Υπενθυμίζουμε:

1. Αιμοδοσία και δωρεά μυελού των οστών
Την Δευτέρα , 31 Ιουλίου 2017 και ώρα 7:00μ.μ. το απόγευμα θα γίνει αιμοδοσία και συλλογή δείγματος μυελού των οστών στο χώρο της εκκλησίας Παναγίας Αγίας Νάπας εις μνήμη πατρός Χαρίτωνος, Αναστασίας, Λούκα, Σταύρου, Πέτρου, Νικόλα, Μαρίας, Παναγιώτη, Κυπριανού, Παρθενόπης, Χρήστου, Γιώργου, Μυρούλας, Παναγιώτας, Αναστασίας, Χλόης και όλων των κεκοιμημένων... Είστε όλοι προσκεκλημένοι. Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν στην αιμοδοσία καλούνται να δηλώσουν τα ονόματά τους στις λίστες αιμοδοσίας για καλύτερη οργάνωση. Τηλέφωνο επικοινωνίας: 23721795 Δώσε αίμα, Χάρισε ζωή!

2.Πανήγυρις Εξωκλησίου Οσίου Παϊσίου Αγίας Νάπας, 11-12 Ιουλίου 2017

3. Αγιογραφίες Εξωκκλησίου Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης και Ιωσήφ του Μνήστωρος
Όσοι επιθυμούν να ενισχύσουν οικονομικά στην αγιογράφηση του εξωκκλησιού μπορούν να αποταθούν στον ταμία της εκκλησίας μας Μάριο τηλ. 23721465

4. Κατά το μήνα Ιούλιο ο Εσπερινός αρχίζει στις 7:00μ.μ. ο Όρθρος τις Κυριακές στις 6:30-9:45π.μ. και τις καθημερινές 6:30-8:30π.μ.

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Άμα μπει ο Χριστός στην καρδιά!


Μόνο ἕνα νὰ προσέξεις, μὲ συμβούλεψε ὁ Ὅσιος Πορφύριος. Νὰ ξεκαθαρίζεις τὶς σκέψεις σου, ποὺ ἀπὸ τὴν πολλή σου εὐαισθησία πιέζεσαι καὶ θλίβεσαι. Νὰ τὶς διώχνεις, νὰ μὴν παραμένουν. Νὰ ἀγαπᾶς τοὺς πειρασμοὺς ποὺ ἔρχονται καὶ δὲν θὰ ταράζεσαι, οὔτε θὰ θλίβεσαι. Νὰ ἀγαπᾶς πολὺ ὅλους τοὺς ἀδελφοὺς τὸ ἴδιο. Νὰ ἀγαπᾶς πολὺ τὸν Γέροντα. Ἕνας Γέροντας, ἕνας Χριστός.
- Πῶς θὰ ἀγαπήσω τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς δυσκολίες;
- Εἶναι μεγάλη ἱστορία αὐτή. Ἔχει τοὺς τρόπους της. Ἅμα μπεῖ ὁ Χριστὸς στὴν καρδιά, τὴ γεμίζει μὲ τὴν ἀγάπη Του. Τότε δὲν ὑπάρχει “μὴ τοῦτο, μὴ ἐκεῖνο, μή, μή…”. Μόνο ἀγάπη… Πάνω ἀπ’ ὅλα ἡ Ἀγάπη.
Τὰ μὴ ἦσαν πρὸ Χριστοῦ. Τὰ κατήργησε ὁ Χριστός. Ἔφερε τὴν Ἀγάπη. Παράδεισος εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὑπακοή, ἡ ταπείνωση.

Νὰ εὐχαριστεῖς τὸν Θεὸ γιὰ τὸν πειρασμό σου
Καὶ κάποιος ἄλλος ποὺ εἶχε πρόβλημα ἀρκετὰ σοβαρὸ καὶ πῆγε καὶ τὸ εἶπε στὸν Ὅσιο Πορφύριο, τοῦ λέει, ἀφοῦ ἦταν ἀνθρωπίνως ἄλυτο: “Ἄκου, παιδί μου, σοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεὸς ἕνα μικρὸ πειρασμό, μιὰ μικρὴ δυσκολία, ἕνα προβληματάκι… Κι ἐσὺ ἀντὶ νὰ χαρεῖς γι’ αὐτὸ ποὺ σοῦ ἐμπιστεύτηκε, κάθεσαι καὶ στενοχωριέσαι; Πές, “Χριστέ μου, νὰ εἶναι εὐλογημένο! Ἀφοῦ ἐπέλεξες ἐσὺ αὐτό, ἢ ἡ ἀδυναμία μου ὅρισε αὐτὸ καὶ ἐσὺ τὸ ἀνέχεσαι, νὰ εἶναι εὐλογημένο… Καὶ εὐχαριστῶ, Θεέ μου”.
Ξεχνᾶμε νὰ λέμε εὐχαριστῶ στὴν θλίψη καὶ στὸν πόνο.
Κάποτε ἦταν ἕνα παιδάκι ποὺ τὸ πείραζαν τὰ ἄλλα παιδιά, γιατὶ ἤτανε λίγο ἀδύνατο, λίγο ντροπαλὸ κ.λπ. Καὶ στενοχωριότανε καὶ πονοῦσε. Πήγαινε στὸ σπίτι κι ἔκλαιγε. Παραπονιότανε στὴ γιαγιά -ἡ μητέρα του εἶχε πεθάνει. Ἡ γιαγιὰ ἤτανε πιστή. Μὴ στενοχωριέσαι, παιδί μου, τοῦ ἔλεε, νὰ εὐχαριστεῖς τὸν Θεὸ καὶ γι’ αὐτὸ καὶ γιὰ ὅλα.
Πέρασε καιρός, κατάλαβε. Τὰ καλὰ λογάκια ὅταν πέφτουν στὴν ψυχή, μένουν, νὰ ξέρετε. Σιγὰ-σιγὰ καλλιεργοῦνται, καρποφοροῦν καὶ βγαίνουν.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου“, σσ. 207-208

Αναδημοσίευση από: Ενορία Αγίων Πάντων Μακεδονίτισσα

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

Κυριακή Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, Ματθ. ιστ΄13-19 - Β΄ Κορ. ια΄21-ιβ΄9

Θεμέλιοι λίθοι

«Οι ασφαλείς και θεοφθόγγοι κήρυκες της Εκκλησίας»

Με τη δράση τους οι απόστολοι και σύμφωνα με το παράγγελμα του διδασκάλου τους, διέδωσαν την αλήθεια του ευαγγελίου στα πέρατα της οικουμένης. Έλαμψαν με τη μαρτυρία τους και καταξιώθηκαν ως οι θεμέλιοι λίθοι της ζωής της Εκκλησίας. Επικεφαλής των αποστόλων αναδείχθηκαν οι Πέτρος και Παύλος, οι οποίοι δικαιολογημένα χαρακτηρίζονται πρωτοκορυφαίοι. Αυτό μπορεί κανείς να το κατανοήσει μέσα από τα κείμενα των Ευαγγελίων, των Πράξεων των Αποστόλων αλλά και από τις Επιστολές τους που διασώζονται στην Καινή Διαθήκη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ιερός συναξαριστής, δεν επινοείται «μείζονα τούτοις εγκωμίων υπόθεσιν, παρά την του Κυρίου μαρτυρίαν και ανακήρυξιν. Τον μέν (δηλαδή τον Πέτρον) μακαρίσαντος και πέτραν καλέσαντος, εφ’ ής ιδρύσαι την Εκκλησίαν φησί. Τον δε (δηλαδή τον Παύλον) σκεύος εκλογής έσεσθαι προειπόντος, του βαστάσαι το όνομα αυτού (δηλαδή του Χριστού) ενώπιον τυράννων και βασιλέων».

