Γιατί όχι σε μένα;

(Είναι μια ιστορία που μου άρεσε πολύ και θα ήθελα να την μοιραστώ μαζί σας.)

Σύρθηκα μέχρι το παράθυρο…Έξω η βροχή πέφτει ορμητικά, λες και θέλει να ξεπλύνει τις ανομίες μας πάνω στη γη…Ο πόνος στο στομάχι αβάσταχτος…Πέρασε η επήρεια της ψευδαίσθησης των αισθήσεων που προκαλεί το παυσίπονο…Το επόμενο σε μία ώρα…Μετράω το χρόνο με τον πόνο, μόνιμο σύντροφο μου…Ο καρκίνος στο στομάχι μου, είναι η κλεψύδρα μου, και ο πόνος κόκκοι άμμου στο νευρικό μου σύστημα…

Η ανακοίνωση από το γιατρό της ύπαρξης του καρκίνου, μου γκρέμισε τον κόσμο μου…Αυτόν που ιδανικά έφτιαχνα στο μυαλό μου για το αύριο…Σίγουρα αλλιώτικο από αυτό που ήρθε…Όνειρα, λεφτά, δόξα, επιτυχία, καριέρα…Από την άλλη ο καρκίνος…Ο φονέας των ονείρων…Ο φονέας του πόνου μου…Γιατί σε μένα Θεέ μου; Γιατί τόσο νέος;

Τελικά γίναμε φιλαράκια, εγώ και ο πόνος…Αυτός που έγινε ο δάσκαλος μου…Ο δάσκαλος της ζωής…Δύσκολη η μετεξέλιξη…Όποιος δεν πονέσει δεν ξέρει…Όποιος δεν πονέσει δεν ξέρει από ζωή…Τελικά γιατί όχι σε μένα; Γιατί να ήταν κάποιος άλλος στη θέση μου; Μήπως ο πόνος κάποιου άλλου θα σήμαινε τη δική μου χαρά; Κι αν η χαρά είναι κρυμμένη κάπου αλλού… 

Πλησιάζει Πάσχα…Κάποιοι θα το ζήσουν και κάποιοι όχι…Ποιος ξέρει; Ίσως να μην προλάβω το φετινό Πάσχα…Ίσως, όμως να το ζήσω ολοκληρωτικά, παντοτινά…Ποιος ξέρει; Η ζωή μου όμορφη, με χαμόγελα και χαρές…Είχε και στενάχωρες στιγμές και άλλες με πίκρα…Χαίρομαι για ότι έζησα…Πικραίνομαι για ότι μπορούσα και δεν το έζησα…Προσμένω το Πάσχα…Όχι το φετινό…Εκείνο της αιώνια Ανάστασης…

Η βροχή σταμάτησε…Ένα ουράνιο τόξο πάνω από το απέναντι βουνό…Τώρα το φως, πριν τα μαύρα σύννεφα…Το φως απλωμένο με όλα του τα χρώματα, σημάδι ελπίδας…Πρέπει να ξαπλώσω, να ξαποστάσω, ίσως κοιμηθώ λίγο…Μέσα στο δωμάτιο μόνο το φως του καντηλιού…Η φλόγα του τρεμοπαίζει μπροστά στο πρόσωπο του Εσταυρωμένου…η μόνη μου ελπίδα…Όχι για τον πόνο…Αυτός είναι, είμαι…εγώ. Μαζί πορευόμαστε…Μόνη μου ελπίδα κι αποκούμπι η Χάρις Του…Αυτός ξέρει από πόνο…Με καταλαβαίνει, με νοιώθει…Μόνη ελπίδα η γνώση του σταυρού…Ο δικός μου είναι βαρύς! Τον αντέχω όμως, γιατί τον σηκώνει Εκείνος…

Εκείνος είναι η ελπίδα για τη στιγμή που θα ξαναρχίσει να βρέχει, μέσα μου…Έξω η βροχή ξανάρχισε τον χορό της…Τα μάτια μου κλείνουν…Το νέο παυσίπονο έδρασε…Ας κοιμηθώ λίγο…

Υ.Γ. Μπορεί να είναι μια σκηνή από το παρόν μπορεί να είναι και μία σκηνή από το αύριο.

Ποιος ξέρει;

Καλη Ανασταση!!

ΠΗΓΗ: Τεύχος "Ενορία.gr"& "Πέρασμα στη απέναντι όχθη"

π.Βασίλειος Θερμός

Αναδημοσίευση από: Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΗ ΕΣΤΙ

Κατηχητικές Δραστηριότητες 2014-2015

Αγαπητοί μας ενορίτες, 

Με τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας μας ξεκίνησαν και φέτος οι κατηχητικές μας δραστηριότητες.

