η αγάπη και η ελεημοσύνη στον αντίποδα της πλεονεξίας, διευρύνουν απεριόριστα το μεγαλείο του ανθρώπου ως εικόνα του Θεού. Σ’ αυτήν ακριβώς την ευλογημένη προοπτική, ο άνθρωπος γίνεται χριστοειδής και γεύεται της αιώνιας πληρότητας και ζωής.

Χριστάκης Ευθσταθίου (Θεολόγος)

Αναδημοσίευση από: Εκκλησία της Κύπρου

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Όταν λέμε το Κομποσχοίνι…


Μοναχή Γαβριηλία:
Όταν λέμε το Κομποσχοίνι και σκεφτόμαστε αυτούς για τους οποίους θέλουμε να προσευχηθούμε, κίνητρό μας είναι η αγάπη. “Θεέ μου, Εσύ ξέρεις πόσο αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο. Η αγάπη μου αυτή δεν είναι δική μου, γιατί Εσύ είσαι η Πηγή της Αγάπης. Απ’ αυτήν την Πηγή της Αγάπης παίρνω κι εγώ, και Σου τον προσφέρω αυτόν τον άνθρωπο. Και Σε παρακαλώ να του δώσεις Φώτιση, να του δώσεις Πίστη, να του δώσεις όλα τα πλούσια Ελέη Σου που Εσύ δίνεις. Εγώ, μόνο την ταπεινή μου αγάπη μπορώ να προσφέρω. Και Σε παρακαλώ για (τον τάδε)…., την τάδε κ.ά” και να φέρνεις νοερά στα πόδια του Χριστού αυτά τα πρόσωπα, σαν να είναι γονατιστοί και να προσεύχονται μπροστά Του, αυτοί οι ίδιοι πραγματικά, όπως λέει ο Προσκυνητής. Έχω εμπειρία πολλών ετών, ότι κάνει ο Θεός πολλά θαύματα μ’ αυτήν την προσευχή. Γιατί ο Θεός μας θέλει Συνεργούς. Όσο τιποτένιοι κι αν είμαστε, γιατί είμαστε τα Πλάσματά Του και μ’ αυτά τα Πλάσματα έχει να δουλέψει…..

Από το βιβλίο της μοναχής Γαβριηλίας “Γερόντισσα Γαβριηλία: Η Ασκητική της Αγάπης”, 15η έκδοση, Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας

Αναδημοσίευση από: Ομοθυμαδόν

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

Αιχμάλωτος στην αμαρτία

Αὐτὸς ποὺ ὠθεῖται χωρὶς νὰ τὸ θέλει ἀπὸ κάποια ἁμαρτία, πρέπει νὰ γνωρίζει, ὅτι, μέχρι ἐκείνη τὴ στιγμή, ἦταν αἰχμάλωτος σὲ κάποια ἄλλη, προϋπάρχουσα μέσα του ἁμαρτία, στὴν ὁποία θεληματικὰ δούλευε καὶ τώρα ἀπὸ αὐτὴ τὴν προϋπάρχουσα ἁμαρτία ἕλκεται καὶ σύρεται καὶ σ’ αὐτὰ ποὺ δὲν θέλει.

Μέγας Βασίλειος

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Ο Χριστός είναι…

Ο Χριστός είναι η χαρά, το φως το αληθινό, η ευτυχία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας.

Η σχέση μας με τον Χριστό είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι λαχτάρα του θείου. Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας, Αυτός ο έρωτάς μας. Είναι έρωτας αναφαίρετος ο έρωτας του Χριστού. Από κει πηγάζει η χαρά.. 

Όταν βρεις τον Χριστό, σου αρκεί, δεν θέλεις τίποτ’ άλλο, ησυχάζεις. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Ζεις παντού, όπου υπάρχει Χριστός. Ζεις στα άστρα, στο άπειρο, στον ουρανό με τους αγγέλους, με τους αγίους, στη γη με τους ανθρώπους, με τα φυτά, με τα ζώα, με όλους, με όλα. Όπου υπάρχει η αγάπη στον Χριστό, εξαφανίζεται η μοναξιά. Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Ούτε μελαγχολία, ούτε αρρώστια, ούτε πίεση, ούτε άγχος, ούτε κατήφεια, ούτε κόλαση. Ο έρωτας προς τον Χριστό είναι κάτι άλλο. Δεν έχει τέλος, δεν έχει χορτασμό. Δίνει ζωή, δίνει σθένος, δίνει υγεία, δίνει, δίνει, δίνει…
Κι όσο δίνει, τόσο πιο πολύ ο άνθρωπος θέλει να ερωτεύεται. Ενώ ο ανθρώπινος έρωτας μπορεί να φθείρει τον άνθρωπο, να τον τρελάνει. Όταν αγαπήσομε τον Χριστό, όλες οι άλλες αγάπες υποχωρούν. Οι άλλες αγάπες έχουν κορεσμό. Η αγάπη του Χριστού δεν έχει κορεσμό. Η σαρκική αγάπη έχει κορεσμό. Μετά μπορεί ν’ αρχίσει η ζήλεια, η γκρίνια, μέχρι και ο φόνος. Μπορεί να μεταβληθεί σε μίσος. Η εν Χριστώ αγάπη δεν αλλοιώνεται. Η κοσμική αγάπη λίγο διατηρείται και σιγά-σιγά σβήνει, ενώ η θεία αγάπη ολοένα μεγαλώνει και βαθαίνει. Κάθε άλλος έρωτας μπορεί να φέρει τον άνθρωπο σ’ απελπισία. Ο θείος έρως, όμως, μας ανεβάζει στη σφαίρα του Θεού, μας χαρίζει γαλήνη, χαρά, πληρότητα. Οι άλλες ηδονές κουράζουν, ενώ αυτή διαρκώς δεν χορταίνεται. Είναι μία ηδονή ακόρεστος, που δεν τη βαριέται κανείς ποτέ. Είναι το άκρον αγαθόν. Αυτή είναι η θρησκεία μας. Εκεί πρέπει να πάμε. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου.

Τι είναι Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από δω αρχίζει ο Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο∙ όσοι εδώ στη γη ζουν τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο. Έτσι είναι που σας το λέγω. Είναι σωστό, αληθινό αυτό, πιστέψτε με! Έργο μας είναι να προσπαθούμε να βρούμε ένα τρόπο να μπούμε μέσα στο φως του Χριστού. Δεν είναι να κάνει κανείς τα τυπικά. Η ουσία είναι να είμαστε μαζί με τον Χριστό. Να ξυπνήσει η ψυχή και ν’ αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία. Να επιδοθεί στο θείο έρωτα. Έτσι θα μας αγαπήσει κι Εκείνος. Θα είναι τότε η χαρά αναφαίρετη. Αυτό θέλει πιο πολύ ο Χριστός, να μας γεμίζει από χαρά, διότι είναι η πηγή της χαράς. Αυτή η χαρά είναι δώρο του Χριστού. Μέσα σ’ αυτή τη χαρά θα γνωρίσουμε τον Χριστό.

Δεν μπορούμε να Τον γνωρίσουμε, αν Εκείνος δεν μας γνωρίσει. Αυτά η ψυχή μας θέλει να αποκτήσει. Αν προετοιμαστούμε ανάλογα, η χάρις θα μας τα δώσει. Δεν είναι δύσκολο. Αν αποσπάσουμε την χάρη, όλα είναι εύκολα, χαρούμενα κι ευλογία θεού. Η θεία χάρις διαρκώς κρούει την πόρτα της ψυχής μας και περιμένει ν’ ανοίξουμε, για να έλθει στην διψώσαν καρδία μας και να την πληρώσει. Το πλήρωμα είναι ο Χριστός, η Παναγία μας, η Αγία Τριάς. Τι ωραία πράγματα! Άμα αγαπάς, ζεις στην Ομόνοια και δεν ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια. Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις, ούτε κόσμο βλέπεις, ούτε τίποτα. Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάς. Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σ’ εμπνέει. Δεν είναι αληθινά αυτά; Σκεφθείτε αυτό το πρόσωπο που αγαπάτε να είναι ο Χριστός. Ο Χριστός στο νου σου, ο Χριστός στην καρδιά σου, ο Χριστός σ’ όλο σου το είναι, ο Χριστός παντού.

Ο Χριστός είναι η ζωή, η πηγή της ζωής, η πηγή της χαράς, η πηγή του φωτός του αληθινού, το παν. Όποιος αγαπάει τον Χριστό και τους άλλους, αυτός ζει τη ζωή. Ζωή χωρίς Χριστό είναι θάνατος, είναι κόλαση, δεν είναι ζωή. Αυτή είναι κόλαση, η μη αγάπη. Ζωή είναι ο Χριστός. Η αγάπη είναι η ζωή του Χριστού. Ή θα είσαι στη ζωή ή στο θάνατο. Από σένα εξαρτάται να διαλέξεις..

Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι. Εκδ. Ιερά Μονή Χρυσοπηγή

Αναδημοσίευση από: Ομοθυμαδόν

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Ας ζητούμε το έλεός Το

Ποιος έχει την δυνατότητα να φτάσει στην αγάπη, πέρα από όσους καταξιώσει ο Θεός; Ας παρακαλούμε λοιπόν και ας ζητούμε το έλεός Του, ώστε να αγαπήσουμε με τελειότητα και χωρίς μεροληψία. Ευτυχισμένοι θα είμαστε, αγαπητοί, αν ακολουθούμε το θέλημα του Θεού με πνεύμα αρμονικής αγάπης, για να συγχωρηθούν χάρη σ’ αυτήν οι αμαρτίες μας.

Άγιος Κλήμης Ρώμης

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Ὅταν ξεκινᾶς τὴν ζωή σου


Ὅταν ξεκινᾶς (τὴν ζωή σου), εἶσαι σὰν τὸ λιβανάκι στὸ κουτί, τὸ ὁποῖο ἔχει μέσα του ὅλη τὴν εὐωδία. Ἔχει μέσα του ὅλους τούς χυμοὺς συμπυκνωμένους κι ὅλα τὰ ἀρώματα κι ὅλη τὴν ὀμορφιὰ ποὺ θὰ εὐωδιάσει τὴν πλάση. 

Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ λιβανάκι ἀπὸ μόνο του δὲ θὰ εὐωδιάσει ποτέ. Πρέπει νὰ μπεῖ πάνω σ'ἕνα κάρβουνο. Καὶ μάλιστα κάρβουνο ἀναμμένο. Καὶ μάλιστα πολὺ ἀναμμένο γιὰ νὰ κρατήσει καὶ πιὸ πολὺ ἡ εὐωδία.

