Η αμαρτία είναι σαν ένα φυτό, που όταν είναι φρεσκοφυτεμένο στη γη, εύκολα ξεριζώνεται. Όταν όμως με τον καιρό αποκτήσει ρίζες, δεν είναι πλέον εύκολο να ξεριζωθεί.Να μελετάμε και το ρητό του Αποστόλου Παύλου που λέγει: «Καθημερινώς αποθνήσκω». Εαν δηλαδή, και εμείς ζούμε σαν να επρόκειτο να πεθάνωμε την κάθε μέρα, τότε δεν θα αμαρτήσωμε. Κάθε μέρα θεωρώ τον εαυτό μου σαν πεθαμένο και έτσι δεν αμαρτάνω, διότι οι νεκροί δεν έχουν ζωή, άρα ούτε και καμμιά επιθυμία.
Οι αμαρτίες αν αξιοποιηθούν για ταπείνωση, είναι σαν την κοπριά που ρίχνουμε στα φυτά.
Η συναίσθηση της αμαρτωλότητας συγκινεί το Θεό. Αοργησία σημαίνει ακόρεστη επιθυμία για ατιμία, όμοια με την απέραντη επιθυμία των κενοδόξων για έπαινο. Αοργησία σημαίνει νίκη κατά της ανθρώπινης φύσεως, που φαίνεται με την αναισθησία απέναντι στις ύβρεις και που αποκτάται με πολλούς κόπους, αγώνες και ασκητικούς ιδρώτες.
Τίποτε δεν υπάρχει ίσο ή ανώτερο από τους οικτιρμούς του Θεού. Γι’ αυτό όποιος απελπίζεται σφάζει ο ίδιος τον εαυτό του.
Αληθινά γενναίος δεν είναι αυτός που δύσκολα ή σπάνια απελπίζεται, αλλά αυτός που δεν απελπίζεται ποτέ.
Η αρετή σήμερα στην εποχή μας, έχει πολλούς δασκάλους αλλά λίγους μιμητές.
Αρχή και θεμέλιο όλων των αρετών είναι ο Χριστός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου