Προς Χριστόν

Πρὸς Χριστόν

Τίς ἡ τυραννίς; ἦλθον εἰς βίον· καλῶς.

Τί δὲ στροβοῦμαι ταῖς βίου τρικυμίαις;

Ἐρῶ λόγον, θρασὺν μὲν, ἀλλ' ὅμως ἐρῶ.

Εἰ μὴ σὸς εἴην, ἠδίκημαι, Χριστέ μου.

Γεννώμεθ', ἐκλυόμεθ', ἐκπληρούμεθα,

Ὑπνῶ, καθεύδω, γρηγορῶ, πορεύομαι,

Νοσοῦμεν, εὐεκτοῦμεν, ἡδοναὶ, πόνοι.

Ὡρῶν μετασχεῖν ἡλίου, τούτων ἃ γῆς,

Θανεῖν, σαπῆναι σάρκα· ταῦτα καὶ βοτῶν,

Ἃ δυσκλέα μὲν, ἀλλ' ὅμως ἀνεύθυνα.

Τί οὖν ἐμοὶ τὸ πλεῖον; οὐδὲν, ἢ Θεός.

Εἰ μὴ σὸς εἴην, ἠδίκημαι, Χριστέ μου.

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου

Τι νόημα έχει η τυραννία; Ήρθα στον κόσμο· ας είναι.

Γιατί να στροβιλίζομαι μες της ζωής τα κύματα;

Θα πω μια σκέψη κάπως τολμηρή, μα θα την πω.

Αν δεν σου ανήκα, θα ‘μουνα, Χριστέ μου, αδικημένος.

Γεννιόμαστε, εξαντλούμαστε, τρώγοντας δυναμώνουμε,

Νυστάζω, ύπνος με παίρνει, μένω ξύπνιος, προχωρώ,

Αρρώστιες κι ευεξία, οδύνες κι ηδονές.

Στις διαδοχές των εποχών και σ’ όσα δίνει η γη ανοιχτή,

Πεθαίνουμε, στο σώμα η αποσύνθεση· παρόμοια και στα ζώα,

Όντα κατώτερα, χωρίς προσωπικήν ευθύνη.

Τι παραπάνω έχω εγώ; Τίποτα· μόνο Τον Θεό.

Αν δεν σου ανήκα, θα ‘μουνα, Χριστέ μου, αδικημένος.

απόδοση: Ιωάννη Νικολαΐδη