Aπόσπασμα ἀπ'τὸ βιβλίο τοῦ π. Ἀνδρέα Κονάνου "Ἀγάπη γιὰ πάντα", ἐδκόσεις Σωματεῖο Παναγία Γάλαξα ἡ Θαλασσοκρατοῦσα

Aναδημοσίευση από: Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012, Η’ ΛΟΥΚΑ


(Λουκ. ι΄25-35) (Εφεσ.β΄4-10)

Το άπλωμα της αγάπης

«Τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;»

Η δυνατότητα αρμονικής συνύπαρξης με τους άλλους ανθρώπους στους ορίζοντες της αληθινής αγάπης, είναι ένα διαχρονικό θέμα, το οποίο έρχεται στην επιφάνεια και στις μέρες μας. Το πνεύμα της παγκοσμιοποίησης υπαγορεύει μάλιστα ν’ αγγίξει κάποιος το ζήτημα όχι επιφανειακά αλλά ουσιαστικά. Γιατί δίνει απαντήσεις για το πώς μπορεί να επιτευχθεί η αληθινή κοινωνία και επικοινωνία των ανθρώπων. Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη που προβάλλει το Ευαγγέλιο δίνει με σαφήνεια τις πιο αυθεντικές κατευθύνσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Συγκεκριμένα, μέσα από την τόσο ζωντανή αυτή παραβολή που έδωσε ο Κύριος, δίνεται απάντηση στο ερώτημα όχι μόνο στο ποιος είναι ο πλησίον μας αλλά κυρίως στο πώς εμείς ο καθένας από εμάς μπορεί να γίνει πλησίον για όλους τους άλλους.

Συχνότητες στείρας τυπολατρίας
Αφορμή για την παραβολή αυτή στάθηκε η απορία του νομικού απέναντι στον Ιησού για την αιώνια ζωή. Εφάρμοζε όλες τις εντολές του Θεού, αλλά όμως έμενε στους τύπους και δεν τολμούσε να εισχωρήσει στην ουσία, απ’ όπου θα ξεπρόβαλλε η αυθεντικότητα της αγάπης.

Ο οδοιπόρος της παραβολής έπεσε σε ενέδρα ληστών. Τον εγκατέλειψαν άσπλαχνα μισοπεθαμένο μετά από την κακοποίησή του σ’ ένα ερημικό μέρος. Έτυχε να περνά από την περιοχή ένας ιερέας που υπηρετούσε στο ναό του Σολομώντος. Αντιλήφθηκε τον άνθρωπο εκείνο στην κατάντια που βρισκόταν, αλλά τον προσπέρασε αδιάφορος χωρίς να το βοηθήσει. Στη συνέχεια πέρασε και ένας λευϊτης από την περιοχή. Ήταν και αυτός λειτουργός του Νόμου και του Ναού. Τον είδε μισοπεθαμένο και εγκαταλειμμένο αλλά τον αντιπαρήλθε. Συνέχισε την πορεία του χωρίς να ευαισθητοποιηθεί. Στην περίπτωσή τους, ο ιερέας και ο λευϊτης επέλεξαν την προσκόλληση σε τύπους.

Σαμαρειτικό άνοιγμα
Η παραβολή μάς «προσγειώνει» στον τρίτο οδοιπόρο, ακριβώς για να μάς «απογειώσει» στους αιθέρες των κορυφογραμμών της αγάπης. Ένας Σαμαρείτης, λοιπόν, που ήταν εθνικός και θρησκευτικός εχθρός των Ισραηλιτών, είδε τον πληγωμένο. Παρά το γεγονός ότι ήταν Ιουδαίος δεν τον αντιπαρήλθε, δεν προσπέρασε αδιάφορα. Τον πλησίασε, τού έπλυνε τις πληγές με λάδι και κρασί, τις έδεσε, τον ανέβασε στο ζώο του, τον οδήγησε σ’ ένα κοντινό πανδοχείο και φρόντισε μέχρι τέλους για την κατάσταση του πληγωμένου. Η αγάπη που επέδειξε στην περίπτωση ο Σαμαρείτης ήταν αυθεντική και αληθινή. Και μάλιστα προς ένα άνθρωπο, ο οποίος σύμφωνα με τις τότε κοινωνικές και θρησκευτικές αντιλήψεις, ήταν εχθρός του.

Το μεγαλείο της θεϊκής αγάπης
Η αγάπη του Σαμαρείτη παραπέμπει σαφώς στην αγάπη του Θεού. Η αγάπη αυτή αποκαλύφθηκε με την σταυρική του θυσία για να σώσει τον άνθρωπο. Απ’ αυτή την άποψη έχουμε και τη συμβολική ερμηνεία της παραβολής: ο καλός Σαμαρείτης είναι ο Χριστός. Αυτός που έπεσε στην ενέδρα των ληστών είναι ο άνθρωπος που κατασπαράσσεται από την αμαρτία που τον εγκαταλείπει «ημιθανή». Το πανδοχείο είναι η Εκκλησία, που ξεπροβάλλει ως η κιβωτός της σωτηρίας και της θεραπεία μας. Το λάδι και το κρασί είναι τα μυστήρια της μητέρας μας Εκκλησίας. Τα δύο δηνάρια, με τα οποία ο καλός Σαμαρείτης πλήρωσε το πανδοχείο, είναι η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη. Ο καλός Σαμαρείτης, ο Ιησούς Χριστός, αποκαλύπτει ότι η αγάπη του ανθρώπου δεν πρέπει να έχει όρια και περιορισμούς αλλά να απλώνεται χωρίς προϋποθέσεις προς όλους τους ανθρώπους. Είναι η αγάπη εκείνη που σώζει, γιατί πραγματικά κατήργησε το θάνατο και πρόσφερε στον άνθρωπο την αιώνια ζωή.

Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή, στην οποία βλέπουμε ότι ο άνθρωπος κυριαρχείται από ένα πνεύμα απανθρωπισμού και αδιαφορίας για τον πλησίον του, η αγάπη, όπως αυτή αποκαλύπτεται αυθεντικά από τον ίδιο τον Κύριο, παραμένει το μοναδικό κριτήριο για ν’ απεμπλακούμε από τις όποιες κρίσεις αλλά κυρίως για να αφήσουμε τον εαυτό μας να λάμπει ως «εικόνα του Θεού», με όλη την αρχοντιά που συνεπάγεται αυτό. Η αγάπη σ’ αυτή τη μορφή είναι η ουσία της ζωής, το θεμέλιο της Εκκλησίας, η οποία κατά τον Ιγνάτιο τον Θεοφόρο ξεπροβάλλει ως ενότητα πίστης και αγάπης. Η πίστη και η ελπίδα διδάσκουν τον άνθρωπο να μην υποδουλώνεται στα υλικά αγαθά. Από την πλευρά της η αγάπη, όπως διαβεβαιώνει ο Διάδοχος Φωτικής, ενώνει την ψυχή με τις αρετές του Θεού.

Αγαπητοί αδελφοί, σε μια εποχή, η οποία αφήνει τον άνθρωπο να αισθάνεται μεγάλη αβεβαιότητα και ανασφάλεια, σε μια εποχή που ο άνθρωπος βιώνει αλλεπάλληλες διαψεύσεις από τα στηρίγματα που ο ίδιος έβαλε στη ζωή του, η αγάπη του Θεού είναι εκείνη που σώζει τον κόσμο. Αυτή όμως η αγάπη θέλει έκφραση. Καλούμαστε να την εκφράζουμε καθημερινά, να ακτινοβολεί μέσα από την ύπαρξή μας, από την οποία να αναδύεται η ελπίδα. Αυτό σημαίνει ότι η στροφή μας προς τον άλλο δεν πρέπει να μένει στη θεωρία και σε κούφια λόγια αλλά να μετουσιώνεται σε κίνηση που αγκαλιάζει ολόκληρη την ύπαρξή μας και να αποκαλύπτεται ως συμφιλίωση, συγχώρεση, αποδοχή, ευγένεια, καλοσύνη, αμοιβαιότητα, πραότητα, αληθινή αγάπη.

Χριστάκης Ευσταθίου (Θεολόγος).

Αναδημοσίευση από: Εκκλησία της Κύπρου

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2012

Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀνοιχτὴ τὴν ἀγκαλιά της - Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀνοιχτὴ τὴν ἀγκαλιά της, γιὰ νὰ μᾶς ὑποδεχθεῖ. Ἂς τρέξουμε γρήγορα ὅσοι ἔχουμε βαριὰ τὴ συνείδηση. Ἂς τρέξουμε καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕτοιμη νὰ σηκώσει τὸ βαρὺ φορτίο μας, νὰ μᾶς χαρίσει τὴν παρρησία πρὸς τὸ Θεό, νὰ γεμίσει τὴν καρδιά μας μὲ εὐτυχία καὶ μακαριότητα...

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Ο πιστός: Μέλος ενός σώματος


Ο Χριστός έφερε στον κόσμο το νέο μήνυμα της αγάπης και της ισότητας και διακήρυξε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ισότιμοι, ο δε Απ. Παύλος τονίζει τη συνείδηση της υπάρξεως του ενός σώματος.

Δυστυχώς η συνείδηση του ενός σώματος έχει χαθεί από τους περισσότερους χριστιανούς. Έχει επικρατήσει η συνείδηση του αυτονομισμού και της ανεξαρτητοποιήσεως. Κι εμείς οι χριστιανοί δεμένοι στο άρμα της διασπαστικής εποχής που ανήγαγε το προπατορικό αμάρτημα της ανυπακοής σε αρετή, συμπορευόμαστε με έναν κόσμο που συνεχώς διασπάται έστω κι αν φαινομενικά δείχνει ότι επιδιώκει την ενότητα και τη σύσφιγξη των σχέσεων.

Και αν οι μακράν του Χριστού δικαιολογούνται γι' αυτή τους την συμπεριφορά, εμείς που ζούμε μέσα στην Εκκλησία και τρεφόμαστε από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που έχουμε τον σύνδεσμο της αυτής πίστεως πώς εξηγείται όχι μόνο να έχουμε χάσει τη συνείδηση του ενός σώματος, αλλά και να προβαίνουμε σε πράξεις που διασπούν την ενότητα και τραυματίζουν θανάσιμα το Σώμα του Χριστού; Μας λείπει το πνεύμα της μαθητείας, η διάθεση της απλότητας, η γνήσια αγάπη που γνωρίζει να υποχωρεί και να θυσιάζεται χάριν του άλλου. Επιδιώκουμε τη δικαίωση μας και όχι τη σωτηρία μας. Ζητούμε με τις δικές μας ενέργειες να σώσουμε τον κόσμο και περιορίζουμε τη δύναμη του Αγ. Πνεύματος. Και μετά αφού εμείς οι ίδιοι γινόμαστε αίτιοι όλων των δεινών, ρίχνουμε το βάρος της ευθύνης στον κόσμο, στην αμαρτία, στους ανθρώπους του σκότους, που όμως φταίνε πολύ λιγότερο απ’ όλους εμάς».

Γι' αυτό «στώμεν καλώς» και χριστιανοπρεπώς.

ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Μητροπολίτου Φθιώτιδος « Πορεία αυτοκρινόμενη»

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Η νεότητα και η δοκιμασία της αγνότητας

Στις μέρες μας γίνεται συχνά λόγος για αγνά και παρθένα προϊόντα. Ακούμε διαφημίσεις για «παρθένο ελαιόλαδο» και για ρούχα από «αγνό παρθένο μαλλί». Αναζητούμε αγνά προϊόντα για το τραπέζι μας και κατηγορούμε τους παραγωγούς ή τις Βιομηχανίες που νοθεύουν τα προϊόντα τους. Επαινούμε τις Βιολογικές καλλιέργειες - αν και δεν είμαστε πάντοτε διατεθειμένοι να καταβάλουμε το κόστος για την αγορά των αγνών Βιολογικών προϊόντων.

Η αγνότητα είναι της μόδας όταν αναφερόμαστε σε πράγματα, όχι όμως όταν αναφερόμαστε σε ανθρώπους. Ο λόγος για την αγνότητα θεωρείται συνήθως παράδοξος και συχνά προκαλεί το γέλιο και την ειρωνεία, ενώ αν χαρακτηρίσει κανείς μια κοπέλα, για παράδειγμα, ως «παρθένα» θα θεωρηθεί πιθανότατα ότι την υποτιμά.

Αγνός είναι αυτός που δεν ξοδεύει τον ψυχικό, συναισθηματικό, ερωτικό, και σεξουαλικό του πλούτο σε εφήμερες σχέσεις, για να μπορέσει να τον επενδύσει ακέραιο σε μία ώριμη, σταθερή, και μόνιμη σχέση. Είναι αυτός που ξέρει να θυσιάζει τα λίγα για να κερδίσει τα πολλά. Είναι αυτός που αγαπά πραγματικά τον εαυτό του και που προετοιμάζεται να αγαπήσει Βαθιά, σταθερά, και ουσιαστικά έναν άνθρωπο, τον άνθρωπο του, το δώρο του θεού στη ζωή του.

π.Δημήτριος Μπαθρέλος

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Απολυτίκιον Σύναξης Παμμεγiστων Ταξιαρχών

Να είσαι χαρούμενος

Είσαι άρρωστος; Να είσαι χαρούμενος. Γιατί «εκείνον που αγαπά ο Κύριος, τον παιδαγωγεί» (Εβρ. 12, 6). Είσαι φτωχός; Να ευφραίνεται η ψυχή σου, γιατί σε περιμένουν τα αγαθά του φτωχού Λαζάρου. Σε συκοφαντούν και σε κακομεταχειρίζονται για το Όνομα του Χριστού; Είσαι μακάριος, γιατί η καταισχύνη σου θα μετατραπεί σε δόξα αγγελική. Είσαι δούλος; Ευχαρίστησε τον Θεό και έτσι θα έχεις μαζί σου πάντα Εκείνον που ταπεινώθηκε περισσότερο από όλους τους ανθρώπους. Ευχαρίστησέ Τον, γιατί είσαι σε καλύτερη κατάσταση από κάποιον άλλο, γιατί ούτε σε καταναγκαστικά έργα σε έστειλαν, ούτε σε μαστιγώνουν.

Μέγας Βασίλειος

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Μοναχὴ Πορφυρία - Ταξιδεύοντας στὰ τείχη τῆς πόλης

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Χριστέ μου Σου ανήκω


Χριστέ μου Σου ανήκω με όλο μου το είναι
το Φως στο μονοπάτι μου για πάντα Εσύ γίνε
μου φτάνει η αγάπη Σου και μια μόνο ελπίδα
την αμαρτία να πολεμώ με τον σταυρό Σου ασπίδα.

ζ α

Πραότητα


Είναι πολλές οι αρετές που ταιριάζουν στους Χριστιανούς, απ’ όλες όμως η πιο σπουδαία είναι η πραότητα.

Αυτό είναι το κατεξοχήν γνώρισμα του ανθρώπου που έχει τιμηθεί με το λογικό, δηλαδή η ημερότητα, η επιείκεια, η πραότητα, η ταπείνωση, η ησυχία, το να μην έλκεται σαν δούλος και παρασύρεται ή από το θυμό ή από τα άλλα πάθη, αλλά με το λογικό και την ορθή σκέψη να κατανικάει τα εσωτερικά άτακτα σκιρτήματα και να διασώζει την ευγένεια που προσιδιάζει στον άνθρωπο, και να μην εκπίπτει και κατα¬ντάει στη θηριωδία των άλογων ζώων με τη νωθρότητα και την αδράνειά του.

Κάθε επιεικής και πράος εύκολα οδηγείται στη φιλανθρωπία και δεν θα ανεχόταν να παραμελήσει αυτούς που βρίσκονται σε μεγάλη ανάγκη, γιατί τη φτώχεια των άλλων τη θεωρεί σαν δική του δυστυχία. Ο φθόνος βέβαια είναι το πιο κακό από όλα τα πάθη• ο ενάρετος όμως και πράος δεν δέχεται μέσα στην ψυχή του το φοβερό αυτό πάθος, αλλά, όταν βλέπει τους αδελφούς του να προκόβουν, χαίρεται και ευχαριστείται μαζί τους, γιατί θεωρεί σαν δική του την αρετή των άλλων, γιατί νομίζει, ότι όσα αγαθά έχουν οι φίλοι του είναι κοινά και γι’ αυτό χαίρεται μαζί τους στα ευχάριστα και λυπάται μαζί τους στα δυσάρεστα.

Αυτό κυρίως είναι το γνώρισμα του πράου, τις μεν αδικίες που γίνονται σ’ αυτόν να τις παραβλέπει, τους αδικούμενους όμως να τους υπερασπίζεται, όπως ακριβώς έκαμε και ο Χριστός. Γιατί, όταν ανέβηκε στο Σταυρό έλεγε: «Πατέρα μου, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν». Αυτό προ πάντων είναι το γνώρισμα της πραότητας, το να καταλύει μεν κάθε κακία, να ελευθερώνει όσους είναι αιχμάλωτοι από αυτή, να εμποδίζει τους δαίμονες που καταστρώνουν δόλια σχέδια εναντίον μας, να απαλλάσσει δε από τα δεινά εκείνους που κυριεύτηκαν απ’ αυτούς.

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Λόγοι Αγίων Πατέρων για τη μνήμη θανάτου

Κάθε αρετή πηγάζει από τη μνήμη του θανάτου. Γι’ αυτό ας τη χρησιμοποιούμε όπως την ίδια την αναπνοή μας.
Όσιος Ησύχιος ο πρεσβύτερος

Όποιος κατορθώνει να λέει κάθε μέρα στον εαυτό του: σήμερα είναι η τελευταία μέρα της ζωής μου, ουδέποτε θα αμαρτήσει θεληματικά προς τον Θεό. Εκείνος όμως που περιμένει πως έχει πολλά χρόνια ακόμα να ζήσει, δίχως άλλο θα περιπλακεί στα βρόγχια της αμαρτίας. 
Αββάς Ησαΐας ο Αναχωρητής

Εκείνος που καθημερινά περιμένει τον θάνατο, είναι οπωσδήποτε δόκιμος και σπουδαίος αγωνιστής. Ενώ εκείνος που τον επιθυμεί κάθε ώρα, είναι άγιος.
Άγιος Ιωάννης Σιναΐτης

Η ζωηρή μνήμη του θανάτου περιέχει πολλές αρετές. Γεννά το πένθος, προτρέπει σε εγκράτεια, υπενθυμίζει γέεννα, είναι μητέρα της προσευχής και των δακρύων, φρουρεί την καρδιά, παύει την εμπαθή προσκόλληση στη σάρκα αφού αυτή είναι από πηλό, αναβλύζει οξύτητα του νου μαζί με διάκριση. 
Όσιος Φιλόθεος Σιναΐτης

Οι άνθρωποι του κόσμου αποφεύγουν τη θύμηση του θανάτου, για να μην κόψουν την αρέσκεια και την όρεξή τους, που έχουν στα γήϊνα πράγματα, που με το να είναι προσκολλημένοι σ’ αυτά λυπούνται, αν σκεφτούν πως πρόκειται να τα αφήσουν! 
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Συνεχής και αδιάλειπτη προσευχή - Μέγας Βασίλειος

Ακόμα, μη θεωρήσεις ότι ολόκληρη η νύχτα έγινε αποκλειστικά για τον ύπνο. Μην το δεχτείς αυτό και αχρηστέψεις το μισό χρόνο της ζωής σου παραδίνοντάς τον σ’ αυτή την ιδιότυπη αναισθησία, μοίρασέ τον ανάμεσα σε ύπνο και προσευχή. Αφήνω ότι και αυτός ο ύπνος μπορεί να γίνει κάτι σαν σπουδή στην ευσέβεια. Τα όνειρα από τη φύση τους απηχούν συνήθως τις φροντίδες και τα ενδιαφέροντα της ημέρας. Ό,τι λογής είναι τα έργα της ζωής µας τη μέρα, ανάλογα είναι και τα όνειρά µας. Αυτό σημαίνει ότι και την ώρα που θα κοιμάσαι και δε θα προσεύχεσαι με λόγια, η προσευχή σου θα συνεχίζεται με τις εικόνες που θα απηχούν την ατμόσφαιρα σχέσης με τον Θεό που ανέπτυξες στη διάρκεια της ημέρας. Με τον τρόπο αυτό η ζωή σου θα εκτυλίσσεται σαν μια συνεχής και αδιάλειπτη προσευχή. 

Μέγας Βασίλειος

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Ο Θεός υπάρχει

Ακολουθίες Νοεμβρίου 2012

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ – ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝAΓΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012

1. Πέμπτη Κοσμά και Δαμιανού Αναργύρων, Θεοδότης, Δαυίδ του εν Ευβοία - Αγιασμός
3. Σάββατο βτου Τροπαιοφόρου (ανακομιδή λειψάνων) - ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ
Εσπερινός και Θεία Λειτουργία στον Άγιο Γεώργιο (στο λιμανάκι)
Σάββατο Αγρυπνία (Εσπερινός - Θεία Λειτουργία) 9:00μ.μ-00:30π.μ στον Άγιο Επιφάνιο

4. ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ Ιωαννικίου του Μεγάλου, Νικάνδρου επισκόπου Μύρων,
Γεωργίου του Καρσλίδη οσίου, Δημητριανού επισκόπου Χύτρων
8. Πέμπτη Σύναξις Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ
9. Παρασκευή Νεκταρίου Πενταπόλεως, Συμεών του Μεταφραστού
10. Σάββατο Αρσενίου του Καππαδόκου - ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ
Εσπερινός και Θεία Λειτουργία στον Άγιο Αρσένιο (δρόμος προς το νέο κοιμητήριο)
Σάββατο Αγρυπνία (Εσπερινός - Θεία Λειτουργία) 9:00μ.μ-00:30π.μ στον Άγιο Επιφάνιο

11. ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ Μηνά μεγαλομ., Βίκτωρος, Βικεντίου μ., Ιωάννου του Ελεήμονος
13. Τρίτη Ιωάννου του Χρυσοστόμου
14. Τετάρτη Φιλίππου του Αποστόλου, Γρηγορίου Θεσσαλονίκης του Παλαμά,
Ευφημιανού του Κυπρίου, Κωνσταντίνου νεομάρτυρος του εξ Ύδρας (κατάλυσις ιχθύος μόνον)
15. Πέμπτη Από σήμερα αρχίζει η νηστεία των Χριστουγέννων.

Καθημερινά θα τελείται ο Εσπερινός και η Θεία Λειτουργία ως ακολούθως:
• Όταν υπάρχει εορταζόμενος Άγιος καθώς και το Σαββάτο, ο Εσπερινός θα αρχίζει στις 4:30 μ.μ
και η Θεία Λειτουργία (6:30 - 8:30 πμ), στην Καινούρια Εκκλησία.
• Όταν δεν υπάρχει κάποιος εορταζόμενος Άγιος, ο Εσπερινός θα αρχίζει στις 4:00 μ.μ
και η Θεία Λειτουργία (5:30 - 7:00 πμ), στο Μοναστήρι.

16. Παρασκευή Το πρωί 5:30-7:00 π.μ Θεία Λειτουργία Ματθαίου Αποστόλου (κατάλυσις οίνου και ελαίου)
Το βράδυ 7:30 μ.μ - 1:00 π.μ θα τελεστεί Αγρυπνία στο μοναστήρι
Σάββατο Αγρυπνία (Εσπερινός - Θεία Λειτουργία) 9:00μ.μ-00:30π.μ στον Άγιο Επιφάνιο

18. ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ, Πλάτωνος και Ρωμανού μαρτύρων, Αναστασίου νεομάρτυρος
21. Τετάρτη ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (κατάλυσις ιχθύος) Δεν τελούνται μνημόσυνα
23. Παρασκευή Το πρωί 5:30- 7:00 π.μ Θ. Λειτουργία. Το βράδυ 7:30 μ.μ Αγρυπνία στο μοναστήρι
Σάββατο Αγρυπνία (Εσπερινός - Θεία Λειτουργία) 9:00μ.μ-00:30π.μ στον Άγιο Επιφάνιο

25. ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ, Αικατερίνης Μεγαλομάρτυρος, Μερκουρίου μάρτυρος
26. Δευτέρα Στυλιανού του Παφλαγόνος, Νίκωνος οσίου του «Μετανοείτε»
29. Πέμπτη Φιλουμένου Ιερομάρτυρος του Κυπρίου
30. Παρασκευή Ανδρέου του Πρωτοκλήτου (Κατάλυσις οίνου και ελαίου)
Εσπερινός, Θεία Λειτουργία και στον Απόστολο Ανδρέα (ξενοδοχείο ADAMS)
Το βράδυ 7:30 μ.μ - 1:00 π.μ θα τελεστεί Αγρυπνία στο μοναστήρι

Αββάς Ισαάκ: “Προσπάθησε να βρεις ησυχία, οι δουλειές δεν τελειώνουν ποτέ”!


Τά πολλά ὑλικά πράγματα δένουν τόν ἄνθρωπο στήν γῆ αὐτή, καί δέν τόν ἀφήνουν νά δεῖ τήν Αἰώνια Βασιλεία. Ἡ ἀφθονία τῶν πραγμάτων εἶναι ἐχθρός τῆς ἐγκράτειας.Εἰναι εὐτυχισμένος ἐκεῖνος πού προσπαθεῖ νά βρεῖ ἡσυχία γιά νά ἔλθει σ’ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό, καί δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τίς πολλές ἐργασίες. Γιατί ὅσο ζεῖ ὁ ἄνθρωπος θά ἔχει δουλειές καί δέν θά σταματήσουν ποτέ. Βέβαια, καί ἡ ἐργασία εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν προκοπή τῆς ψυχῆς. Οἱ Πατέρες μάλιστα ὁρίζουν ὅτι οἱ ἀρχάριοι στήν πνευματική ζωή πρέπει νά καταγίνονται πολύ μέ τή σωμάτικη ἐργασία, γιά νά μή τούς πειράζει ὁ σατανᾶς, χωρίς φυσικά νά παραλείπουν καί τήν προσευχή. Καί προσευχή καί ἐργασία.

Νά μήν ἀμελεῖς τίς μετάνοιές σου, γιατί αὐτό φοβίζει τόν σατανᾶ. Νά γνωρίζεις ὅτι θά σέ πολεμήσουν πολύ οἱ δαίμονες, ὅταν ἀρχίζεις νά προσκυνᾶς τόν Θεό σου. Κανένα πρᾶγμα στόν πνευματικό ἀγώνα δέν εἶναι ἀνώτερο ὅσο ἡ ἀσκητική προσπάθεια, πού τόσο φθονοῦν οἱ δαίμονες, γιατί καίγονται ὅταν βλέπουν τούς χριστιανούς νά πέφτουν γονατιστοί μπροστά στόν Ἐσταυρωμένο.Νά ζητᾶς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί Αὐτός θά φωτίσει τό σκοτάδι τῆς καρδιᾶς σου καί θά κάνει ν’ ἀνθίσει μέσα σου ἕνας πνευματικός παράδεισος. Πρῶτα ὅμως πρέπει νά κόψεις κάθε ἁμαρτωλό πρᾶγμα πού σέ συνδέει μέ τόν κόσμο καί μετά νά στραφεῖς στόν ἐσωτερικό σου κόσμο, γιά νά ξεριζώσεις ὅ,τι σάπιο ὑπάρχει.

Αὐτά ὅπως σοῦ εἶπα καί πιό πάνω, δέν εἶναι εὔκολα πράγματα. Τό νά καθαρίσει κανείς τόν ἑαυτό του ἀπό τούς σαρκικούς μολυσμούς ἀπαιτεῖ ἀγώνα μεγάλο πού θά διαρκέσει πολύ καιρό. Καί αὐτά στά λέω ὄχι γιά νά σέ ἀπελπίσω γιά τή σωτηρία σου, ἀλλά γιά νά σέ βοηθήσω νά προχωρᾶς συνεχῶς, μέχρις ὅτου γευθεῖς τή γλυκύτητα πού προσφέρει ὁ Θεός. Γιατί ἡ γλυκύτητα τῆς ἁμαρτίας εἶναι ψευτική καί πρόσκαιρη. Μόνο κοντά στό Θεό θά βρεῖς πραγματική παρηγοριά καί καταφύγιο.

Νά μισήσεις τά ἁμαρτωλά ἔργα καί τότε θά σέ πλησιάσει ὁ Θεός καί θά σοῦ στείλει τή χάρη Του.

Κοντά στόν Θεό θά βρεῖς εἰρήνη καί χαρά, ἀρκεῖ νά Τόν ἀγαπήσεις μ’ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς σου.Κοντά στόν Θεό θ’ ἀπολαύσεις τήν αἰώνια μακαριότητα στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ἀγάπησε ἀληθινά τόν Θεό καί τότε θά γίνεις εὐτυχισμένος.

Αναδημοσίευση από: Ομοθυμαδόν

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Όσιος Δαβίδ που ασκήτευε στην Εύβοια


Βιογραφία
Ο Όσιος Δαβίδ καταγόταν από το χωριό Γαρδινίτζα, που βρισκόταν κοντά στο Ταλάντιο, τόπος παραθαλάσσιος απέναντι από την Εύβοια. Έζησε όταν Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης ήταν ο Ιερεμίας, περί το 1519 μ.Χ. Τον πατέρα του έλεγαν Χριστόδουλο και ήταν ιερέας, τη δε μητέρα του Θεοδώρα. Ο όσιος Δαβίδ είχε άλλον έναν αδελφό και δύο αδελφές. Από μικρός ο Όσιος έδειξε εξαίσια μορφή και έμαθε άριστα τα Ιερά γράμματα. Σε ηλικία 15 ετών υποτάχθηκε σ' έναν άγιο γέροντα, τον Ακάκιο, που τον εκπαίδευσε στις αρετές της μοναχικής πολιτείας και από τότε ο όσιος Δαβίδ κάνει μια φοβερή, σύμφωνα με τον βιογράφο του, πνευματική πορεία, διδάσκοντας την έμπρακτη αρετή και κάνοντας διάφορα θαύματα. Προείδε τον θάνατο του και απεβίωσε ειρηνικά και με μεγάλη αγιότητα την 1η Νοεμβρίου.

Βιογραφία του συνέγραψε ο μαθητής του Χριστόφορος μοναχός και Ακολουθία του ο επίσκοπος Ταλαντίου Νεόφυτος από την Αθήνα. Μονή του Όσιου Δαβίδ υπάρχει στην Εύβοια.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ήχος γ'. Θείας πίστεως.
Μέγαν εύρατο, Εύβοια κλέος, τον πανένδοξον, Δαβίδ τον θείον, ως ιεράς αρετής καταγώγιον, και του Χρίστου οπαδόν αληθέστατον, και των Όσίων απάντων εφάμιλλον. Διό Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθε ημίν το μέγα έλεος.

Αναδημοσίευση από: Ορθόδοξος Συναξαριστής