Ομολογία πίστεως
Η Εκκλησία, λοιπόν, τιμά σήμερα τη μνήμη των πρωτοκορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου, για την ισχυρή μαρτυρία που έδωσαν με τη ζωή, το έργο και τη διδασκαλία τους για τον Χριστό. Όχι τυχαία, αντλεί τη σημερινή ευαγγελική περικοπή από το ευαγγέλιο του Ματθαίου, αναδεικνύοντας τη σημασία της ομολογίας του αποστόλου Πέτρου, ότι «ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος». Σ’ αυτήν ακριβώς την ομολογία του Πέτρου για τη θεότητα του Χριστού στηρίζεται το όλο οικοδόμημα της Εκκλησίας. Μπορούμε μάλιστα να πούμε ότι η ομολογία αυτή συνοψίζει την πεμπτουσία της αλήθειας της Εκκλησίας και συνιστά την πιο αυθεντική έκφρασή της.

Με την ομολογία του ο Πέτρος στο ερώτημα που απηύθυνε ο Χριστός στους μαθητές «υμείς δε τίνα με λέγετε είναι;», δίνει το στίγμα της πίστης που θα πρέπει να χαρακτηρίζει τον κάθε άνθρωπο που επιθυμεί να είναι ζωντανό μέλος της Εκκλησίας του Χριστού. Φαίνεται πως πριν την ομολογία του είχε ανοίξει τον εαυτό του για να δεχθεί τον φωτισμό του Θεού. Είχε υπερβεί τις οποιεσδήποτε εγωκεντρικές προθέσεις και διαθέσεις που αφήνουν τον άνθρωπο καθηλωμένο να ασφυκτιά στο εγώ του. Στο θεμέλιο, λοιπόν, της μεγάλης αλήθειας ότι ο Κύριος είναι «ο Υιός του Θεού του ζώντος» οικοδομείται η Εκκλησία ως άνοιγμα που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο και τους ανθρώπους και τους προσκαλεί σε γεύσεις θείας εμπειρίας.

Ευλογημένη ύπαρξη
Ο Κύριος επιβραβεύει τον Πέτρο για την φωτισμένη όντως ομολογία του και τον χαρακτηρίζει «μακάριο», δηλαδή ευλογημένο. Πρόκειται για την ευλογημένη εκείνη διάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος ανοίγει τον εαυτό του και τον καθιστά δέκτη του θείου φωτισμού και κυρίως ικανό να δέχεται και ν’ αποδέχεται τις αποκαλυπτόμενες αλήθειες για το πρόσωπο του Χριστού.

Η ύπαρξη του Πέτρου θεμελιώνεται πλέον στην πέτρα της ομολογίας του, που είναι ο ίδιος ο Χριστός. Αποκαλύπτει έτσι ότι η βάση, το θεμέλιο της σωτηρίας των ανθρώπων είναι το Σώμα του Χριστού, δηλαδή η Εκκλησία, ως θεανθρώπινη κοινωνία ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο.

Στο πρόσωπο, βέβαια, του Πέτρου, ο Χριστός μακαρίζει και όλους εκείνους τους ανθρώπους, οι οποίοι, διά μέσου των αιώνων, θεμελιώνουν την ύπαρξή τους στη γιγαντιαία αυτή ομολογία, ότι δηλαδή ο Χριστός είναι η αλήθεια και η ζωή που σώζει πραγματικά τον άνθρωπο και τον αναδεικνύει αιώνια ύπαρξη, ανεκτίμητης αξίας και εμβέλειας. Σ’ αυτήν ακριβώς την προοπτική εστιάζεται και η υπέρβαση της αμαρτίας, η οποία θρυμματίζει την ενότητα σε όλα τα επίπεδα της ζωής και αποσπά τον άνθρωπο από την προσφερόμενη αγάπη του Θεού.

Αγαπητοί αδελφοί, ας εγκολπωθούμε κι εμείς στη ζωή μας το περιεχόμενο της ομολογίας του Πέτρου και ας το αφήσουμε να γίνει ισχυρός δείκτης στην καθημερινή μας ζωή. Η αλήθεια ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός που σώζει τον άνθρωπο, όπως την εξέφρασε ο Πέτρος αλλά και τη μετουσίωσε σε πράξη ζωής ο Παύλος, δεν αφήνουν άλλη επιλογή παρά να ανοίξουμε κι εμείς τον εαυτό μας για να σφραγίσει και τη δική μας ύπαρξη. Μόνο έτσι μπορούμε να τιμήσουμε πραγματικά και ειλικρινά τις πρωτοκορυφαίες μορφές του Πέτρου και του Παύλου, τις οποίες με τόση λαμπρότητα τιμά η Εκκλησία. Γένοιτο.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος.

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

2ο Διεπιστημονικό Συνέδριο Ιατρικής Ανθρωπιστικών Αποστολών, 27 & 28 Ιουνίου 2014

Το Σωματείο International Humanitarian Aid (ΙΗΑ) σε συνεργασία με την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και την Κυπριακή Εταιρεία Παθολογίας πραγματοποιούν το 2ο Διεπιστημονικό Συνέδριο Ιατρικής Ανθρωπιστικών Αποστολών το οποίο θα γίνει στις 27 και 28 Ιουνίου 2014, στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Δήμου Αγίας Νάπας.

Στόχος του συνεδρίου είναι α) η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού σχετικά με την αναγκαιότητα των ανθρωπιστικών αποστολών και τον τρόπο διοργάνωσής τους και β) την εκπαίδευση Λειτουργών Υγείας (ιατρών, νοσηλευτών, φαρμακοποιών, διαιτολόγων κτλ) σε θέματα Τροπικής Ιατρικής.

Το Σωματείο International Humanitarian Aid(ΙΗΑ) το οποίο ιδρύθηκε το 2013 με πρωτοβουλία μιας ομάδας λειτουργών υγείας και άλλων εθελοντών εχει σαν κύριο σκοπό του την υποστήριξη των προγραμμάτων ιατρικών υπηρεσιών στις Ιεραποστολικές Μητροπόλεις, ιδιαιτέρως της Αφρικής καθώς και άλλες δράσεις προς ανακούφιση πασχόντων συνανθρώπων μας.

Για το πρόγραμμα και περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το συνέδριο, όποιος ενδιαφέρετε μπορεί να επεσκεφθεί τον ιστοχώρο http://internationalhumanitarianaid.blogspot.com/

Το συνέδριο αφιερώνεται εις μνήμην του Παναγιώτη Σωφρονίου από το Παραλίμνι, φοιτητή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, που απεβίωσε την Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014, σε ηλικία 24 ετών.Αιωνία του η μνήμη!

Γιατί προσεύχομαι;


-Γιατί η ζωή μου ολόκληρη βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Γιατί με τη θέλησή Του υπάρχω, ζω και αναπνέω.

-Γιατί η προσευχή είναι επικοινωνία με τον Θεό, με την υπέρτατη Αγάπη, μέσα από την οποία αντλώ δύναμη να ατενίζω το μέλλον με αισιοδοξία και να μοιράζω φωτεινά χαμόγελα γύρω μου.

-Γιατί ο Θεός είναι ο φίλος μου ο αληθινός, που έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε για μένα! Και γι’ αυτό δεν πρόκειται να με αφήσει ποτέ μόνο!

-Γιατί τον φίλο μου δεν τον ξεχνώ, αλλά κάθε μέρα, κάθε στιγμή, θέλω να είμαι κοντά Του και να ζω τη χαρά της κοινωνίας μαζί Του.

-Γιατί κοντά Του βρίσκω καταφύγιο στις τρικυμίες της ζωής, στήριγμα εκεί που όλα καταρρέουν, συμπαραστάτη στις στιγμές της μοναξιάς, αχτίδα φωτός στη μαύρη ομίχλη της απελπισίας…

-Γιατί όταν χρειαστώ τη βοήθειά Του, βρίσκεται πάντα δίπλα μου, ακόμα και όταν νομίζω πως δεν με ακούει… Εκείνος όμως ρυθμίζει τα πάντα με τόση σοφία, για το δικό μου πνευματικό συμφέρον.

-Γιατί νιώθω την ανάγκη καθημερινά να Τον ευχαριστώ που με διατηρεί υγιή και με σώας τας φρένας, που ζω σε μια κοινωνία ελεύθερη και ειρηνική, που έχω όποιο αγαθό επιθυμήσω… Δηλαδή, για τα αυτονόητα…

-Γιατί ακόμα και αν ζούσα κάτω από αντίξοες συνθήκες, η προσευχή θα ήταν το στήριγμά μου, ο σύνδεσμός μου με την αληθινή Ζωή, με την πραγματική Δικαιοσύνη, με την ασάλευτη Αλήθεια, με την μόνη τροφή που μπορεί να θρέψει την καρδιά μου.

