Κυριακή Β' Λουκά, Λουκ. στ΄31-36 - Β’ Κορ. α΄ 21-β΄ 4

Η κοινωνία της αγάπης

«Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως»

Με τη σημερινή ευαγγελική περικοπή που είναι παρμένη από την επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου μας, η μητέρα μας Εκκλησία μας βοηθά να προσεγγίσουμε μια σπουδαία αλήθεια, η οποία μπορεί να διαποτίζει όλες τις δραστηριότητες της καθημερινής μας ζωής. Η αλήθεια που αποκαλύπτεται ως πραγματικότητα και δυνατότητα αληθινής ζωής, είναι ότι κριτήριο της αγάπης μας στο Θεό είναι το πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου μας.

Ακούσαμε καταρχήν τον Κύριο να μας λέει σήμερα: «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Δηλαδή όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι έτσι να φέρεστε κι εσείς σ΄ αυτούς.

Η δικαιοσύνη

Μπορούμε να πούμε ότι η απόδοση των ίσων συνιστά και την αρχή της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Με απλά λόγια, όταν θέλουμε να μας αγαπούν οι άλλοι έτσι και εμείς θα πρέπει να αγαπούμε τους συνανθρώπους μας. Εάν δεν θέλουμε να μας αδικούν, ούτε κι εμείς πρέπει να τους αδικούμε. Αυτή την αρχή τη συναντούμε από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης.

Η αγάπη ως υπέρβαση

Ο Χριστός όμως μέσα από την όλη παιδαγωγική του προσέγγιση προχωρεί πολύ πιο πέρα τονίζοντας τη μεγάλη σημασία της αγάπης. Και ακριβώς, μέσα από την αλήθεια του Ευαγγελίου μας μπορούμε να διαπιστώσουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η αγάπη είναι εκείνη που υπερβαίνει την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Με τη δυναμική της φθάνουμε σε τέτοια ύψη όπου μπορούμε να αγαπούμε ακόμη και τους εχθρούς μας. Όταν μισούμε αυτόν που μας αγαπά αυτό μπορεί να θεωρηθεί σαν μια παρά φύση κατάσταση. Όταν όμως αγαπούμε αυτόν που μας αγαπά, αυτό εντάσσεται μέσα στη σφαίρα του φυσικού. Το να αγαπούμε όμως αυτόν που μας εχθρεύεται και μας καταδιώκει και μας κυνηγά, αυτό σίγουρα μπορεί να θεωρείται σαν μια υπέρ φύση ζωή. Σ΄ αυτή λοιπόν τη ζωή που αποκαλύπτεται ως κοινωνία αγάπης, μας οδηγεί η αγάπη του Κυρίου μας. Ο ίδιος ο Χριστός τονίζει: «Και αν αγαπάτε εκείνους που σας αγαπούν τί σπουδαίο κάνετε; Και οι κακοί αγαπούν εκείνους που τους αγαπούν. Και αν κάνετε το καλό σ΄εκείνους που σας κάνουν καλό τί σπουδαίο κάνετε; Και οι κακοί το ίδιο κάνουν». Στη συνέχεια τονίζει ότι πρέπει να μοιάζουμε στο Θεό Πατέρα μας που είναι Οικτίρμων και αγαπά όλους τους ανθρώπους.

Επομένως η δικαιοσύνη του Θεού υπερβαίνει εκείνη των ανθρώπων και ταυτίζεται με την αγάπη και τη φιλανθρωπία. Την ταύτιση αυτή τονίζει πολύ εμφαντικά ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας μας Νικόλαος Καβάσιλας, ο οποίος αναφέρει ότι «δικαιοσύνην λέγοντες (εννοούμεν) την ενθεωρουμένην τοις μυστηρίοις σοφίαν του Θεού και φιλανθρωπίαν...». Αυτήν την δικαιοσύνη του Θεού εγκολπώθηκαν στη ζωή τους οι άγιοι της Εκκλησίας μας που λάμπουν τώρα στο Ορθόδοξο Χριστιανικό στερέωμα και καθοδηγούν με ασφάλεια τη ζωή μας. Σήμερα μπορούμε να θυμηθούμε και την άγια μορφή που τιμά η Εκκλησία μας. Πρόκειται για τον συμπατριώτη μας Κυριακό τον Αναχωρητή. Με το ισχυρό παράδειγμά του, μας δίνει τη δυνατότητα να ιχνηλατήσουμε διόδους αληθινής ζωής που παραπέμπουν στην αιώνια αγάπη του Κυρίου και Θεού μας.

Αγαπητοί αδελφοί, με τα επαναστατικά μηνύματα που μας αποκαλύπτει η σημερινή περικοπή, τροφοδοτείται η ψυχή του ανθρώπου για να ακολουθήσει την πραγματική δικαιοσύνη του Θεού και όχι εκείνη των ανθρώπων, η οποία ιδιαίτερα σήμερα βλέπουμε να μας οδηγεί σε χρεοκοπίες και πνευματικά ελλείμματα. Στην προοπτική αυτή, η αναζήτηση της δικαιοσύνης κινείται στις συχνότητες της εντολής του Κυρίου μας: «αγαπάτε τους εχθρούς υμών».

Αναδημοσίευση από: Εκκλησία της Κύπρου

Γεννημένη έτσι… ( από τήν αληθινή ιστορία τής Denise Legrix )

Τά όσα παρακάτω αναφερθούν, είναι παρμένα από μία αληθινή ιστορία, μέ κάποια διασκευή, γιά μιά σωστότερη απόδοση. Αφορούν, τήν περιπετειώδη ζωή μιάς γυναίκας μέ βαρύτατα προβλήματα κινήσεως καί αναπηρίας, καί όχι απλώς μιάς ανάπηρης…

Διαβάζοντας αυτό τό κείμενο, χρήσιμο είναι νά σκεφθούμε, πώς πέρα από εμάς καί τήν ευχάριστη πιθανόν ζωή μας, υπάρχουν καί άλλοι συνάνθρωποι, νέα παιδιά, άνδρες καί γυναίκες, πού βρέθηκαν αρκετοί από αυτούς, πολύ πρόωρα στό κρεββάτι ή στό καρότσι τής αναπηρίας…