• Σας ενημερώνουμε ότι έχουν δημιουργηθεί ομάδες με διαφορετικά αντικείμενα.
• Άρχισαν οι εγγραφές και ο διαχωρισμός των παιδιών και την επόμενη εβδομάδα θα ανακοινώσουμε ημέρες και ώρες τις οποίες θα λειτουργούν οι ομάδες των κατηχητικών.

Οι κατηχητικές μας ομάδες:

• Κοινωνικής Προσφοράς και Διακονίας: Επισκέψεις σε νοσοκομεία και σε σπίτια ασθενών ενοριτών.
• Χορών: Παιδιά που ξέρουν χορούς θα διδάσκουν τα άλλα παιδιά παράλληλα με τα κανονικά μαθήματα από το χοροδιδάσκαλο.
• Κατασκευών - Ζωγραφικής: Θα κατασκευάζονται κάρτες, μπομπονιέρες, πλακέτες, κ.α. Το καλύτερο σχέδιο θα σχεδιαστεί στην αίθουσα.
• Θεάτρου: Προετοιμασία θεάτρου για παρουσίαση σε εκδηλώσεις – γιορτές.
• Ποδοσφαίρου: Μία φορά το μήνα το λιγότερο θα έχουμε ποδοσφαιρικό αγώνα με άλλα κατηχητικά.
• Ποδηλασίας και οδοιπορίας: Οι εξορμήσεις θα γίνονται με όλα τα μέτρα ασφαλείας.
• Τραγουδιού και ψαλμωδίας: Δημιουργία δικών μας τραγουδιών και ψαλμωδία κάθε Κυριακή στη λειτουργία.

Κάθε μήνα θα έχουμε:

• Μονοήμερη Εκδρομή
• Ποδοσφαιρικούς Αγώνες
• Ημερίδα Ενδιαφέροντος
• Ημέρα Μαγειρικής

Για περισσότερες πληροφορίες: Διάκονος Ηλίας Κακουσίας στο τηλέφωνο 99525788, και στο ηλεκτρονικο ταχυδρομειο της εκκλησίας μας.

Σας περιμένουμε με μια αγκαλιά γεμάτη Χριστό! 

 Ελάτε να αξιοποιήσουμε το χρόνο μας όσο καλύτερα γίνεται! Να μάθουμε για τον Χριστό μας, τους Αγίους μας, να δυναμώσουμε την πίστη μας! 

Καλή αντάμωση και ευλογημένη αρχή στη νέα μας κατηχητική χρονιά!

Προσευχή με υπομονή, του γέροντος Παϊσίου

- Γέροντα, μένει ψυχρή η καρδιά μου στην προσευχή.

Είναι γιατί ο νους δεν δίνει τηλεγράφημα στην καρδιά. Ύστερα στην προσευχή χρειάζεται να εργασθεί κανείς· δεν μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη να φθάσει σε κατάσταση, ώστε να μη φεύγει καθόλου ο νους του. Θέλει υπομονή. Βλέπεις, άλλος χτυπάει την πόρτα, ξαναχτυπάει, περιμένει, και μετά ανοίγει η πόρτα. Εσύ θες να χτυπήσεις μια και να μπεις μέσα. Δεν γίνεται έτσι.

Στην προσευχή χρειάζεται επιμονή. «Και παρεβιάσαντο αυτον» (Λουκ. 24, 25), λέει το Ευαγγέλιο για τους δύο Μαθητές που συνάντησαν τον Χριστό στον δρόμο προς Εμμαούς. Έμεινε ο Χριστός μαζί τους, γιατί είχαν μια συγγένεια με τον Χριστό και το δικαιούνταν. Είχαν ταπείνωση, απλότητα, καλοσύνη, θάρρος με την καλή έννοια, όλες τις προϋποθέσεις, γι' αυτό και ο Χριστός έμεινε μαζί τους.

Πρέπει να προσευχόμαστε με πίστη για κάθε ζήτημα και να κάνουμε υπομονή, και ο Θεός θα μιλήσει. Γιατί, όταν ο άνθρωπος προσεύχεται με πίστη, υποχρεώνει τον Θεό κατά κάποιο τρόπο για την πίστη του αυτή να του εκπληρώσει το αίτημά του. Γι' αυτό, όταν ζητούμε κάτι από τον Θεό, να μη «διακρινώμεθα» και θα εισακουσθούμε. «Να έχετε πίστη χωρίς να διακριθείτε» (Ματθ. 21, 21), είπε ο Κύριος. Ο Θεός ξέρει να μας δώσει αυτό που ζητούμε, ώστε να μη βλαφτούμε πνευματικά.

Μερικές φορές ζητούμε κάτι από τον Θεό, αλλά δεν κάνουμε υπομονή και ανησυχούμε. Αν δεν είχαμε δυνατό Θεό, τότε να ανησυχούσαμε. Αλλά αφού έχουμε Θεό Παντοδύναμο και έχει πάρα πολλή αγάπη, τόση που μας τρέφει και με το Αίμα Του, δεν δικαιολογούμαστε να ανησυχούμε.

Μερικές φορές δεν αφήνουμε ένα δύσκολο θέμα μας στα χέρια του Θεού, αλλά ενεργούμε ανθρώπινα. Όταν ζητούμε κάτι από τον Θεό και κλονίζεται η πίστη μας και θέλουμε να ενεργήσουμε ανθρωπίνως στα δυσκολοκατόρθωτα, χωρίς να περιμένουμε την απάντηση στο αίτημά μας από τον Θεό, είναι σαν να κάνουμε αίτηση στον βασιλέα Θεό και την παίρνουμε πίσω, την ώρα που Εκείνος απλώνει το χέρι Του, για να ενεργήσει.

Τον παρακαλούμε πάλι, αλλά και πάλι κλονίζεται η πίστη μας και ανησυχούμε και επαναλαμβάνουμε το ίδιο. Έτσι διαιωνίζεται η ταλαιπωρία μας. Κάνουμε δηλαδή σαν εκείνον που κάνει μια αίτηση στο Υπουργείο και ύστερα από λίγο μετανιώνει και την αποσύρει. Ξαναμετανιώνει, την υποβάλλει· μετά από λίγο πάλι την αποσύρει. Η αίτηση όμως πρέπει να μείνει, για να παίρνει την σειρά της.

Αναδημοσίευση από: Ιερά Μητρόπολις Νέας Σμύρνης, Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως Σωτήρος (Άγιος Σώστης)

Όσιοι Ανδρόνικος και Αθανασία η συμβία του

Σύσκηνον Aνδρόνικος Aθανασίαν,

Kόσμω τ’ εν ασκήσει τε καν πόλω έχει.

Βιογραφία

Οι Όσιοι Ανδρόνικος και Αθανασία η συμβία του έζησαν κατά το έτος 540 μ.Χ. και ήταν σύζυγοι ενάρετοι, που κατάγονταν από την Αντιόχεια της Συρίας. Ήταν εύποροι και ζούσαν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Ο Ανδρόνικος έκανε το επάγγελμα του αργυραμοιβού στην Αντιόχεια και απόκτησε από τον γάμο αυτό δύο παιδιά, που όμως πέθαναν. Αυτό κατέθλιβε τους δύο γονείς και για να βρουν παρηγοριά κατέφυγαν για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους. Από εκεί πήγαν στην Αίγυπτο, όπου με κοινή απόφαση έγιναν μοναχοί και μπήκαν σε μοναστήρι. Ο μεν Ανδρόνικος πήγε στη Μονή του αββά Δανιήλ, η δε γυναίκα του Αθανασία στη γυναικεία Μονή των Ταβεννησιωτών. Εκεί, αφού ασκητικά πέρασαν το υπόλοιπο της ζωής τους, απεβίωσαν ειρηνικά.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.

Τῆς ἐρήμου πολίτης, καὶ ἐν σώματι ἄγγελος, καὶ θαυματουργὸς ἀνεδείχθης, θεοφόρε πατὴρ ἡμῶν Ἀνδρόνικε, νηστείᾳ, ἀγρυπνίᾳ, προσευχῇ, οὐράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τοὺς νοσοῦντας, καὶ τὰς ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι· Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Σωφροσύνης τὴν χλαῖναν τὴν θεούφαντον, κατεποικίλατε χρόαις τῶν ἱερῶν ἀρετῶν, ὁμοφρόνως ἐν σπουδῇ ἄμφω ἀσκήσαντες, ὅθεν ὑμῶν τὴν σιωπήν, ἡ τρισάγιος ᾠδή, ἐδέξατο ἐν ὑψίστοις, Ἀνδρόνικε σὺν τὴ θεία, Ἀθανασία τὴ Θεόφρονι.