-Γιατί έχω το προνόμιο να γνωρίζω τον αληθινό Θεό, που αποκαλύφθηκε στους ανθρώπους και δεν είναι δημιούργημα της ανθρώπινης φαντασίας ή διανόησης. Και αυτό με κάνει να νιώθω ξεχωριστός!

-Γιατί είμαι πλασμένος να επιστρέφω σε Αυτόν την αγάπη που τόσο απλόχερα έχει σκορπίσει στον κόσμο. Και αυτό το κάνω με τη ζωή μου ολόκληρη, αλλά πολύ περισσότερο με την προσευχή!

Αναδημοσίευση: Το Σταυρουδάκι

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Το Γενέθλιο του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου και Βαπτιστού


Ζαχαρία, χόρευε σὺν τῇ συζύγῳ
Οὐ πολλὰ μὲν τίκτοντες, ἓν δὲ καὶ μέγα.
Πρόδρομον ἀμφὶ τετάρτην εἰκάδα γείνατο μήτηρ.

Βιογραφία
Την ημέρα αυτή η Αγία μας εκκλησία εορτάζει το γενέσιο του ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννη. Ο πατέρας του Ζαχαρίας, ήταν ιερέας. Κάποια ημέρα την ώρα του θυμιάματος, είδε μέσα στο θυσιαστήριο άγγελο Κυρίου, ο οποίος του ανήγγειλε ότι θα αποκτούσε γιο τον οποίο θα ονόμαζε Ιωάννη. Ο Ζαχαρίας σκίρτησε από χαρά , αλλά δυσπιστούσε. Η γυναίκα του ήταν ηλικιωμένη και στείρα και άρα ήταν αδύνατο να κυοφορήσει και αυτές τις αμφιβολίες τις εξέφρασε στον άγγελο ο οποίος του απάντησε ότι το παιδί θα γεννηθεί και εκείνος θα τιμωρηθεί για την απιστία του, παραμένοντας κωφάλαλος μέχρι να πραγματοποιηθεί η βουλή του Θεού. Πράγματι η γυναίκα του η Ελισάβετ συνέλαβε και μετά από εννέα μήνες γέννησε γιο. Οκτώ ημέρες μετά τη γέννηση κατά την περιτομή του παιδιού οι συγγενείς, θέλησαν να του δώσουν το όνομα του πατέρα του δηλ. Ζαχαρία. Όμως ο Ζαχαρίας έγραψε επάνω στο πινακίδιο το όνομα Ιωάννης. Αμέσως λύθηκε η γλώσσα του και όλοι οι παριστάμενοι πλημμύρισαν χαρά κι ελπίδα, διότι κατάλαβαν ότι γεννήθηκε ο Πρόδρομος της παρουσίας του αναμενόμενου Μεσσία. Ο Ιωάννης δε διέθετε μόνο το χάρισμα της προφητείας, αλλά αξιώθηκε και τη μεγαλύτερη χαρά και τιμή. Βάπτισε το Μεσσία Χριστό, τον οποίο και ομολογούσε σ’ όλη του τη ζωή.


Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Προφῆτα καὶ Πρόδρομε, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, ἀξίως εὐφημῆσαι σέ, οὐκ εὐποροῦμεν ἠμεῖς, οἱ πόθω τιμῶντες σέ, στείρωσις γὰρ τεκούσης, καὶ πατρὸς ἀφωνία, λέλυται τὴ ἐνδόξω, καὶ σεπτή σου γεννήσει, καὶ σάρκωσις Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, κόσμω κηρύττεται.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ἡ πρὶν στείρα σήμερον, Χριστοῦ τὸν Πρόδρομον τίκτει, καὶ αὐτὸς τὸ πλήρωμα, πάσης τῆς προφητείας, ὅνπερ γάρ, προανεκήρυξαν οἱ Προφῆται, τοῦτον δή, ἐν Ἰορδάνῃ χειροθετήσας, ἀνεδείχθη Θεοῦ Λόγου, Προφήτης Κῆρυξ ὁμοὺ καὶ Πρόδρομος.

Αναδημοσίευση από: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

Η αμετανοησία είναι αυτή που αχρηστεύει την Προσευχή μας...

Ποιος ήταν δικαιότερος από τον Παύλο; Και όμως, επειδή ζήτησε κάτι που δεν θα τον ωφελούσε, δεν εισακούστηκε.

«Τρεις φορές παρακάλεσα γι' αυτό τον Κύριο», γράφει ο ίδιος, «και η απάντησή Του ήταν: «Σου αρκεί η χάρη μου»» (Β' Κορ. 12:8-9).

Αλλά και ο Μωυσής δεν ήταν δίκαιος; Ε, ούτε κι εκείνος εισακούστηκε. «Φτάνει πια!», του είπε ο Θεός (Δευτ. 3:26), όταν ζητούσε να μπει στη γη της επαγγελίας.

Πέρα απ' αυτά, όμως, υπάρχει και κάτι άλλο που αχρηστεύει την προσευχή μας, και αυτό είναι η αμετανοησία.

Προσευχόμαστε, ενώ επιμένουμε στην αμαρτία. Έτσι έκαναν οι Ιουδαίοι, γι' αυτό ο Θεός είπε στον προφήτη Ιερεμία: «Μην προσεύχεσαι για το λαό αυτό! Δεν βλέπεις τι κάνουν;» (Ιερ. 7:16-17). Δεν απομακρύνθηκαν, λέει, από την ασέβεια.

Κι εσύ με παρακαλάς γι' αυτούς; Δεν σ' ακούω! Όταν, πάλι, ζητάμε κάτι κακό εναντίον των εχθρών μας, όχι μόνο δεν το πραγματοποιεί ο Θεός, αλλά και παροργίζεται.

Γιατί η προσευχή είναι φάρμακο. Κι αν δεν γνωρίζουμε πως πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ένα φάρμακο, δεν θα ωφεληθούμε ποτέ από τη δύναμή του.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Αναδημοσίευση από: Αγιορείτικο Βήμα

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

Ο πόλεμος των λογισμών

Αδελφέ μήπως μπορεί ένα νησί που βρίσκεται στη μέση της θάλασσας να εμποδίσει τα κύματα, ώστε να μη χτυπούν επάνω του; Δεν μπορεί, πλην όμως αποκρούει τα κύματα. Το ίδιο συμβαίνει και μ’ εμάς. Να εμποδίσουμε τους λογισμούς, ώστε να μην πέφτουν επάνω μας, δεν μπορούμε, καθώς μάλιστα είμαστε εμπαθείς. Να τους αποκρούσουμε όμως και να μην τους αφήνουμε να μπαίνουν μέσα μας, αυτό το μπορούμε. Διαφορετικά, αν τους αφήσουμε να μπουν, θ’ αρχίσουν πια να τρέφονται μέσα στην ψυχή μας, και σιγά –σιγά την καταστρέφουν.

Μ. Ευεργετινός, Αγ, Εφραίμ του Σύρου

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

Άγιος Ιούδας ο Απόστολος


Καὶ συγγενείᾳ καὶ χορῷ αὐχεῖν ἔχεις.
Χριστοῦ μαθητῶν ὦ Ἰούδα, καὶ πάθει.
Ἐννεακαιδεκάτῃ βελέεσσιν Ἰούδας θνῄσκει.

Kλήσις τριπλή σοι και τριπλούν μάκαρ πάθος,
Άρσις δέσις τε και τρίτον τόξου τάσις.
Eννεακαιδεκάτη βελέεσσιν Iούδας θνήσκει.

Βιογραφία
Τα βιογραφικά στοιχεία του Αγίου Ιούδα, είναι κάπως συγκεχυμένα, διότι συγχέονται μ' αυτά του Αποστόλου Θαδδαίου που η μνήμη του γιορτάζεται την 21η Αυγούστου. Ο μεν Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιό του αναφέρει ότι, ο Ιούδας αυτός ήταν αδελφός του Χριστού και ο κατά σάρκα του Αποστόλου Ιακώβου του αδελφοθέου (ο Ιούδας και ο Ιάκωβος ήταν παιδιά του Ιωσήφ από άλλο γάμο). Ο Ιούδας λοιπόν, κατά την παράδοση, κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία, επισκέφθηκε την Έδεσσα και στην πόλη Αραράτ συνελήφθη από τους άπιστους, οι οποίοι τον εκτέλεσαν δια τοξευμού. Επίσης, ο Σ. Ευστρατιάδης, αναφέρει ότι στον Λαυριωτικό Κώδικα Ι 78 φ. 2156 φέρεται κατά την ημέρα αυτή και η μνήμη άλλου Αγίου Αποστόλου Ιούδα του Ζηλωτού, ο οποίος μετά την Ανάληψη του Χριστού περιήρχετο σ' όλες τις πόλεις και τα χωριά και δίδασκε το σωτήριο μήνυμα του Αναστάντος Χριστού. Και αφού έφερε πλήθος λαού σε μετάνοια απεβίωσε ειρηνικά. Ο δε Μιχαήλ Γαλανός στους «Βίους των Αγίων», αναφέρει για τον Απόστολο Ιούδα ότι ήταν ένας από τους δώδεκα Αποστόλους, γιος του Αλφαίου και αδελφός του Ιακώβου του μικρού, που ήταν και αυτός Απόστολος. Βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση με τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Ο Απόστολος Ιούδας έφερε και την προσωνυμία Θαδδαίος ή Λεββαίος. Η ζωή του κοντά στο Χριστό ήταν παρόμοια με των άλλων Αποστόλων. Μετά την Πεντηκοστή, αφού εργάστηκε για λίγο στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων, κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία ανάμεσα σε πολλούς κινδύνους. Αλλά ο Ιούδας, άξιος Απόστολος του Χριστού, γεμάτος αυταπάρνηση, μαρτύρησε τελικά στην Έδεσσα. Στην Καινή Διαθήκη, έχουμε και μια Καθολική Επιστολή του Ιούδα, που είναι σύντομη, αλλά γεμάτη μηνύματα αληθινής ζωής. Να τι συμβουλεύει στους χριστιανούς, που ζουν μέσα στο διεφθαρμένο από την αμαρτία κόσμο: «Υμείς δε, αγαπητοί, τη άγιωτάτη υμών πίστει έποικοδομούντες εαυτούς, εν Πνεύματι Αγίω, προσευχόμενοι, εαυτούς εν αγάπη Θεού τηρήσατε, προσδεχόμενοι το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εις ζωήν αίώνιον» (Επιστολή. Ιούδα 20-21). Δηλαδή, σεις όμως. αγαπητοί, αντίθετα με το διεφθαρμένο κόσμο, να οικοδομείτε τους εαυτούς σας πάνω στο θεμέλιο της αγιωτάτης πίστης σας με την προσευχή, που θα κάνετε με την έμπνευση του αγίου Πνεύματος, φυλάξτε και διατηρείστε τους εαυτούς σας στην αγάπη του Θεού, περιμένοντας με εμπιστοσύνη το έλεος του Χριστού, για να πετύχουμε την αιώνια ζωή.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Χριστοῦ σὲ συγγενῆ, ὢ Ἰούδα εἰδότες, καὶ μάρτυρα στερρόν, ἱερῶς εὐφημοῦμεν, τὴν πλάνην πατήσαντα, καὶ τὴν πίστιν τηρήσαντα, ὅθεν σήμερον, τὴν παναγίαν σου μνήμην, ἑορτάζοντες, ἁμαρτημάτων τὴν λύσιν, εὐχαίς σου λαμβάνομεν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.
Ἀπόστολε Ἅγιε Ἰούδα, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικὸς.
Ἐκ ῥίζης εὐκλεοῦς, θεοδώρητον κλῆμα, ἀνέτειλας ἡμῖν, τοῦ Κυρίου αὐτόπτα, Ἀπόστολε θεάδελφε, τοῦ Χριστοῦ κήρυξ πάνσοφε, τρέφων ἅπαντα, κόσμον καρποῖς σου τῶν λόγων, τὴν ὀρθόδοξον, πίστιν Κυρίου διδάσκων, ὡς μύστης τῆς χάριτος.

Αναδημοσίευση από: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Η αιτία της καρδιακής ηρεμίας είναι η πίστη


H αιτία της καρδιακής ταραχής είναι η απιστία.
Η αιτία της καρδιακής ηρεμίας είναι η πίστη.
Με τη δυναμική ενέργεια της πίστεως,
όλη η ύπαρξη του ανθρώπου, βυθίζεται στην πνευματική,
παρακλητική απόλαυση της αγίας ειρήνης Του Χριστού,
σαν να διαποτίζεται και να γεμίζει απ'αυτήν την αίσθηση.
Τότε δεν την πληγώνουν τα βέλη της ταραχής...

Οσίων Βαρσανουφίου και Ιωάννου

Αναδημοσίευση από: Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας Πατρών

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Η ειρήνη της ψυχής


Το μεγαλύτερο απ’ όλα τα μαθήματα, λέγει ο άγ. Κλήμης Αλεξανδρείας, είναι να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του. Γιατί αν κάποιος γνωρίσει τον εαυτό του, θα γνωρίσει και το Θεό. Και αν γνωρίσει το Θεό, θα γίνει σαν το Θεό».

Ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος γράφει:
«Ειρήνευε στην ψυχή σου. Τότε ο ουρανός και η γη θα βρίσκονται σε ειρήνη με σένα. Μπες με λαχτάρα στο θησαυροφυλάκιο που βρίσκεται μέσα σου κι έτσι θα δεις αυτά που βρίσκονται στον ουρανό. Γιατί υπάρχει μόνο μια είσοδος που οδηγεί και στα δύο αυτά. Η κλίμακα που οδηγεί στη Βασιλεία είναι κρυμμένη μέσα στην ψυχή σου. Φύγε από την αμαρτία, βυθίσου στον εαυτό σου και μέσα στην ψυχή σου θ’ ανακαλύψεις τα σκαλοπάτια απ’ όπου θ’ ανεβείς».

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Πανήγυρις εξωκλησίου Αγίων Δώδεκα Αποστόλων

Κυριακή, Των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου
Ο Απόστολος Πέτρος ήταν έγγαμος και άφησε την οικογένεια του και τα δίχτυα του ψαρά και ακολούθησε το Χριστό με πίστη και θερμή αφοσίωση, ώστε, πάνω στην ομολογία του να στηρίζεται η Εκκλησία. Ο Απόστολος Παύλος μετά την ουράνια κλήση του στη Δαμασκό, γίνεται ο «Απόστολος των εθνών». Έδωσαν κι οι δυο τα πάντα και τη ζωή τους στο κήρυγμα του Ευαγγελίου. Δίκαια λοιπόν τιμώνται όπως τους αξίζει από τους χριστιανούς. 

Δευτέρα , Η σύναξις των Αγίων 12 αποστόλων
Οι δώδεκα μαθητές του Χριστού που με την ιεραποστολική τους δράση άλλαξαν την ιστορία του κόσμου είναι: Ανδρέας, Πέτρος, Ιάκωβος, Ιωάννης, Φίλιππος, Θωμάς, Βαρθολομαίος, Ματθαίος, Ιάκωβος ο του Αλφαίου, Σίμων ο Ζηλωτής, Ιούδας ο του Ιακώβου και Ματθίας, που εξελέγη στη θέση του Ιούδα του Ισκαριώτη. Πανήγυρις εξωκλησίου Αγίων Δώδεκα Αποστόλων
Κυριακή , 29 Ιουνίου 2014, στις 7:00 μ.μ. ο Πανηγυρικός Εσπερινός και
Δευτέρα , 30 Ιουνίου 2014, στις 6:30-9:00 π.μ η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγέθυνση.

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Γράψτε δυο λόγια καρδιάς για τον μακαριστό γέροντα Χαρίτωνα

Ο  Αρχιμανδρίτης Χαρίτων (Μαχαιριώτης) πρώην ηγούμενος της Ιεράς Σταυροπηγιακής Μονής Μαχαιρά εκοιμήθη εν Κυρίω στις 13 Ιουνίου 2014.

Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του! Αιωνία του η μνήμη!

Ας ενώσουμε τις προσευχές μας μαζί του για τη σωτηρία των ψυχών μας!



Widget is loading comments...


Εκοιμήθη ο Προηγούμενος της Ι. Μ. Μαχαιρά Χαρίτων

Εκοιμήθη εν Κυρίω χθές (13 Ιουνίου 2014) ο Αρχιμανδρίτης Χαρίτων (Μαχαιριώτης) πρώην ηγούμενος της Ιεράς Σταυροπηγιακής Μονής Μαχαιρά.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί την προσεχή Κυριακή 15 Ιουνίου 2014 η ώρα 16:00 στον Ιερό Ναό Παναγίας Αγίας Νάπας της επαρχίας Αμμοχώστου, Κύπρο.

Ακολούθως το λείψανο του π. Χαρίτων θα μεταφερθεί στο οικείο κοιμητήριο Αγίας Νάπας για ενταφιασμό.

Το σκήνωμα του μακαριστού π. Χαρίτωνος θα εκτίθεται για ιερό προσκύνημα στον Ιερό Ναό Παναγίας Αγίας Νάπας από τις 13:00 μέχρι τις 16:00 που θα τελεστεί η ακολουθία.

Αντί κατάθεσης στεφάνων θα γίνονται δωρεές για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Η εξόδιος ακολουθία θα μεταδίδεται απευθείας από το διαδίκτυο, στην ιστοσελίδα https://www.youtube.com/user/ierosnaosayiasnapas για όσους δεν δύναται να παρευρεθούν στην ακολουθία.

Κάθε απόγευμα από την επόμενη της κηδείας μέχρι την συμπλήρωση των 40 ημερών θα τελείται τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του κοιμηθέντος π.Χαρίτων στον τάφο του.

Επίσης κάθε Κυριακή μέχρι την συμπλήρωση των 40 ημερών θα τελείται επίσημο μνημόσυνο.

Άγιοι Ιεράρχες, Ιερομόναχοι, Κληρικοί, Μοναχοί και Λαϊκοί σας παρακαλούμε να εύχεσθε υπέρ Αναπαύσεως της ψυχής του κεκοιμημένου δούλου του Θεού Ιερομονάχου Χαρίτωνος

Λίγα λόγια για το βίο του π. Χαρίτων

Ο πατήρ Χαρίτων ήταν μια εξέχουσα πνευματική μορφή που έζησε μερικά χρόνια στο Άγιος Όρος με τους πνευματικούς του καθοδηγητές, τον γέροντα Παϊσιο και τον Άγιο Πορφύριο.

Σπούδασε Θεολογία στην Αθήνα και την Αμερική. Διετέλεσε ηγούμενος στην Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας στο Μαχαιρά. Τα τελευταία χρόνια διέμενε στην Κύπρο και εφησύχαζε σε μικρό καλυβάκι έξω από την Αγία Νάπα.

Καθ' όλη την διάρκεια της ζωής του ακούραστα διακονούσε και στήριζε πνευματικά πλήθος ανθρώπων και ιδιαίτερα μεριμνούσε για την νεολαία στην Κύπρο, την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Να σημειωθεί ότι ο μακαριστός Γέροντας Χαρίτων Μαχαιριώτης τον τελευταίο καιρό ταλαιπωρούταν από διάφορες ασθένειες.

Εδώ μπορείτε να γράψτετε δυο λόγια καρδιάς στη μνήμη του μακαριστού γέροντα Χαρίτωνος.

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

«Κάνε τη καρδιά σου μοναστήρι , xτύπα εκεί το σήμαντρο ... »

 " ... θυμήσου, θυμήσου αγαπημένο μου παιδί όλα τα συμβάντα της ζωής μας είναι μέρος της παντελώς άγνωστης οικονομίας του Θεού. Τώρα δεν καταλαβαίνουμε τη σημασία τους, αλλά πιο αργά θα τα καταλάβουμε. Τώρα αισθανόμαστε ότι είμαστε αδικημένοι και λοιδορούμενοι. Αργότερα θα καταλάβουμε ότι από τα πάντα θα μπορούσαμε να έχουμε ένα τεράστιο όφελος : τον ταπεινό λογισμό..Εσύ τώρα να προσπαθήσεις να πλησιάσεις το Θεό όσο πιο πολύ μπορείς με τη προσευχή και τη άσκηση. Τήρησε το κανόνα που σου έχει δώσει ο πνευματικός σου και προσπάθησε να αισθανθείς το Θεό..Κάνε οτιδήποτε για να Τον ζήσεις να Τον βάλεις στη καρδιά σου. Να μαλακώσει η καρδούλα σου, παιδί μου, από το άγγιγμα της χάρης, κάθε στιγμή όταν σκέφτεσαι πόσο πολύ σε αγαπάει ο Θεός και πόσο σε προστάτεψε από το ψυχικό θάνατο, προστατεύοντας σε από τις βρωμιές που φέρνουν οι δαίμονες στο μυαλό των ανθρώπων....Ο γλυκύτατος Ιησούς να είναι πάντα στις σκέψεις σου, να είναι ένα λιμάνι στο οποίο θα επανέρχεσαι ξανά και ξανά ...
Επίσης μη διστάσεις να καλείς τη Παναγία σε βοήθεια όποτε έχεις ανάγκη και όχι μόνο..Να συνεχίσεις το δρόμο σου με θάρρος με πολύ θάρρος. Χάρισε τη καρδιά σου στο Κύριο και Εκείνος θα της δώσει όλες τις βιταμίνες και όλη τη ενέργεια που χρειάζεται για να μη καταρρεύσει. Τίποτε να μη σου φαίνεται δύσκολο..Κάποιος Άλλος αδερφέ κυβερνάει το σύμπαν και όχι οι μεγάλοι του κόσμου τούτου...
Θάρρος, θάρρος , το βλέμμα ψηλά και θα δεις τον Κύριο, όταν θα κλάψεις , όταν θα ψάξεις με λαχτάρα, όταν θα ματώσεις , ίσως θα Τον δεις πως σου απλώνει το στέφανο με το Αγαπητικό και Παρηγορητικό χέρι Του..Μην θλίβεσαι , μη λυπάσαι πιο πολύ από όσο πρέπει, γιατί έτσι δίνεις δικαιώματα στο πονηρό να σε χτυπάει με δύναμη...

Κάνε τη καρδιά σου μοναστήρι. Χτύπα εκεί το σήμαντρο, κάλεσε εκεί για αγρυπνία, θυμίασε και ψιθύρισε ακατάπαυτα προσευχές. Ο Θεός είναι δίπλα σου ... "

Απόσπασμα από ανέκδοτες επιστολές Αγίου Λουκά Κριμαίας προς πνευματικό του παιδί 

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Γιατί; Σάμπως αὐτὰ δὲν εἶναι ζωές;


Μπρὲκ Ἰωάννης (Πρεσβύτερος)

(Ἡ παρακάτω μαρτυρία δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἐξηγήσεις. Εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ εὔγλωττες καταθέσεις τῶν τελευταίων ἐτῶν πάνω στὸ κρίσιμο ζήτημα τῶν ἀμβλώσεων καὶ ἀξίζει τὴν ἀπερίσπαστη προσοχή μας.)

Χαίρετε! Ὀνομάζομαι Vera Faith Lord. Διευθύνω τὴν "Alfa-Omega Life", τὴν Ὀρθόδοξη Ἀδελφότητα γιὰ τὴν Προστασία τῆς Ζωῆς.

Καθὼς σᾶς μιλῶ σήμερα, ἔχω τὴν τιμὴ νὰ ἀντιπροσωπεύω ἑκατομμύρια ἀδελφές μου. Ἡ δική μας ἀδελφότητα δὲν εἶναι κάποια χαρούμενη συντροφιά. Εἴμαστε μητέρες ποὺ ἔχουμε διαπράξει ἄμβλωση καὶ εἶμαι ἐδῶ σήμερα γιὰ νὰ σᾶς διηγηθῶ τὴν ἱστορία μου.