Βρέθηκαν ξαφνικά, από ένα τροχαίο, ένα ατύχημα, ή μιά αρρώστια, καί χωρίς καμμία προειδοποίηση. Στήν θέση τους, καθόλου παράδοξο, μπορεί νά βρεθούμε κι΄ εμείς…

Κι΄όμως υπάρχουν ανάπηροι πού κλαίνε δίχως μάτια, αλλά καί ανάπηροι πού “κάνουν” τόν σταυρό τους δίχως χέρια…

” ΤΟ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟ… “

Η μητέρα μου ένοιωσε μεγάλη χαρά σάν κατάλαβε πώς είχε μείνει έγκυος. Από χρόνια ονειρευόταν νά κρατήσει στά χέρια της ένα μικρό, ζωηρό μωράκι. Στόν κατάλληλο καιρό βρέθηκε στό Νοσοκομείο. Κανείς δέν μπορούσε νά φανταστεί τήν μπόρα πού έφθανε…

–Τί είναι αδελφή;

–Ένα πανέμορφο κοριτσάκι !

–Γερό;

–Έ, σχετικά, μέ λίγο πρόβλημα…

–Δηλαδή;

–Νά, κάπως ατροφικά τά χεράκια του…

–Τί εννοείτε;

–Δέν έχει βραχίονες κυρία μου…Ούτε παλάμες καί δάκτυλα…

–Δέν έχει…

–Δυστυχία μου !… Δυστυχία του !…

–Είναι όμως ζωηρό καί χαριτωμένο. Λάμπουν τά ματάκια του !…

–Χωρίς χεράκια…

–Δυστυχώς κυρία μου, καί χωρίς ποδαράκια…

–Καί χωρίς πόδια λοιπόν…Τό δυστυχισμένο ! Μάς βρήκε δηλαδή μεγάλη συμφορά !… Πώς θά τό βλέπω έτσι μεθαύριο τό παιδί μου, τό κορίτσι μου, μεγαλωμένο χωρίς χέρια καί χωρίς πόδια ;

–Κυρία μου, εγώ δέν είμαι θεολόγος, ούτε καί κόρη ιερέως, μά από τήν πείρα μου σάς λέω,

Μήν απελπίζεστε. Έχει ό Θεός !

–Τί μπορεί νά έχει ό Θεός, αδελφή; Θά τού φτιάξει μήπως τώρα χέρια καί πόδια; Δέν άκουσα ποτέ μου τέτοιο θαύμα. Καί χωρίς μέλη, πώς θά εργαστεί; Πώς θά ζήσει;

–Κυρία μου, έχει Εκείνος, έχει ό Θεός. Μή απελπίζεστε. Πιστέψτε. Ελπίστε. Καί θά δείτε θαύματα κυρία μου.

Γιά θυμηθείτε…, ακόμη καί ό Όμηρος, ό μεγάλος αυτός σοφός καί ποιητής πού διαβάζουν τά έργα του οί φοιτητές όλου τού κόσμου, ήταν τυφλός ! Καί τυφλός μάλιστα εκείνης τής εποχής. Πρό Χριστού, καί μέ τεχνικά μέσα μηδέν…

–Τί εννοείτε αδελφή; Μπορεί νά γίνει σοφό καί τό κοριτσάκι μου;

–Γιατί όχι; Κανείς δέν ξέρει τί μπορεί νά γίνει αυτό τό παιδί αύριο…

Νά έχετε πίστη, ελπίδα, καί κυρίως υπομονή κυρία μου. Ό Θεός θά δείξει γιά τό αύριο…

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΤΗΣ…

Μόλις ξεπετάχτηκε αυτό τό κοριτσάκι, παρουσίασε μία καταπληκτική εξυπνάδα. Στά γράμματα, αλλά καί στήν αυτοεξυπηρέτησή του…

–Βάλτε μία φρυγανιά στόν ώμο μου καί αφήστε την εκεί, έλεγε στήν μητέρα της.

Σπρώχνοντάς την, μέ τό ελάχιστο ατροφικό της μπράτσο, μπόρεσε νά τήν φάει όλη !

Σφίγγοντας ένα ποτήρι ανάμεσα στό μπράτσο, μέ θέληση καί υπομονή ώς τό τέλος, κατόρθωνε νά πίνει τό νερό μόνη της.

Μέ ένα μακρύ μολύβι δεμένο στό μπράτσο της κατάφερε σιγά-σιγά νά γράφει ωραία γράμματα.

Ύστερα από πολλές καί επίμονες προσπάθειες γιά πολύ καιρό, κατορθώνει νά ράβει, νά κεντάει, καί νά χρησιμοποιεί ακόμη καί τό ψαλίδι !

Μεγαλώνοντας παρουσιάζει ένα εξαιρετικό ταλέντο ζωγραφικής. Μέ λεπτές καί ωραίες γραμμές δημιουργεί πρωτότυπα καί καλαίσθητα έργα. Καλείται καί παρουσιάζει τούς πίνακές της παίρνοντας μάλιστα τό πρώτο αργυρό μετάλλιο καί τά θερμά συγχαρητήρια τής κριτικής επιτροπής.

Οί πίνακές της αρχίζουν νά πουλιούνται καί μάλιστα σέ καλές τιμές.

Ήδη, στά είκοσί της χρόνια μπορούσε άνετα νά βγάζει τά έξοδα διατροφής της.

Σέ επίδειξη μανταρίσματος μέ λεπτό βελονάκι, αφήνει άφωνο τόν γυναικείο κόσμο μέ τήν δεξιοτεχνία της.

Ή Ντενίζ Λεγκρί καθημερινώς ανεβαίνει, καί αρχίζει νά γίνεται γνωστή σέ όλο τόν κόσμο.

Διοργανώνει εκθέσεις ” ζωγραφικής μέ τό στόμα ” στίς κυριότερες πόλεις τής Γαλλίας. Οί έπαινοι καί οί κριτικές στίς εφημερίδες τήν ακολουθούν…

Ώς τά 65 της χρόνια έχει ζωγραφίσει περισσότερους από 4.000 πίνακες, πού κοσμούν σήμερα αρκετά Μουσεία !