Αναδημοσίευση από: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία (Σάββατο βράδυ προς Κυριακή)

Με ιδιαίτερη χαρά ανακοινώνουμε ότι στις 11, 18 και 25 Οκτωβρίου 2014 - Σάββατο βράδυ προς Κυριακή θα τελεστεί νυχτερινή Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία 9:00μ.μ - 00:30π.μ. στο ξωκλήσι του Αγίου Επιφανίου. Η πρόσκληση αυτή απευθύνεται αφενός σε όλους τους ευλαβείς πιστούς που λόγω της εργασίας τους (π.χ. αστυνομικούς, ιατρούς, νοσηλευτές, πυροσβέστες, στρατιωτικούς, κ.α.), αφετέρου δε και σε όσους για οποιοδήποτε άλλο λόγο, δεν έχουν την δυνατότητα να εκκλησιαστούν το πρωί της Κυριακής. 

Η τοπική Εκκλησία ως φιλόστοργος μητέρα , γνωρίζοντας και κατανοώντας τα διάφορα αυτά κωλύματα, με αγάπη και ενδιαφέρον τελεί αυτή την ποιμαντική διακονία, ώστε να δοθεί σε όλους η ευκαιρία του εκκλησιασμού και της μετοχής όλων στα Θεία Μυστήρια.

Η δική μας θυσία για το καλό του αρρώστου

Μια άλλη μέρα ήρθε ένας που αγκομαχούσε από την πεζοπορία. Κατάλαβα ότι κάπνιζε πολύ και του είπα:

-Βρε ευλογημένε, γιατί καπνίζεις τόσο; Θα πάθης κακό». Μόλις ξελαχάνιασε και μπόρεσε να μιλήση, μου είπε:

-Η γυναίκα μου είναι πολύ άρρωστη και κινδυνεύει να πεθάνη. Σε παρακαλώ, κάνε μια προσευχή να γίνη κανένα θαύμα. Οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια».

-Την αγαπάς την γυναίκα σου;», τον ρωτάω.

-Την αγαπώ», μου λέει.

-Τότε γιατί δεν κάνεις κι εσύ κάτι, για να την βοηθήσης; Αυτή έκανε ό,τι μπορούσε, οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν, και τώρα έρχεσαι εδώ, για να μου πης να κάνω κάτι και εγώ, να προσευχηθώ, για να βοηθήση ο Θεός. Εσύ όμως τι έκανες, για να βοηθηθή η γυναίκα σου;».

-Τι μπορώ να κάνω εγώ, Γέροντα;», με ρωτάει.

-Αν σταματήσης το κάπνισμα, του λέω, η γυναίκα σου θα γίνη καλά».

Σκέφθηκα ότι, αν ο Θεός δη ότι δεν συμφέρει πνευματικά στην γυναίκα του να γίνη καλά, τουλάχιστον θα γλιτώση αυτός από το κακό που κάνει το τσιγάρο. Ύστερα από έναν μήνα ήρθε χαρούμενο να με ευχαριστήση.

-Γέροντα, σταμάτησα το κάπνισμα, μου είπε, και η γυναίκα μου έγινε καλά». Μετά από ένα διάστημα ξαναήρθε αναστατωμένος να μου πη ότι ξανάρχισε κρυφά να καπνίζη και η γυναίκα του έπεσε πάλι βαριά άρρωστη.

-Το φάρμακο τώρα το ξέρεις, του είπα. Κόψε το τσιγάρο».

Του Γέροντος Παϊσίου

Αναδημοσίευση από: Ψήγματα Ορθοδοξίας

Και οι δαίμονες... τα πολεμούν...

«Αχ πόσο κακό μου κάνουν αυτά τα Κατηχητικά Σχολεία! Θα προτιμούσα να μην υπάρχουν! Αυτά μου κάνουν μεγάλη χαλάστρα. Αυτά οδηγούν τα παιδιά στους ιερούς ναούς. 

Αυτά μαθαίνουν τα παιδιά να σέβονται τους γονείς. Αυτά τους μαθαίνουν να διαβάζουν το ευαγγέλιο. Αυτά τους μαθαίνουν να προσεύχονται, να εξομολογούνται και να κοινωνούν των αχράντων μυστηρίων. Αυτά μαθαίνουν στα παιδιά να ζουν αγνή ζωή, να έχουν καθαρή γλώσσα, αθώο βλέμμα, λαμπερό πρόσωπο και καρδιά γεμάτη από αγάπη και στοργή.

Αφανίστε τα κατηχητικά να ησυχάσω…..».

Τα λόγια αυτά έλεγε μια δαιμονισμένη γυναίκα την ώρα που την έπιανε κρίση και κτυπιόταν στο έδαφος και σπαρταρούσε σαν το ψάρι.

Εμείς όμως φωνάζουμε το αντίθετο: 

«Γονείς και διδάσκαλοι, βοηθήστε τα κατηχητικά σχολεία της εκκλησίας μας.

Αυτά είναι τα κάστρα του Χριστού και οι πύργοι που ασφαλίζονται οι παιδικές ψυχές».