Να είσαι πάντοτε ευγενής και αξιαγάπητος - Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας

Αν θέλεις να διδάξεις την αγάπη του Θεού, μη λες λόγια. Προσπάθησε να είσαι πάντοτε ευγενής και αξιαγάπητος. 

Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Γιατί πέφτουμε σε μεγάλες αμαρτίες;

Πέφτουμε σε μεγάλες αμαρτίες, γιατί δεν φροντίσαμε όσο πρέπει, για να κόψουμε τα μικρότερα ελαττώματα μας.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Σε αγαπώ παιδί μου...

«Εάν μια μέρα με δεις “γέρο” εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω…

Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με. Oταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή…

Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο. Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις…

Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς. Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα “βάρος”, έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.

Όταν λέω πως θα ήθελα να “πεθάνω”… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις. Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο. Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.

Σε αγαπώ παιδί μου…»

Αναδημοσίευση από: Γέροντες της εποχής μας

Κυριακή ΙΕ' Λουκά, Λουκ. ιθ΄ 1-10 - Α Τιμ. δ΄ 9-15

Ευλογημένη κοινωνία

«Και εζήτει ιδείν τον Ιησούν τίς εστί…»

Η πορεία διά μέσου της μετάνοιας καταξιώνει τον άνθρωπο σε πνευματικές κορυφογραμμές. Ακριβώς, σ’ αυτή τη χρονική στιγμή η Εκκλησία προβάλλοντας το παράδειγμα του Ζακχαίου στέλνει το πιο ισχυρό μήνυμα στον άνθρωπο το οποίο φαντάζει με μια απεριόριστη εμβέλεια. Όσο και αν έχει πέσει στη ζωή του, όσο και αν βιώνει την τραγική οδύνη στο χώρο της αμαρτίας, η αγάπη του Κυρίου μας απλώνεται σ’ ένα εύρος που δεν μάς επιτρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας να βυθίζεται στο σκοτάδι της απελπισίας. Αντίθετα, η εκζήτηση της χάρης του Θεού, ανοίγει τους ορίζοντες της ελπίδας και της χαράς και μεταβάλλεται σε οδοδείκτη αληθινής ζωής. Αυτό έπραξε και ο Ζακχαίος, ο οποίος, ζητούσε μετά μανίας να συναντήσει τον Ιησού.

Το ισχυρό παράδειγμα

Γιατί όμως η Εκκλησία επιμένει να προβάλλει ως παράδειγμα την περίπτωση του Ζακχαίου; Είναι μέσα από αυτό πραγματικά που αποκρυπτογραφούνται μηνύματα ουράνιας ακτινοβολίας. Ο Ζακχαίος, δεν ήταν από τους ανθρώπους, απέναντι στον οποίο οι υπόλοιποι συνάνθρωποί του έτρεφαν εκτίμηση και σεβασμό. Η επικρατούσα εντύπωση ήταν ότι χρησιμοποιούσε κάθε είδος αδικίας, εκμετάλλευσης, καταπίεσης, απάτης. Ήταν ο τύπος του ανθρώπου, ο οποίος κατέκλεβε τους άλλους και ιδιαίτερα τις χήρες και τα ορφανά. Τους ανθρώπους αυτούς συνήθως τούς έχουμε ξεγραμμένους αλλά και καταδικασμένους στην οδό της απώλειας. Και όμως, αυτός ο κατά τα άλλα αμαρτωλός άνθρωπος, ζητούσε επίμονα να δει τον Ιησού. Τι ήταν εκείνο που δημιούργησε μέσα του αυτή την επιθυμία;

Οι αδικίες που διέπραττε καθημερινά τον είχαν χωρίσει τόσο από την αγάπη του Θεού όσο και από τους συνανθρώπους του. Αυτή η παγερή μοναξιά που βίωνε, όχι μόνο δεν τον οδήγησε στην απελπισία αλλά τον βοήθησε να μαζευτεί στον εαυτό του. Άφησε μια ισχυρή δύναμη που αναδυόταν από τα βάθη της ψυχής του να ενεργοποιηθεί και να αρχίσει να εισέρχεται στις τροχιές της θείας αγάπης και παρουσίας. Αυτή η δύναμη είναι η «εικόνα του Θεού» που είναι ανεξίτηλα χαραγμένη στον κάθε άνθρωπο. Η οποία όμως, όταν αφήνουμε τον εαυτό μας να κυριεύεται από την αμαρτία, αμαυρώνεται και σκοτίζεται, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε την οδύνη της απουσίας του Θεού ως μια φοβερή τραγικότητα στη ζωή μας.

Η υπέρβαση

Η υπέρβαση που αποτόλμησε ο Ζακχαίος να επιζητεί να δει τον Ιησού, βρίσκει την αντιστοιχία της στην κίνηση που καλούμαστε να κάνουμε όλοι στη ζωή μας, να αναζητούμε, σε όποια κατάσταση κι αν βρισκόμαστε, το Αρχέτυπό μας, που είναι ο Χριστός. Είναι το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα. Σε οποιαδήποτε ακατάστατη φάση και αν βρεθούμε, έχουμε τη δυνατότητα να αναζητήσουμε τον Χριστό και να συναντηθούμε μαζί Του, όπως έπραξε τότε ο Ζακχαίος, ο οποίος δεν δίστασε προκειμένου να επιτύχει τον ευγενή αυτό του στόχο να «ανέβη επί συκομορέαν». Ο Ζακχαίος δεν παραιτείται μπροστά στα ανυπέρβλητα εμπόδια που υψώνονται μπροστά του. Εμπόδια φυσικά, κοινωνικά και πνευματικά. Τα πνευματικά αφορούν την αμαρτωλότητα του, που τον κρατούσε σε απόσταση από την αγάπη του Θεού. Τα φυσικά αφορούσαν το ότι ήταν μικρόσωμος. Τα κοινωνικά ήταν ακόμα πιο έντονα, αφού είχαν να κάνουν με μια έντονη προκατάληψη και στιγματισμό που απέρρεαν από το επάγγελμα του τελώνη που ασκούσε και το οποίο ήταν συνδεδεμένο με τόσο κακή φήμη.

Τίποτε όμως από τα πιο πάνω δεν αναστέλλει την μεγάλη επιθυμία του Ζακχαίου να δει τον Χριστό. Πλημμύριζε ολόκληρη η ύπαρξή του από χαρά που έβλεπε το Πρόσωπο του Κυρίου. Η Πατερική σοφία μάς διδάσκει ότι, όποιος θέλγεται από τη θέα του προσώπου, βρίσκεται σε ανεπτυγμένη πνευματική κατάσταση. Άλλωστε ο Παράδεισός μας, ο Χριστός, είναι η θέα του Προσώπου Του, που μάς χαρίζει την ατέλειωτη μακαριότητα. Είναι «ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος και η απέραντος ηδονή των καθορώντων τού Σού Προσώπου το κάλλος το άρρητον».

Αγαπητοί αδελφοί, η οδός της εκζήτησης της θέας του Προσώπου του Χριστού, είναι η μόνη ασφαλής στη ζωή μας. Αυτό το δρόμο που ακολούθησε ο Ζακχαίος βάδισαν και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι κοσμούν το ευλογημένο στερέωμά της. Αυτό έπραξαν και ο Ξενοφών και η Μαρία, αλλά και ο Κλήμης ο Αθηναίος, των οποίων τη μνήμη τιμούμε σήμερα. Άλλωστε και ο ίδιος ο Χριστός όταν λέει «θάρσει τέκνον, θάρσει θύγατερ», μάς παραπέμπει στην «εικόνα του Θεού» μέσα μας και την θεϊκή συγγένεια μας μαζί Του κατά τρόπο που μάς εξωθεί πάντοτε προς αναζήτησή Του. Άς το επιδιώξουμε λοιπόν.

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος

Λόγος Αββά Ισαάκ του Σύρου, «Οι Εντολές του Κυρίου»

Όλες τις εντολές του Θεού πρέπει να τις εφαρμόζει ο χριστιανός, και να μην κάνει διάκριση σε μικρές και σε μεγάλες. Γιατί όλες μας τις έδωσε ο Χριστός για τη σωτηρία μας. Αν μερικές ήσαν περιττές, δεν θα μας τις έδινε καθόλου. Για να μας τις δώσει, σημαίνει ότι πρέπει να τις εφαρμόζουμε όλες, χωρίς εξαίρεση. Και να μην λέμε: «αυτή ή εκείνη δεν είναι και τόσο σπουδαία». Λένε μερικοί π.χ. «ένα ψεματάκι δεν είναι μεγάλη αμαρτία». Όχι, είναι αμαρτία όπως και οι άλλες, γιατί ο Χριστός είπε ότι Αυτός είναι η Αλήθεια, επομένως απαγορεύεται σ’ αυτούς που θέλουν να Του μοιάσουν κάθε ψέμα μικρό ή μεγάλο. Ο σκοπός για τον οποίον ήρθε ο Χριστός στον κόσμο είναι να μας σώσει, αφού πρώτα καθαρίσει την ψυχή μας από κάθε αμαρτία και να βγάλει από μέσα μας την κακία που κατατρώει την ψυχή και της αφαιρεί την ουράνια ομορφιά. Με τις εντολές του ο Θεός θέλει να επαναφέρει την ψυχή μας στην αρχαία κατάσταση της, τότε που ήταν αγνή και καθαρή, όπως βγήκε από τα χέρια Του κατά την ώρα της δημιουργίας.

Όποιος προσπαθεί να εφαρμόσει στη ζωή του τις εντολές του Χριστού, αυτός πραγματικά τον αγαπά, όπως είπε ο ίδιος: «ὁ ἒχων τας ἐντολάς μου και τηρών αὐτάς, ἐκείνος ἐστιν ὁ ἀγαπών με» και θα τον δοξάσω μια μέρα, στη Δεύτερη Παρουσία μου. Τις εντολές του Θεού πρέπει να τις εφαρμόζουμε όχι για τον φόβο της κολάσεως ούτε περιμένοντας κάποια αμοιβή, αλλά μόνο από αγάπη προς τον ίδιο τον Θεό. Αν εφαρμόζουμε στη ζωή μας τις εντολές του Κυρίου, θα βλέπουν οι άνθρωποι τα καλά μας έργα και θα δοξάζεται ο Επουράνιος Πατέρας μας. Οι εντολές του Θεού δεν είναι βαριές γι’ αυτούς που αγαπούν τον Θεό, όπως βεβαίωσε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας: «ὁ γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν».

Αυτός που καταργεί και την παραμικρήν εντολή του Χριστού, θα ονομαστεί ελάχιστος στην Βασιλεία των Ουρανών. Οι εντολές του Θεού είναι γιατρικά που δόθηκαν απ’ Αυτόν για να θεραπεύσουμε τα πάθη της ψυχής μας. Και όταν χρησιμοποιούμε τα φάρμακα των εντολών του Κυρίου αποκτούμε πάλι την ψυχική μας κάθαρση. Αυτός είναι ο σωστός δρόμος που βάδισαν όλοι οι άγιοι. Επομένως ας μη ζητάμε άλλο τρόπο για να προσεγγίσουμε τον Θεό, παρά αυτόν μόνο που μας παρέδωσε ο ίδιος με τις θείες και άγιες εντολές Του. Η «δωρεάν χάρις» δίνεται στους αγωνιστές του νόμιμου δρόμου της αρετής, σ’ αυτούς δηλαδή που κουράζονται και αγωνίζονται να εφαρμόζουν με υπομονή και επιμονή τις εντολές του Κυρίου. Η καθαρότητα της ψυχής και το πλησίασμα του Θεού θέλουν δουλειά πνευματική. Στον πλούσιο εκείνο που ρώτησε πώς θα κληρονομήσει την αιώνια ζωή, ο Κύριος απάντησε: «Τήρησον τας εντολάς».

Ας μισήσουμε λοιπόν την αμαρτία και ας προσπαθούμε σ’ ολόκληρη την ζωή μας να εφαρμόζουμε τις εντολές του Κυρίου, γιατί αυτό είναι το ψυχικό μας συμφέρον και το «κλειδί» της Βασιλείας των Ουρανών.

Η αγάπη του Θεού σε 5 λεπτά

Ψιθυριστά

Μια μέρα, ένας σοφός έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:

-"Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;"

-"Γιατί χάνουν την ηρεμία τους" , απάντησε ο ένας.

-"Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" , ξαναρωτά ο σοφός.

-" Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος " , είπε ένας άλλος μαθητής .

Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση:

-"Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή";

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά... καμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο...

-"Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι";

Γιατί όταν θυμώνουν δυό άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ...
και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά, για να καλύψει την απόσταση..

Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιό δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν'ακουστούν.

Ενώ αντίθετα τί συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;

Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνήσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά..

Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά.

Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν... παρά μονάχα ψιθυρίζουν.

Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν.

Έτσι συμβαίνει όταν δυό άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον.

Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά:

-"Οταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν,
μην λέτε λόγια που σαν απομακραίνουν,
γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη
που δεν θα βρίσκουν πιά τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού."

Εύχομαι σε κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής, μιαν όμορφη, ειρηνική και ευλογημένη μέρα.

Του Διαβάτη

Αναδημοσίευση από: Οδεύοντας