–Μά πώς τά καταφέρνετε; τήν ρωτούσαν συχνά. Αυτό είναι απίστευτο !

–Βοήθησε εσύ τόν εαυτό σου, καί ό Θεός θά βοηθήσει εσένα…, απαντούσε.

Οί ανάπηροι έχουν μιά άλλη δύναμι. Νά τήν χρησιμοποιήσουν !

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟ !

Τό 1960 κυκλοφορεί τό πρώτο της βιβλίο, σέ 150.000 αντίτυπα, μέ ύφος δροσερό καί ευχάριστο, καί μέ τίτλο ” Γεννημένη έτσι… δά “

Μεταφράζεται σέ πέντε γλώσσες σημειώνοντας εξαιρετική κυκλοφορία, παίρνοντας τό ειδικό βραβείο γιά ανάπηρους ” Albert Zwatser “.

Κλαίει από τήν χαρά της σάν τό μαθαίνει, καί προσθέτει,

–Αυτό, είναι ή μεγάλη απόδειξη τής υπεροχής τής ψυχής καί τού πνεύματος, πάνω στήν ύλη !

Τό σπίτι της γίνεται σημείο πολιορκίας δημοσιογράφων καί οπερατέρ απ΄ όλο τόν κόσμο.

Τής ζητούν διαλέξεις γιά τόν άγνωστο κόσμο τής ζωής τών αναπήρων, καί τίς όποιες πρακτικές λύσεις του.

Ακούει συγκινητικές ομολογίες…

–Δεσποινίς, κουτσαίνω φρικτά. Μέχρι σήμερα νόμιζα ότι ήμουνα μόνη μου, είχα κόμπλεξ. Από τήν στιγμή πού είδα μέ πόση άνεση καί αέρα αντιμετωπίζετε αυτά τά θέματα, θά έλεγα ότι απελευθερώθηκα. Δέν θά παραπονεθώ πάλι γιά τίποτα…

–Έχω ένα παιδί ανάπηρο, τής έλεγαν άλλοι. Άν ξέρατε πόσο μέ στηρίξατε…

Ή Ντενίζ γίνεται μέλος σέ επιτροπές καί συμβούλια. Προσπαθεί νά κάνει τά πάντα, γιά βοήθεια τών ανάπηρων αδελφών της. Ενδιαφέρεται γιά φοβερές περιπτώσεις πού απαιτούν άμεση λύση.

Ή πίστη της στήν βοήθεια τού Μεγάλου Θεού, κρυβόταν πίσω από τήν ηρωϊκή στάση της.

” Ή χαρά τών υγιών ανθρώπων, έλεγε, μέ ευχαριστεί βαθειά. Δέν τούς ζηλεύω ! Σ΄ έναν φιλανθρωπικό χορό, χόρεψα κι΄ εγώ μέ τήν φαντασία μου. Τήν ευτυχία όλων τών άλλων ανθρώπων τήν ένοιωθα κι΄ εγώ, σάν ένα ευεργετικό κύμα μέσα μου…”

Τό 1953 στήν Νέα Υόρκη τής απονέμεται τό Διεθνές βραβείο ” Lane Bruyant “, πού απονέμεται σέ ευεργέτες τής ανθρωπότητος !

Τά χρήματα τού βραβείου, ένα τεράστιο ποσόν, τά δίνει αμέσως σέ επιτροπές αναπήρων.

Τό 1968 εγκαινιάζεται, από τόν τότε Υπουργό Κοινωνικής Πρόνοιας ένα Ίδρυμα στό όνομά της, στό Εθνικό Ινστιτούτο Επαναπροσαρμογής, γιά τήν θεραπεία κακών διασκευών καί ακρωτηριασμών, καί τήν παρασημοφορούν μέ τόν Σταυρό Εθνικής Αξίας.

Γράφει δύο ακόμη βιβλία,

” Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΑΝΤΑ ΘΡΙΑΜΒΕΥΕΙ ” καί ” ΖΩΝΤΑΣ ΟΠΩΣ ΟΙ ΑΛΛΟΙ…”

Στόν πρόλογο τού τελευταίου βιβλίου της απαντά σέ ερωτήσεις.

–Είσθε ευτυχής;

–Απολύτως !

–Από πού αντλείτε αυτή τήν χαρά σας;

–Βλέποντας καί χαίροντας μέ τήν ευτυχία τών άλλων…Καί από τήν ευτυχία πού τούς δίνω, μέ όσες ενέργειες μπορώ νά κάνω γιά νά τούς βοηθήσω…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ή Ντενίζ Λεγκρί σήμερα, δέν ζεί πιά. Πέρασε στήν ιστορία.

Εκείνο, ” τό δυστυχισμένο ” κοριτσάκι, όπως τό είπε βλέποντάς το γιά πρώτη φορά ή μητέρα της, τελικά δέν υπήρξε καθόλου δυστυχισμένο. Μπορεί, γιά τά συνήθη ανθρώπινα μέτρα, νά ήταν ένα ” ελλειπτικό ” άτομο.

Ή ίδια όμως, ποτέ της δέν τό ένοιωσε έτσι…

Πηγή: διασκευή από τό βιβλίο ” Μήν απελπίζεσαι, έχει ό Θεός ! ” , έκδοση Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδοσίου κοινοβιάρχου, Άγιος Στέφανος Αττικής. Δημοσιεύθηκε στό περιοδικό ” Λόγος Αληθείας ” τού Ορθοδόξου Ιεραποστολικού Συλλόγου Αγρινίου ” Παναγία τής Μυρτιάς “–2004 )

Αναδημοσίεση από:  Πνευματικά Θησαυρίσματα

Ημερομηνία Ανάρτησης: 25/09/2010

23/09: Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος και Βαπτιστής (Σύλληψη)

 

Ἀνδρὶ Προφήτῃ χρησμὸς ἐξ Ἀρχαγγέλου,
Τεκεῖν προφήτην, καὶ Προφήτου τι πλέον.
Εἰκάδῃ τῇ τριτάτῃ γαστὴρ λαβὲ Πρόδρομον εἴσω.

Έτσι προφήτευσε ο προφήτης Ησαΐας για τον Πρόδρομο του Κυρίου, Ιωάννη: «Φωνὴ βοῶντος ἐν τὴ ἐρήμω, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τᾶς τρίβους αὐτοῦ». (Ησαΐας μ', 3). Δηλαδή, φωνή ανθρώπου, που φωνάζει στην έρημο και λέει: «Ετοιμάστε το δρόμο, απ’ όπου θα έλθει ο Κύριος σε σας. Κάνετε ίσιους και ομαλούς τους δρόμους, από τους οποίους θα περάσει». Ξεριζώστε, δηλαδή, από τις ψυχές σας τα αγκάθια των αμαρτωλών παθών και ρίξτε μακριά τα λιθάρια του εγωισμού και της πώρωσης και καθαρίστε με μετάνοια το εσωτερικό σας, για να δεχθεί τον Κύριο. Η φωνή αυτή, που ήταν ο Ιωάννης, γεννήθηκε με θαυμαστό τρόπο. Ο Πατέρας του Ζαχαρίας ήταν Ιερέας. Την ώρα του θυμιάματος μέσα στο θυσιαστήριο, είδε άγγελο Κυρίου, που του ανήγγειλε, ότι θα αποκτούσε γιο και θα ονομαζόταν Ιωάννης. Ο Ζαχαρίας σκίρτησε από χαρά, αλλά δυσπίστησε. Η γυναίκα του ήταν στείρα και γριά, πώς θα γινόταν αυτό που άκουγε; Τότε ο άγγελος του είπε ότι για να τιμωρηθεί η δυσπιστία του, μέχρι να πραγματοποιηθεί η βουλή του Θεού, αυτός θα έμενε κωφάλαλος. Πράγματι, η Ελισάβετ συνέλαβε, και μετά εννιά μήνες έκανε γιο. Μετά οκτώ ήμερες, στην περιτομή του παιδιού, οι συγγενείς θέλησαν να του δώσουν το όνομα του πατέρα του, Ζαχαρία. Όμως, ο Ζαχαρίας, έγραψε επάνω σε πινακίδιο το όνομα Ιωάννης. Αμέσως δε, λύθηκε η γλώσσα του, και η χαρά για όλους ήταν μεγάλη.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἡ πρώην οὐ τίκτουσα, στεῖρα εὐφράνθητι, ἰδοὺ γὰρ συνέλαβες, Ἡλίου λύχνον σαφῶς, φωτίζειν τὸν μέλλοντα, πᾶσαν τὴν οἰκουμένην, ἀβλεψίαν νοσοῦσαν, χόρευε Ζαχαρία, ἐκβοῶν παρῥησίᾳ· Προφήτης τοῦ Ὑψίστου ἐστίν, ὁ μέλλων τίκτεσθαι.

Κοντάκιον
Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικὸς
Εὐφραίνεται λαμπρῶς, Ζαχαρίας ὁ μέγας καὶ ἡ πανευκλεής, Ἐλισάβετ ἡ σύζυξ, ἀξίως συλλαμβάνουσα, Ἰωάννην τὸν Πρόδρομον, ὃν Ἀρχάγγελος εὐηγγελίσατο χαίρων, καὶ οἱ ἄνθρωποι, ἀξιοχρέως τιμῶμεν, ὡς μύστην τῆς χάριτος.

Ὁ Οἶκος
Τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον ἀναπτύξωμεν, ὁ Λουκᾶς ἡμῖν ἔγραψεν ὁ Ἱερὸς καὶ θαυμάσιος, καὶ τὴν τοῦ Προδρόμου θεασώμεθα σύλληψιν, τὴν φαιδρὰν καὶ ἐπίσημον· φησὶ γάρ, ὡς εἰσῆλθεν ὁ πρεσβύτης καὶ δίκαιος Ζαχαρίας, εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων τοῦ θυμιᾶσαι, τῷ τῆς ἐφημερίας καιρῷ, ἐπέστη αὐτῷ Γαβριήλ, εὐαγγελιζόμενος καὶ λέγων· Ἕξεις Ἱεράρχα υἱὸν ἐν τῷ γήρᾳ, Προφήτην τε καὶ Πρόδρομον, φωνήν τε καὶ κήρυκα, καὶ λύχνον ἀείφωτον, τὸν μύστην τῆς χάριτος.

Κάθισμα
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἐλισάβετ στειρώσεως ἠλευθέρωται, ἡ Παρθένος δὲ πάλιν Παρθένος ἔμεινεν, ὅτε φωνῇ τοῦ Γαβριήλ, γαστρὶ συνέλαβεν, ἀλλ' ἐν νηδύϊ προσκιρτᾷ τὸν ἐν γαστρὶ παρθενικῇ, Θεὸν προγνοὺς καὶ Δεσπότην, ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν σαρκούμενον.

Έτερον Κάθισμα
Ἦχος δ’. Κατεπλάγη Ἰωσὴφ.
Θυμιῶντι ἐν ναῷ, τῷ Ζαχαρίᾳ Ἱερεῖ, Γαβριὴλ ἐξ οὐρανοῦ, ἐπέστη λέγων πρὸς αὐτον· Ὅτι ἐν γήρᾳ σου ἕξεις καρπὸν εὐκλεῆ. Καὶ στείρωσις ἡ πρίν, τῆς Ἐλισάβετ νυνί, λυθήσεται εὐθύς, καὶ ἀκαρπία γονῆς, καὶ συλλαβοῦσα τέξεται τὸν κήρυκα, τοῦ Ἰησοῦ τε καὶ Πρόδρομον. Αὐτῶν πρεσβείαις, Σωτὴρ τοῦ κόσμου, σῶσον τάς ψυχὰς ἡμῶν.