Ἡ κοινωνία ἕνα πράγμα μόνο μᾶς λέει: "Πρόκειται γιὰ τὸ σῶμα σας καὶ ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ κάνετε τὴν ἐπιλογή σας". Κανεὶς δὲν μᾶς λέει τί θὰ μᾶς συμβεῖ μετὰ ἀπὸ τὴν ἐπιλογή, ὅταν τὸ παιδί μας θὰ εἶναι νεκρό. Ἐλᾶτε μαζί μου τώρα, μέσα ἀπὸ ἕνα μαγικὸ καθρέφτη καὶ ἂς προχωρήσουμε στὰ μετὰ τὴν ἄμβλωση.

(22 ἐβδομάδων)

Πρὶν ἀπὸ δεκαπέντε χρόνια, τὸ μυριάκριβο ἀγόρι μου, ὁ Γαβριήλ, κλωτσοῦσε καὶ πιπίλιζε τὸ δάχτυλό του καὶ ἔκανε ὅλα ὅσα κάνει ἕνα ἀγέννητο παιδὶ τὴν 21η ἑβδομάδα τῆς ζωῆς του. Δὲν κατάφερε νὰ φθάσει στὴν 22η. Πέθανε.

Ἐπὶ δεκαεπτὰ χρόνια μετὰ τὸν θάνατο τοῦ μωροῦ μου, δὲν μοῦ ἐπιτράπηκε νὰ θρηνήσω, νὰ πενθήσω ἢ ἀκόμα καὶ νὰ ἀναγνωρίσω ὅτι εἶχε πεθάνει. Πραγματικά, ἐνῶ ζοῦσα μὲ τὴν ἀγωνία τοῦ θανάτου του, ποτὲ δὲν μοῦ ἐπιτράπηκε οὔτε κἄν νὰ παραδεχτῶ ὅτι εἶχε κάποτε ζήσει. Τὴ φοβερὴ αὐτὴ καταδίκη μοῦ ἐπέβαλε καὶ ὁ ἐαυτός μου ἀλλὰ καὶ ἡ "πολιτικὰ ὀρθὴ" κοινωνία μας. Διότι, βλέπετε, ἤμουν ἐκεῖ ὅταν ὁ Γαβριὴλ πέθανε, ἐγὼ πλήρωσα γιὰ νὰ πεθάνει.

Τὸ μητρικὸ ἔνστικτο εἶναι ἰσχυρότερο καὶ ἀπὸ αὐτὸ τῆς ἐπιβίωσης. Ὑπάρχουν χιλιάδες διηγήσεις γιὰ μητέρες ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ νὰ σώσουν τὰ παιδιά τους. Ἔ, λοιπόν, αὐτὸ τὸ μητρικὸ ἔνστικτο, τὸ ἰσχυρότερο, τὸ πιὸ ἀκαταμάχητο ποὺ γνώρισε ποτὲ ἡ ἀνθρωπότητα, εἶναι ζωντανὸ καὶ παρὸν σὲ ὅλες τὶς γυναῖκες εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι. Τὸ τί πιστεύουμε ἢ δὲν πιστεύουμε ἁπλὰ δὲν ἔχει καμιὰ σημασία. Κάποια μέρα μετὰ τὴν ἄμβλωση, τὸ μητρικὸ ἔνστικτο ἐμφανίζεται παντοδύναμο. Ἔρχεται μία στιγμή, μία φοβερὴ στιγμὴ ποὺ ὅλα μέσα μας γνωρίζουν ἀκριβῶς τί ἔχουμε κάνει. Ἄσχετα μὲ τὸ "πολιτικὰ ὀρθὸ" ὄνομά του, ἄσχετα πίσω ἀπὸ ποιὸν εὐφημισμὸ τὸ ἔχουμε κρύψει, ἐκείνη τὴ στιγμὴ ξέρουμε ὅτι ἔχουμε πάει κόντρα στὸν Θεὸ καὶ σ' ὅλη τὴ φύση καὶ ἔχουμε σκοτώσει τὸ ἴδιό μας τὸ βλαστάρι. Εἶναι σὰν νὰ βάζεις τὸ χέρι σου στὴ φωτιά. Κάθε κομμάτι τοῦ ἑαυτοῦ σου θέλει νὰ τιναχτεῖ καὶ νὰ τὸ βάλει στὰ πόδια. Καὶ αὐτὸ κάνουμε. Τὸ βάζουμε στὰ πόδια...

Μερικὲς ἀπὸ μᾶς περνᾶμε τὴν ὑπόλοιπη ζωή μας... τρέχοντας. Εἶναι τὸ Μετεκτρωτικὸ Σύνδρομο, τὸ χειρότερο αἴσθημα στὸν κόσμο. Γιατί ἂν μπορούσαμε νὰ ξεφύγουμε, θὰ ἦταν εὔκολο. Ἀλλὰ δὲν μποροῦμε. Καὶ ὁ λόγος εἶναι ὅτι ἔχουμε ἕνα νεκρὸ μωρό. Ἀκριβῶς ὅπως μία γυναίκα ποὺ τὸ μωρό της πεθαίνει στὴν κούνια του ἀπὸ τὸ Σύνδρομο τοῦ Αἰφνίδιου Βρεφικοῦ Θανάτου. Τὸ γεγονὸς ὅτι συμμετείχαμε κι ἐμεῖς στὸν φόνο δὲν κάνει τὸ μωρό μας λιγότερο νεκρό. Ἂν κάποιος δικός σας πεθάνει, εἰδικὰ ἕνα βρέφος, καὶ δὲν μπορεῖτε νὰ ἀποδεχτεῖτε τὸν θάνατο καὶ νὰ πενθήσετε, ἔχετε σοβαρὸ ψυχολογικὸ πρόβλημα. Αὐτὸ τὸ σοβαρὸ ψυχολογικὸ πρόβλημα εἶναι τὸ Μετεκτρωτικὸ Σύνδρομο.

(7 ἐβδομάδων)

Ἡ "σιωπηλὴ κραυγὴ" εἶναι ἕνα βίντεο γιὰ τὸ βρέφος ποὺ πεθαίνει καθὼς ἐκδιώκεται ἀπὸ τὴ μήτρα. Ἡ κραυγή του δὲν ἀκούγεται, καθὼς σιγὰ-σιγὰ πεθαίνει μέσα στὴν ἀγωνία. Εἴμαστε μετεκτρωτικὲς μητέρες, καὶ ζοῦμε κι ἐμεῖς μέσα στὴν ἀγωνία. Μόνο ποὺ ἐμεῖς δὲν εἴμαστε ἁπλὰ σιωπηλές, εἴμαστε ἀόρατες. Καὶ κάποιες ἀπὸ μᾶς διπλὰ ἀόρατες, γιατί φαινομενικὰ εἴμαστε μιὰ χαρά. Καθεμιὰ μας ἐπέλεξε ἀπρόθυμα τὴν ἄμβλωση, γιὰ χίλιους δύο λόγους, ἔτσι ὥστε νὰ μὴ χρειαστεῖ ν' ἀλλάξουμε τὴ ζωή μας. Καί, τί εἰρωνεία! Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ μωρὸ πέθανε, ἡ ζωή μας, μὲ χίλιους δύο τρόπους, δὲν εἶναι πιὰ ἡ ἴδια.

Βρισκόμαστε παντοῦ. Εἴμαστε γύρω σας. Ἀποτελοῦμε τὸ 43% τῶν γυναικῶν ἡλικίας κάτω τῶν σαράντα πέντε στὶς ΗΠΑ σήμερα. Εἴμαστε οἱ μητέρες καὶ οἱ ἀδελφές σας, οἱ ἀδελφὲς καὶ οἱ γυναῖκες σας, οἱ συνάδελφοι καὶ οἱ φίλες σας. Εἴμαστε τόσο πολλὲς καὶ ἐδῶ μαζί σας σήμερα. Γνωρίζετε ὁπωσδήποτε κάποιαν ποὺ ἔχει κάνει ἔκτρωση - καὶ οἱ στατιστικὲς λένε ὅτι πιθανότατα ξέρετε περισσότερες ἀπὸ μία. Ἂν νομίζετε ὅτι δὲν ξέρετε μία γυναίκα ποὺ νὰ ἔχει κάνει ἔκτρωση, εἶναι γιατί δὲν ξέρετε ἀκόμη ποιὰ εἶναι.

Ὅταν κάποιος καταδικαστεῖ σὲ ἰσόβια φυλάκιση, τὸ γεγονὸς ὅτι μπῆκε φυλακὴ τὰ ἀλλάζει ὅλα γιὰ πάντα - γιὰ τὸν ἴδιο καὶ γιὰ τοὺς δικούς του. Καθεμιὰ ποὺ "ἐπιλέγει" νὰ πάει κόντρα στὴ φύση καὶ νὰ σκοτώσει τὸ ἴδιο της τὸ παιδὶ καταδικάζει τὸν ἑαυτό της ἰσόβια στὸ "κελὶ" τῆς ἀπομόνωσης ποὺ λέγεται Μετεκτρωτικὸ Σύνδρομο. Μὲ τὸ νὰ ἀρνεῖται ὅτι εἶναι φυλακισμένη δὲν σημαίνει ὅτι καὶ τὰ σίδερα τῆς φυλακῆς δὲν ὑπάρχουν!

Μία μόνον εἶναι ἡ ἔξοδος - ἡ ἰαματικὴ διαδικασία ποὺ τελικά μᾶς ἐλευθερώνει. Ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα βήματα στὴ μετεκτρωτικὴ θεραπευτικὴ διαδικασία εἶναι νὰ ὀνομάσεις τὸ παιδὶ ποὺ πέθανε καὶ τελικὰ νὰ μπορέσεις νὰ πενθήσεις τὸν θάνατό του. Ὀνόμασα τὸν δικό μου γιὸ Γαβριὴλ καὶ θὰ περάσω τὴν ὑπόλοιπη ζωή μου μιλώντας στὸν κόσμο γι' αὐτὸν καὶ γιὰ μένα καὶ γιὰ ἑκατομμύρια γυναῖκες σὰν κι ἐμένα.

Ἕνα χρόνο ἀφοῦ ξεκίνησε ἡ διαδικασία τῆς ἴασης, εἶδα μία νεαρὴ γυναίκα ποὺ περνοῦσε δίπλα ἀπὸ μιὰ πόρτα κρατώντας στὴν ἀγκαλιὰ τὸ ἀγοράκι της, ἑνὸς χρόνου περίπου. Πήγαινε πολὺ κοντὰ στὴν πόρτα καὶ τὸ παιδὶ χτύπησε τὸ κεφάλι του. Ἔβαλε τὰ κλάματα. Ἡ μητέρα του τὸν ἀκούμπησε κάτω ὄρθιο, γονάτισε δίπλα του καὶ τρίβοντας τὸ κεφαλάκι του, τὸν ἔσφιγγε στὴν ἀγκαλιά της καὶ τοῦ ἔλεγε: "Ἡ μανούλα στενοχωριέται ποὺ χτύπησες τὸ κεφάλι σου". Τὸ πιτσιρίκι σταμάτησε ἀμέσως. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ δὲν σκέφτηκα τίποτε, μοῦ ἐντυπώθηκε ὅμως ἡ σκηνή. Ὀκτὼ ὧρες ἀργότερα, βρισκόμουν γονατιστὴ στὸ πάτωμα τοῦ σπιτιοῦ μου. Ὁ γοερός μου θρῆνος τράνταζε τὸ σῶμα μου. Μιλοῦσα στὸν γιό μου καὶ ἔλεγα "Γαβριήλ, ἡ μαμὰ λυπᾶται - ἡ μαμὰ λυπᾶται τόσο πολύ...". Δὲν μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε τί σημαίνει...

Τώρα, λοιπόν, ξέρετε τὸ μικρὸ βρώμικο μυστικὸ ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴ λέξη "ἐπιλογή". Τὸ μωρὸ δὲν εἶναι τὸ μόνο ποὺ πεθαίνει. Μαζί του πεθαίνουν μεγάλα κομμάτια ἀπὸ τὴν ψυχὴ τῆς μητέρας.

Φαίνομαι σήμερα νὰ στέκομαι μόνη μου ἐδῶ ἐνώπιόν σας. Δὲν εἶμαι μόνη. Ἂν κοιτάξετε μὲ τὰ μάτια τῆς καρδιᾶς σας, θὰ δεῖτε κι ἕνα ψηλὸ ὄμορφο δεκαεννιάχρονο παλικάρι νὰ στέκεται δίπλα μου. Λέγεται Γαβριὴλ καὶ εἶναι ὁ νεαρὸς ποὺ θὰ εἶχε γίνει μόνο καὶ μόνο ἂν ἡ μητέρα του τοῦ εἶχε ἐπιτρέψει νὰ ζήσει. Τὰ λόγιά μου εἶναι τὸ μνημόσυνο ποὺ κάνει ἡ μητέρα του, ποὺ θὰ τὸν ἀγαπᾶ γιὰ μιὰ αἰωνιότητα.
Αναδημοσίευση από: Αγία Ζώνη

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Ο πνευματικός στην οικογένεια - πατήρ Παϊσιος

- Γέροντα, ποια βιβλία μπορούν να βοηθήσουν τους συζύγους;

- Εκείνο που βοηθάει το ανδρόγυνο είναι να μη δικαιολογή ο καθένας τον εαυτό του. Αν δικαιολογούν τον εαυτό τους, όσα πνευματικά βιβλία κι αν διαβάσουν, δεν ωφελούνται. Αν έχουν καλή διάθεση, έχουν πνευματικό και του κάνουν υπακοή, δεν θα έχουν προβλήματα. Χωρίς πνευματικό διαιτητή δεν γίνεται.

Το καλύτερο είναι να έχουν τα ανδρόγυνα τον ίδιο πνευματικό. Όχι άλλον πνευματικό ο άνδρας και άλλον η γυναίκα. Δύο ξύλα, αν τα πελεκήσουν δύο μαραγκοί, όπως νομίζει ο καθένας, δεν θα μπορέσουν ποτέ να εφαρμόσουν. Ενώ, όταν έχουν τον ίδιο πνευματικό, ο πνευματικός πελεκάει τα εξογκώματα - τα ελαττώματα - του ενός, πελεκάει και τα εξογκώματα του άλλου, και έτσι εξομαλύνονται οι δυσκολίες. Αλλά σήμερα, ακόμη και ανδρόγυνα που ζουν πνευματικά, έχουν διαφορετικό πνευματικό. Σπάνια έχουν και οι δυο τον ίδιο πνευματικό, γι' αυτό και δεν βοηθιούνται. Έχω υπ' όψιν μου ανδρόγυνα που ταίριαζαν, αλλά δεν είχαν τον ίδιο πνευματικό, για να τους βοηθήση, και χώρισαν. Και άλλο που, ενώ δεν ταίριαζαν, επειδή είχαν τον ίδιο πνευματικό, έζησαν αρμονικά.

Βέβαια, όταν έχη όλη η οικογένεια τον ίδιο πνευματικό, αυτό είναι ακόμη καλύτερο. Ο πνευματικός θα τους ακούση όλους και θα χειρισθή ανάλογα το θέμα. Άλλοτε θα ζορίση τον πατέρα ή την μητέρα, άλλοτε θα καλέση τα παιδιά, αν δεν μπορή να βγάλη συμπέρασμα από αυτά που του λένε οι γονείς. Ή, αν το ανδρόγυνο έχη προβλήματα και φταίη λ.χ. η γυναίκα, μπορεί να καλέση τον άνδρα, για να τον συμβουλέψη πως πρέπει να φερθή, ή να ζητήση από κάποιον συγγενή τους ή γνωστό τους να βοηθήση διακριτικά.