Πηγή: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Κυριακή Α' Λουκά, Λουκ. ε΄ 1-11/ Β΄ Κορ. στ΄ 1-10

 

 

Μαθητές του Χριστού

«αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ»

Η κλήση των πρώτων μαθητών από το μεγάλο διδάσκαλο Χριστό, είναι το θέμα που ξεδιπλώνει μπροστά μας η σημερινή ευαγγελική περικοπή με σκηνικά που αναδεικνύουν βαθύτερα μηνύματα και νοήματα. Στο βάθος της διήγησης του Ευαγγελίου μπορεί κάποιος ν’ αντλήσει μεγάλες αλήθειες. Ο Μονογενής και Λόγος του Θεού είναι εκείνος που καλεί πρώτα όλους τους ανθρώπους από την ανυπαρξία στη ζωή. Γι’ αυτό και στην ευχαριστιακή σύναξη ομολογούμε: «Συ εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγες».

Ο άνθρωπος όμως καλείται από τον Χριστό όχι απλώς να παραμείνει στο «είναι», δηλαδή να περιορίζεται στο να συντηρεί την ύπαρξή του, αλλά να καταστεί ικανός ν’ ατενίσει τις κορυφογραμμές του «εύ είναι». Να γίνει με άλλα λόγια μέτοχος της θείας ζωής, να φθάσει στη θέωση, να υποστεί την καλή αλλοίωση, σύμφωνα με την πατερική γραμματεία. Μάς προσκαλεί να γίνουμε κοινωνοί της θεανθρώπινης ζωής της Εκκλησίας, διά μέσου των θεμελίων της, που είναι οι άγιοι Απόστολοι, οι μαθητές που ο ίδιος προσκάλεσε για να τον ακολουθήσουν.

Σε μια πολύ ζωηρή εικόνα, ο Λουκάς εμφανίζει τον Χριστό να διδάσκει στο πλήθος πριν να καλέσει τους πρώτους τέσσερεις μαθητές του. Την επικοινωνία που απορρέει από τη θεϊκή αγάπη χαρακτηρίζει η αυθεντικότητα. Κοιτούσε πάντοτε τους ανθρώπους πρόσωπο προς πρόσωπο. Στη διάσταση εκείνη που η κοινωνία αγάπης αναδεικνύεται το κυρίαρχο στοιχείο της Βασιλείας του και της καταξίωσης του ανθρώπου στους πιο ψηλούς αναβαθμούς πνευματικότητας. Εκεί στην ακρογιαλιά της Γεννησαρέτ που ήταν κατάμεστη από κόσμο, επέλεξε ένα από τα δύο πλοιάρια των μετέπειτα μαθητών του για να διδάσκει το πλήθος. Ακριβώς, μέσα από την ταπείνωση παρατηρούμε πώς αναδύεται η θεϊκή μεγαλοπρέπεια.

Η ευλογημένη πρόσκληση

Τη διδαχή του πλήθους διαδέχεται το σκηνικό της ευλογημένης πρόσκλησης που απευθύνει ο Κύριος προς τους μαθητές του. Οι συνθήκες μπορεί να μην ήταν και τόσο ευνοϊκές, αφού εκτός από το ακατάλληλο της ώρας, η κοπιώδης εργασία που προηγήθηκε από τους μαθητές ολόκληρη τη νύχτα συνοδευόταν και από την απογοήτευση της δυστοκίας που χαρακτήριζε την προσπάθεια τους. Ωστόσο, η μεγάλη πρόσκληση μπορεί να καρποφορήσει και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, κάτι που επιβεβαιώνουν τα ίδια τα γεγονότα.

Παρακαλεί το Σίμωνα ο Κύριος: «επανάγαγε εις το βάθος και χαλάσατε τα δίκτυα υμών προς άγραν». Ο άνθρωπος μπορεί να ερμηνεύει επιφανειακά και με το δικό του τρόπο πράγματα και γεγονότα, να απογοητεύεται και να απελπίζεται. Ωστόσο, η αγάπη του Θεού αποφέρει την πιο ευλογημένη καρποφορία, ακόμα και κάτω από τις πιο δύσκολες περιστάσεις και αντίξοες συνθήκες. Αρκεί ο άνθρωπος να αφήσει την καρδιά του να γίνει δεκτική της θεϊκής αγάπης και παρουσίας, να ανοίξει την ύπαρξή του για να δεχθεί το θείο φωτισμό.

Η ανταπόκριση ακριβώς τού Πέτρου, παρά την όποια απογοήτευσή του που εκφράζεται με το «δι’ όλης της νυκτός κοπιάσαντες ουδέν ελάβομεν», δείχνει το δρόμο της πορείας του κάθε ανθρώπου που ενδείκνυται ν’ ακολουθεί προκειμένου ν’ ανήκει στους μαθητές του Χριστού. Θυσίασε τους όποιους εγωισμούς και παρέκαμψε πρόσκαιρα βολέματα, προφάσεις και φτηνές δικαιολογίες. Η αγάπη του Χριστού ήταν ότι πιο πολύτιμο, χάρη της οποίας άξιζε να θυσιάσει τα πάντα. Η υπακοή στο θέλημα του Χριστού συνιστά την πιο ασφαλή πορεία στη ζωή: «επί δε τω ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον».

Αγαπητοί αδελφοί, ο Πέτρος εισερχόμενος πλέον στο χώρο της θαυματουργίας του Κυρίου βιώνει το μεγαλείο της ολοκληρωμένης αγάπης. Ο άνθρωπος που δέχεται στην καρδιά του την αγάπη του Χριστού ανυψώνεται στο «αρχαίο κάλλος της εικόνος του Θεού». Σ’ αυτήν ακριβώς τη μεταμορφωτική και ανυψωτική δυναμική, όπως ο Πέτρος μεταποιείται από απλό ψαρά σε «αλιέα ανθρώπινων ψυχών», έτσι και ο κάθε ένας από εμάς μπορεί να ακολουθήσει το δικό του παράδειγμα. Η ακολουθία όμως του Χριστού προϋποθέτει την απάρνηση όλων εκείνων των ψεύτικων στηριγμάτων, τα οποία αφήνουν τον άνθρωπο να κλυδωνίζεται στα κύματα κρίσεων και απαιτεί τη μίμηση του παραδείγματος των αποστόλων, οι οποίοι «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ». Μορφές που ακολούθησαν ακριβώς αυτή την πορεία και την μνήμη των οποίων τιμά σήμερα η Εκκλησία, είναι του Αυξεντίου του οσίου, του Χαρίτωνος του ομολογητή και του συμπατριώτη μας Νεοφύτου του Εγκλείστου, του οποίου θυμούμαστε την εύρεση και την ανακομιδή του λειψάνου του. Αυτές, λοιπόν, οι μορφές με την όλη βιωτή τους αναδείχθηκαν αστέρες πολύφωτοι του ουράνιου στερεώματος και με τις πρεσβείες τους ρίχνουν άπλετο φως και στη δική μας πορεία. «Άγιοι του Θεού πρεσβεύετε υπέρ ημών των αμαρτωλών».