Αναδημοσίευση από: Ψήγματα Ορθοδοξίας

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Το μάλωμα και ο έπαινος του παιδιού, του γέροντος Παϊσίου

Οι γονείς πρέπει να προσέχουν πολύ να μη μαλώνουν τα παιδιά τους το βράδυ, γιατί το βράδυ τα παιδιά δεν έχουν με τι να διασκεδάσουν την στενοχώρια τους και η μαυρίλα της νύχτας την μαυρίζει πιο πολύ. Αρχίζουν να σκέφτωνται πώς να αντιδράσουν, ψάχνουν διάφορες λύσεις, μπαίνει στην μέση και ο διάβολος, και μπορεί να φθάσουν στην απελπισία. Την ημέρα, και να πουν τα παιδιά: «θα κάνω αυτό ή εκείνο», θα βγουν έξω, θα ξεχαστούν, οπότε διασκεδάζεται η στενοχώρια.
- Γέροντα, το ξύλο βοηθάει τα παιδιά να διορθωθούν;
- Όσο γίνεται, οι γονείς να το αποφεύγουν. Να προσπαθούν με το καλό και με υπομονή να δώσουν στο παιδί να καταλάβη ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό. Μόνον όταν είναι μικρό το παιδί και δεν καταλαβαίνη ότι αυτό που κάνει είναι επικίνδυνο, βοηθιέται, αν φάη κανένα σκαμπίλι, για να προσέχει άλλη φορά. Ο φόβος, μήπως φάη πάλι σκαμπίλι, γίνεται φρένο και το προστατεύει. Εγώ, όταν ήμουν μικρός, περισσότερο βοηθιόμουν από την μητέρα μου παρά από τον πατέρα μου. Και οι δυο με αγαπούσαν και ήθελαν το καλό μου. Καθένας όμως με βοηθούσε με το δικό του τρόπο. Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός. Όταν κάναμε καμιά αταξία, μας έδινε σκαμπίλια. Εγώ πονούσα λίγο από το ξύλο, μαζευόμουν, όταν όμως περνούσε ο πόνος, ξεχνούσα και τον πόνο και τις συμβουλές του. Όχι ότι δεν με αγαπούσε ο πατέρας μου. Από αγάπη με έδερνε. Μια φορά, θυμάμαι - τριών ετών ήμουν - , που μου έδωσε ο πατέρας μου ένα σκαμπίλι, με τίναξε πέρα! Τι είχε γίνει; Δίπλα από το σπίτι μας ήταν ένα σπίτι εγκαταλελειμμένο. Οι ιδιοκτήτες είχαν φύγει στην Αμερική και είχε ρημάξει. Στην αυλή είχε μια συκιά που τα κλαδιά της έβγαιναν στον δρόμο. Ήταν καλοκαίρι και ήταν γεμάτη σύκα. Εκεί που έπαιζα με τα άλλα παιδιά, ήρθε ένας γείτονας και με σήκωσε, για να του κόψω μερικά σύκα, γιατί δεν έφθανε μόνος του να τα κόψη. Του έκοψα πέντε έξι και μου έδωσε κι εμένα δύο. Όταν το έμαθε ο πατέρας μου, θύμωσε πάρα πολύ. Μου έδωσε ένα σκαμπίλι!
...; Εγώ έβαλα τα κλάματα. Η μάνα μου που ήταν μπροστά, γύρισε και του είπε: «Τι το χτυπάς το παιδί; Τι ήξερε αυτό; μικρό παιδί είναι. Πως μπορείς να το ακούς να κλαίη;». «Άμα έκλαιγε τότε που το σήκωσε ο άλλος, για να κόψη τα σύκα, δεν θα έκλαιγε τώρα, είπε ο πατέρας μου. Αλλά, φαίνεται, ήθελε να φάη και αυτό σύκα. Ας κλαίη λοιπόν τώρα». Που να τολμήσω να το ξανακάνω! Και η μητέρα μου έβλεπε τις αταξίες μου και στενοχωριόταν, αλλά είχε μια αρχοντιά. Όταν έκανα καμμιά αταξία, γύριζε το κεφάλι από την άλλη μεριά και έκανε πως δεν με βλέπει, για να μη με στενοχωρήση. Εμένα όμως αυτή η συμπεριφορά μου ράγιζε την καρδιά. «Κοίταξε, έλεγα μέσα μου, εγώ έκανα τέτοια αταξία και η μητέρα όχι μονάχα δεν με δέρνει, αλλά κάνει και πως δεν με βλέπει! Άλλη φορά δεν θα το ξανακάνω! Πώς να την ξαναστενοχωρήσω;». Με αυτήν την συμπεριφορά της η μητέρα μου με βοηθούσε περισσότερο, παρά αν μου έδινε ένα σκαμπίλι. Κι εγώ όμως δεν το εκμεταλλευόμουν, να πω: «Ε, τώρα δεν με βλέπει, ας κάνω μεγαλύτερη αταξία». Ενώ ο πατέρας μου, μόλις έκανα κάτι, τακ, σκαμπίλι. Βλέπεις, και οι δύο με αγαπούσαν, εκείνο όμως που με διόρθωνε περισσότερο ήταν η αρχοντική συμπεριφορά της μάνας μου.
- Γέροντα, μερικά παιδιά όμως είναι πολύ άτακτα. Φωνάζουν, τρέχουν, κάνουν ζημιές. Πώς να αποφύγουν οι γονείς το ξύλο;
- Κοίταξε, δεν φταίνε τα παιδιά. Τα παιδιά, για να μεγαλώσουν φυσιολογικά, θέλουν αυλή, για να μπορούν να παίξουν. Τώρα τα κακόμοιρα είναι κλεισμένα μέσα στις πολυκατοικίες και ζορίζονται. Δεν μπορούν να τρέξουν ελεύθερα, να παίξουν, να χαρούν. Δεν πρέπει να στενοχωριούνται οι γονείς, όταν το παιδάκι είναι ζωηρό. Ένα ζωηρό παιδί έχει δυνάμεις μέσα του και μπορεί να προκόψη πολύ στην ζωή του, αν τις αξιοποιήση.

Του γέροντος Παϊσίου

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

Αν είχα το παιδί μου να το μεγάλωνα ξανά απ' την αρχή...


Θα ζωγράφιζα με τα δάχτυλα περισσότερο,
και θα έδειχνα με το δάχτυλο λιγότερο.

Θα διόρθωνα λιγότερο,
και θα συνδεόμουν περισσότερο.

Θα σταματούσα να έχω τα μάτια στο ρολόι μου,
και θα άρχιζα να βλέπω με τα μάτια μου.

Θα νοιαζόμουν να ξέρω λιγότερα,
και θα ήξερα να νοιάζομαι περισσότερο.

Θα έκανα περισσότερες πεζοπορίες,
και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς.

Θα σταματούσα να το παίζω σοβαρή,
και θα έπαιζα στα σοβαρά.

Θα διέσχιζα τρέχοντας περισσότερα λιβάδια,
και θα κοίταζα περισσότερα αστέρια.

Θα αγκάλιαζα περισσότερο,
και θα τραβολογούσα λιγότερο.

Θα ήμουν άκαμπτη λιγότερο συχνά,
και θα επιβεβαίωνα πολύ περισσότερο.

Θα έχτιζα πρώτα αυτο-εκτίμηση,
και αργότερα το σπίτι.

Θα δίδασκα λιγότερο για την αγάπη της δύναμης,
και περισσότερο για τη δύναμη της αγάπης.

Δεν έχει σημασία αν το παιδί μου είναι μεγάλο ή μικρό, από σήμερα και στο εξής θα τα εκτιμώ όλα περισσότερο.

Ποίημα της Diana Loomans


Κι εμείς συμπληρώνουμε:

Δεν θα του μιλούσα μόνο για τον Χριστό,
θα Τον έβαζα στην καρδιά του.

Δεν θα του αγκάλιαζα μόνο το σώμα,
αλλά και την ψυχή του.

Δεν θα του τραγουδούσα μόνο παιδικά τραγούδια,
αλλά και Χριστιανικούς ύμνους.

Γιατί ο καθένας από μας μια φορά είναι παιδί
και μια φορά μεγαλώνει,
ενώ ζει για αιώνια στην αγκαλιά του Θεού.