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος

Αναδημοσίευση από: Εκκλησία της Κύπρου

Ο γέρος ξυλοκόπος και το λιοντάρι

Μια φορά ήταν ένα γέρος πολύ φτωχός κ'είχε κάμποσα παιδιά. Κάθε μέρα έπαιρνε στο γαϊδούρι του κ'επήγαινε στο δάσος και έκοβε με το πελέκι του ξύλα.
Χτυπούσε απο'δω, χτυπούσε από κει, όσο μπορούσε. Μια μέρα έρχεται μπροστά του ένα λιοντάρι και του λέει:

- Κάτσε γέρο, να ξεκουραστείς και΄γω να σου κόψω τα ξύλα, να φορτώσεις το ζώο σου και να πας να τα πουλήσεις και να πάρεις τίποτε των παιδιών σου για να φάνε.
Έτσι και έγινε. Έκατσε ο γέρος να ξεκουραστεί, του έκοψε το λιοντάρι τα ξύλα, εφόρτωσε το γαϊδούρι του κ' έφυγεν ο γέρος ...;Ύστερα από μερικές μέρες ξαναπήγεν στο δάσος και το λιοντάρι του είπε:
- Φέρνε, γέρο, το ζώο σου κάθε μέρα να σου το φορτώνω ξύλα.

Από τις πολλές φορές μια μέρα έκαμνε ζέστη φοβερή. Κουράστηκε το λιοντάρι κόβοντας τα ξύλα και είπε:

- Κάτσε, γέρο, αποκάτω απ΄την ελιά που έχει δροσιά, να΄ρθω και ΄γω να βάλω το κεφάλι μου πάνω στα γόνατά σου, να ξεκουραστώ.

Ακούμπησε το κεφάλι του στα γόνατα του γέρου και τον ρώτησε:

- Είμαι όμορφος μπάρμπα;
- Είσαι όμορφος, γυιε μου.
- Είμαι αντρειωμένος;
- Είσαι, λιοντάρι μου, είσαι!
- Είμαι και νιούτσικος;
- Είσαι.
- Είδες τι παληκάρι είμαι εγώ; Έχω όλα τα χαρίσματα!

Τα έχεις όλα τα καλά, μα έχεις κ' ένα μεγάλο κακό...Βρωμάει πολύ το στόμα σου!

Το λιοντάρι αμέσως σηκώθηκε, φόρτωσε τα ξύλα στο γαϊδαρο και είπε στο γέρο:
- Έλα τώρα, πάρε το πελέκι σου και δωσ'μου μια μέσα στο σβέρκο.
- Ποτέ δεν θα το κάνω αυτό, γυιε μου, να χτυπήσω μεσ΄το σβέρκο με το πελέκι ένα πλάσμα ποθ μου έκαμε τόσο καλό!
Μα εγώ το θέλω, είπε το λιοντάρι κι ο γέρος του έδωσε μια με το πελέκι του και του άνοιξε μια πληγή δύο δάχτυλα βαθειά...

Επήγαινε πάλι κάθε μέρα ο γέρος στο δάσος και το λιοντάρι, έτσι πληγωμένο που ήταν, έκοβε ξύλα κι ο γέρος τα φόρτωνε στο ζώο του.

Άμα πέρασε πολυς καιρός, του λέει το λιοντάρι:

- Κοίτα γέρο, πως σου φαίνεται ο σβέρκος μου;
- Έγιανε τέλεια, καλέ μου γυιε μου! Του λέει ο γέρος.
- Κότζια μου, η πληγή έγιανε, του απαντά, μα ο λόγος που μου είπες, πως βρωμάει το στόμα, έμεινε μέσα στην καρδιά μου, άιντε φύγε και μη ξανάρθεις πια, γιατί θα σε φάω.

Γι'αυτό λένε:

η μαχαιριά γιανίσκει, μα ο καλός λόγος μεινίσκει,
(η μαχαιριά θεραπεύεται, μα ο κακός λόγος μένει)


Πηγή: Γ.Α. ΜΕΓΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ι.Δ.ΚΟΛΑΡΟΣ ΑΘΗΝΑΙ 1978

Αναδημοσίεση από: Ορθόδοξο Καταφύγιο

Τρίαθλο κρατώντας τον ανάπηρο γιο του

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις το video αυτό. Ειναι η ιστορία του Dick και του Rick Hoyt. Ο γιος ειναι ανάπηρος και έχει πει στον πατέρα του οτι νιώθει ελεύθερος οταν τον κρατάει στους αγώνες, νιώθει σα να τρέχει και αυτός.

Απλά δείτε το συγκινητικό video... Αν δεν είναι αυτό Θαύμα, αν δεν είναι αυτό η παρουσία του Θεού στη Γη, τότε τι είναι....;
 

ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ Σ' ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΜΑΧΟΙ ΤΗΣ ΕΚΤΡΩΣΕΩΣ ΤΩΝ "ΑΡΡΩΣΤΩΝ" ΕΜΒΡΥΩΝ... ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΧΑΡΑ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΦΑΝΕΙΑ  ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΓΝΩΜΗ....

Πηγή: Αηδόνι
Αναδημοσίεση από: Κοινωνία Αγίων

Κυριακή μετά την Ύψωση, Μάρκ. η΄ 34-θ΄1 / Γαλ. β΄ 16-20

Κέντρο της ζωής ο Σταυρός

«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν, και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι»

Στην επί του Όρους ομιλία Του ο Κύριος ανοίγει μπροστά στον άνθρωπο τους ορίζοντες της αιώνιας ζωής και του δίνει προσανατολισμούς σταθερούς και αιώνιους. Συγκεκριμένα αποκαλύπτει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις πάνω στις οποίες μπορεί να στηριχθεί η αυθεντική ζωή που οδηγεί στην αγάπη του Θεού και την αληθινή ευτυχία.

Η δυναμική της ελευθερίας

Πριν διεισδύσουμε στο βάθος των λόγων του Κυρίου, όπως αυτοί αυθεντικά αναδύονται μέσα από την σημερινή ευαγγελική περικοπή, είναι πολύ σημαντικό να προσέξουμε το στοιχείο της ελευθερίας, το οποίο καθιστά τη ζωή στην οποία μας προσκαλεί η αγάπη του Κυρίου ανόθευτη, αυθεντική και αληθινή.

Ο Θεάνθρωπος Κύριος δεν αναγκάζει κανένα να τον ακολουθήσει. Μας αφήνει όλους ελεύθερους να κάνουμε τις επιλογές μας, ανάλογα με τις δικές μας προθέσεις και διαθέσεις. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που τονίζει ο μεγάλος πατέρας της Εκκλησίας μας, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος σημειώνει ότι «ο Θεός μας έκανε αυτεξούσιους και άφησε στην ελεύθερη θέλησή μας να προτιμήσουμε την αρετή ή να προχωρήσουμε στην κακία». Η προτροπή του Κυρίου «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν», ενισχύει με τον πιο φανερό τρόπο τα πιο πάνω. Η αγάπη Του μάς αφήνει πάντοτε ελεύθερους να επιλέξουμε ο καθένας την πορεία που θα ακολουθήσουμε. Κοντά Του ή μακριά Του. «Γι αυτό τιμωρούμαστε όταν φταίμε και επαινούμαστε όταν κάνουμε το καλό», σημειώνει και πάλιν ο ιερός Χρυσόστομος. Η λειτουργία της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου είναι εκείνη που καταξιώνει την πορεία της αυταπάρνησης στην οποία μας καλεί ο Δημιουργός μας για να πλησιάσουμε την αγάπη Του.

Αυταπάρνηση

Την πορεία της αυταπάρνησης υπέδειξε με την ζωή και το παράδειγμά του ο ίδιος ο Κύριος. Υπέμεινε όλες τις ταπεινώσεις και τους εξευτελισμούς, τους εμπτυσμούς και τα ραπίσματα, για να φθάσει στην υπέρτατη θυσία, τη Σταυρική. Όλα αυτά τα υπέμεινε όχι βέβαια γιατί είχε κάτι να κερδίσει ο ίδιος, αλλά για να προσφέρει τη σωτηρία στον άνθρωπο. Να τον αποκαταστήσει στην κατά φύση ζωή. Να τον φέρει και πάλι κοντά στο Θεό, την πηγή της ζωής και να τον απαλλάξει έτσι από τον αιώνιο θάνατο. Την πορεία αυτή της αυταπάρνησης θα χρειαστεί να ακολουθήσει στη ζωή του και ο άνθρωπος για να μπορέσει να ενωθεί με τον Χριστό και να γευθεί τις δωρεές του. Θα χρειαστεί δηλαδή να θυσιάσει το «εγώ» του και τα επικίνδυνα παρακλάδια του. Θα χρειαστεί επίσης να αρνηθεί τα υλικά και τα γήινα στοιχεία που παραμορφώνουν το πνευματικό του κάλλος και λειτουργούν απαγορευτικά στην εν Χριστώ πορεία του. Ο Χριστός άλλωστε μάς το ξεκαθαρίζει σε άλλη περίπτωση όταν μας προειδοποιεί: «Ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσι». Αυτό σημαίνει στην καθημερινή μας ζωή ότι χρειάζεται κι εμείς να σηκώνουμε κάποιο σταυρό. Τον προσωπικό μας σταυρό. Μόνο έτσι μπορούμε να γινόμαστε μέτοχοι της Θείας Ζωής και να γευόμαστε τους καρπούς της ζωοφόρου Αναστάσεως.

Αγαπητοί αδελφοί, ο καθένας από μάς καλείται να σηκώσει θεληματικά και αγόγγυστα το δικό του σταυρό, είτε αυτός είναι πόνος, είτε είναι θλίψη, είτε είναι ασθένεια, είτε οποιαδήποτε άλλη δοκιμασία στη ζωή. Όταν δοκιμάζουμε με υπομονή και με πίστη κάποιο σταυρικό «πόνο» έρχεται κατόπιν η εμπειρία της αναστάσιμης χαράς, η οποία μπορεί να πλημμυρίζει την ύπαρξή μας, και να την αναδεικνύει στην προοπτική της αγιότητας. Είναι τότε που μπορούμε στη ζωή μας να δοκιμάζουμε μέσα από κάθε θλίψη την αναστάσιμη χαρά και ελπίδα. Όποιος λοιπόν θέλει να ακολουθήσει στη ζωή του το Χριστό, θα πρέπει να είναι έτοιμος να σηκώσει το δικό του σταυρό. Ο λόγος του Κυρίου «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι», μπορεί να είναι ο πιο σταθερός δείκτης στη ζωή μας. Σ’ αυτές τις συχνότητες άλλωστε είναι εναρμονισμένη και η πορεία που ακολουθούν οι άγιες μορφές της Εκκλησίας μας, οι οποίες αναδεικνύονται ως αιώνια πρότυπα και παραδείγματα. Ο Ιωνάς ο προφήτης, ο Μελέτιος και ο Ισαάκιος και ο Κοδράτος ο απόστολος, των οποίων τη μνήμη τιμούμε σήμερα, είναι αδιάψευστοι μάρτυρες γι’ αυτό. Ο καθένας με το δικό του τρόπο και ακολουθώντας το δικό του δρόμο έδειξαν ότι όταν ο σταυρός βρίσκεται στο κέντρο της ζωής μας, τότε αυτή αποβαίνει άγια και ευλογημένη.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος.

Κυριακή προ της Υψώσεως, Ιω. γ΄ 13-17 / Γαλ. στ΄ 11-18

Νέες υπάρξεις

«Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον…»

Η σύνδεση της παρουσίας του Θεού στη ζωή του κόσμου με την πληρότητα της αγάπης, αναδεικνύει και την αυθεντικότητα της σχέσης που σφυρηλατείται στο χώρο της Εκκλησίας. Στους ορίζοντες αυτούς, το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής πριν από την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, αποκαλύπτει το απύθμενο βάθος αλλά και το δυσθεώρητο ύψος της θεϊκής αγάπης: «εν τούτω εφανερώθη η αγάπη του Θεού εν υμίν, ότι τον Υιόν αυτού τον Μονογενή απέσταλκεν ο Θεός εις τον κόσμον, ίνα ζήσωμεν δι’ Αυτού» (Α΄Ιω. δ΄9).

Η συγκεκριμένη ευαγγελική περικοπή συνιστά το απόσταγμα της συνομιλίας του Χριστού με το Νικόδημο. Ο Νικόδημος παρόλο που είχε εξέχουσα θέση στην κοινωνία, αφού ήταν μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου και ανήκε ακόμα στην τάξη των φαρισαίων, ωστόσο αποκαλύπτεται ως άνθρωπος με καλή και αγαθή ψυχή. Με τέτοιες λοιπόν αγαθές διαθέσεις όχι μόνο γνώρισε αλλά και συνομιλούσε με τον Χριστό για μεγάλες και αιώνιες αλήθειες. Έτσι, ενώ οι φαρισαίοι συνέδεαν τη σωτηρία με την τυπολατρία, ενδεδυμένη με την υποκριτική τήρηση κάποιων διατάξεων του Νόμου, ο Χριστός έρχεται να αποκαλύψει ότι για να σωθεί ο άνθρωπος πρέπει να αναγεννηθεί πνευματικά, να καταστεί καινούργια ύπαρξη, όχι πλέον με νομικές διατάξεις, αλλά με τη χάρη και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος (Ρωμ. ε΄5).

Η καινούργια ζωή

Η πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου δεν έχει να κάνει με οποιεσδήποτε πιέσεις και συμπιέσεις, με φάσεις και αντιφάσεις του κόσμου τούτου, αλλά με το άνοιγμα σε μια νέα ζωή που κινείται πάντοτε στην τροχιά της αιωνιότητας. Τη ζωή εκείνη που υπερβαίνει τη φθορά και τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου. Στην υπέρβαση αυτή, η όποια απόγνωση μεταβάλλεται σε αναστάσιμη ελπίδα και η όποια λύπη και στεναχώρια σε χαρά και αγαλλίαση. Η ζωή αυτή δεν συνδέεται σε καμιά περίπτωση με αφηρημένα σχήματα και θεωρίες, αλλά αποκαλύπτεται ως η πιο ισχυρή πραγματικότητα με τη μετοχή στη ζωή του Χριστού. Τότε ακριβώς ολόκληρος ο χρόνος γίνεται καιρός μετοχής στις θείες δωρεές. Μόνο σ’ αυτή τη διάσταση ο άνθρωπος απελευθερώνεται από το φόβο της φθοράς και του θανάτου και μπορεί να ατενίζει πλέον δημιουργικά τη ζωή του μέσα στον χρόνο. Και όπως ο φυσικός θάνατος μέσα από την φωτοχυσία της ανάστασης μετατρέπεται σε γέφυρα προς τη ζωή, έτσι και ο χρόνος μέσα στη ζωή της Εκκλησίας, μεταβάλλεται σε παράγοντα πνευματικής προκοπής και τελείωσης.

Μόνο μέσα στις αγκάλες της θεϊκής αγάπης μπορεί ο άνθρωπος να εισέλθει σε τροχιές πνευματικής αναγέννησης. Η αγάπη αυτή σαρκώνεται στις σχέσεις του ανθρώπου με το Θεό, το συνάνθρωπο αλλά και με την κτίση ολόκληρη. Είναι εναρμονισμένη με τον τρόπο ύπαρξης του Τριαδικού Θεού, όπως αποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Χριστού. Ο Χριστός όχι μόνο στο Νικόδημο αλλά στον κάθε άνθρωπο που ανοίγει καλοδιάθετα την καρδιά του, φανερώνει το μυστήριο της Αγίας Τριάδας. Μέσα απ’ αυτό αποκρυπτογραφείται η κοινωνία της αγάπης που προσφέρεται αδιάκοπα στον άνθρωπο, ως «εικόνα του Θεού». Και η σκάλα βέβαια που ο Χριστός ανέβασε τον άνθρωπο στον ουρανό είναι η φανέρωση της άπειρης αγάπης του μέσα από τον Σταυρό.

Αγαπητοί αδελφοί, μέσα από το μυστήριο του Σταυρού αναδύεται η θεϊκή αγάπη στην πιο αυθεντική της μορφή. Έτσι, ο Σταυρός γίνεται κρίση για τον κόσμο. Ο Κύριος έχει μόνιμα ανοικτές τις αγκάλες του και μας προσκαλεί να δεχθούμε την κοινωνία της αγάπης του. Αν ο άνθρωπος ελεύθερα ανταποκριθεί, τότε μεταβαίνει «εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιω. ε΄24). Αν όμως αρνηθεί, εγκλωβισμένος στον εγωισμό και την φιλαυτία του, αφήνει τον εαυτό του να οδηγηθεί σε αυτοκατάκριση και αυτοτιμωρία. Η αγάπη που ξεπηδάει από το ξύλο του Σταυρού είναι η πιο αυθεντική και η πιο αληθινή. Γιατί νικά ακόμα και το θάνατο. Αυτή την εμπειρία μάς προσκαλεί η Εκκλησία να γευθούμε. «Γεύσασθε και οίδατε».

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος.

Πρόγραμμα πανηγύρεως για το Γενέθλιο της Υπεραγίας Θεοτόκου

 

Πρόγραμμα ακολουθιών Σεπτεμβρίου 2024